Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Απ’ το μηδέν στην …Αναγέννηση!...

ΕΙΝΑΙ παραμονή Χριστουγέννων…Ακούω ραδιόφωνο, ΜΟΥΣΙΚΟ ραδιόφωνο και προσπαθώ να γράψω το κείμενο αυτό, αλλά νοιώθω ότι δεν έχω να προσθέσω τίποτα καινούργιο στα όσα έχουν ειπωθεί ή γραφεί αυτό τον καιρό…Η κρίση δεν μας αφήνει να σκεφθούμε κάτι άλλο, πέρα απ’ αυτή και τις επιπτώσεις της…Με αισιοδοξία ή με απαισιοδοξία, όλα κινούνται γύρω απ’ αυτή: τα μηνύματα των πολιτικών για τα Χριστούγεννα, οι ευχές των πολιτών, τα κείμενα των δημοσιογράφων, οι αναλύσεις των αναλυτών, τα ευχετήρια μηνύματα των εκκλησιαστικών ηγετών, οι προβλέψεις των αστρολόγων για τη νέα χρονιά…Η κρίση κυριαρχεί!
Η ΜΟΝΗ διέξοδος είναι να σταματήσεις να διαβάζεις εφημερίδες, ν’ ακούς δελτία ειδήσεων στο ραδιόφωνο ή να τα παρακολουθείς στην τηλεόραση…Ν’ αποφεύγεις τις ευχές που έγιναν μίζερες κι αυτές όμως, δεν γίνεται…Ούτε να κλείνεις τ’ αυτιά στο οικογενειακό τραπέζι που δεν έχει πλέον σε τίποτα να ζηλέψει από το δελτίο του ALTER: ο μπαμπάς υποδύεται τον Τράγκα, η μαμά τη Μακρή, ο γιος παρακολουθεί ατάραχος σαν τον Παυλόπουλο κι η γιαγιά επιχειρεί να συγκρατήσει τους αντιπαρατιθέμενους σαν άλλος Χατζηνικολάου για να μην της βγει η γαλοπούλα από τη μύτη…Συνεπώς, είσαι υποχρεωμένος να ζήσεις με την κρίση!...Συμφιλιώσου επιτέλους με την ιδέα…
Η ΚΡΙΣΗ όμως είναι μια ιδέα με την οποία δεν είναι εύκολο να συμφιλιωθείς…Γιατί δεν περιέχει μόνο «ήπιες προσαρμογές» τύπου «περικοπή δώρων» ή «επιδόματος», αλλά και δραματικές αλλαγές: απολύσεις, ανεργία, χρεοκοπίες, λουκέτα, ολ’ αυτά που κατά κόρον ακούμε τους τελευταίους μήνες και μας μαυρίζουν την καρδιά…Τα οποία παράγουν τόσο δυνατά συναισθήματα που οποιαδήποτε άλλη εικόνα επιχειρεί να σου αποσπάσει την προσοχή συναντά την απόλυτη αδιαφορία…
ΞΕΦΥΛΛΙΖΑ πριν αρχίσω να γράφω αυτό το κείμενο τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων και στάθηκα στα αφιερώματα μερικών απ’ αυτές στη χρονιά που φεύγει…Ε, λοιπόν είχα ξεχάσει ότι το 2010 η ενεργοποίηση του ηφαιστείου της Ισλανδίας είχε κλείσει όλα τα αεροδρόμια της Ευρώπης για μια ολόκληρη εβδομάδα!...Είχα ξεχάσει ότι έπεσε αεροσκάφος που μετέφερε την Πολωνική ηγεσία για τις εκδηλώσεις της σφαγής του Κατίν!...Ή μάλλον, είχαν χωθεί τόσο βαθιά στη μνήμη μου που αναρωτιόμουν «αλήθεια, συνέβησαν αυτά το 2010 ή πολλά χρόνια πριν;»
ΕΙΝΑΙ προφανές ότι το 2010 θα το θυμόμαστε του λοιπού ΜΟΝΟΝ για την κρίση…Όπως οι γονείς μας το 1940 μόνο για την έναρξη του πολέμου το θυμούνται ή το 1967 μόνον για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου…Όλα τ’ άλλα, μπροστά στο μείζον φαντάζουν ασήμαντες λεπτομέρειες ακόμη κι αν είχαν όλα τα εχέγγυα ώστε να εγγραφούν στο σκληρό δίσκο της μνήμης μας!...
ΣΥΝΕΠΩΣ τι μας μένει; Να διαχειριστούμε όσο το δυνατόν πιο λογικά μπορούμε την υπάρχουσα κατάσταση, ελπίζοντας ότι δεν θα ξαναπεράσουμε αυτά που περνάμε…Βοηθάει η μουσική, ιδίως αυτή που συνδέθηκε με δυνατές συγκινήσεις του παρελθόντος μας και μας «ταξιδεύει» σε όμορφα βιώματά μας…Βοηθάει ένα βιβλίο που σε παίρνει από το ζοφερό παρόν και σε ταξιδεύει σε άγνωστους κόσμους που θα θέλαμε να ζούμε…Βοηθάει η φλόγα του τζακιού, το (χαλαρωτικό) μαγείρεμα, το τζόκινγκ…Όλ’ αυτά δηλαδή, που συνιστούσαν τα bonus της ζωής πριν γίνουμε νεόπλουτοι και καταναλωτικά όντα…Θα μου πείτε: αν έχεις απολυθεί απαντούν όλα στον πόνο σου; Όχι βέβαια, αλλά σε βοηθούν να βρεις μέσω μικρών απολαύσεων το κουράγιο να σκεφθείς ότι «ουδέν κακού, αμιγές καλού»…Όπως λένε και οι Ιταλοί: οι Ιταλοί που πέρασαν αιώνες ερίδων, πολέμων και εχθροπραξιών έφτιαξαν την Αναγέννηση, ενώ οι Ελβετοί που δεν πέρασαν τίποτα απ’ ολ’ αυτά το περισσότερο που έφτιαξαν ήταν σοκολάτες και ρολόγια! Χρόνια πολλά…

2 σχόλια:

  1. θα 'θελα να μοιραστώ μαζί σας μια ιστορία που μου είπε η γιαγιά μου όταν ήμουν στην τρυφερή ηλικία των 34 χρόνων.
    Υπήρχε μια οικογένεια που ζούσε σε ένα διαμέρισμα.Είχε 7-8 παιδιά από τα οποία τα 2 δούλευαν σε μια οικοδομή και οι υπόλοιποι κωλοβαρούσαν.
    Είχαν βρει ένα συμπαθητικό κολπάκι και ζούσαν από δάνεια,κάρτες και άλλα παρεμφερή τραπεζικά προιόντα.
    Περνούσαν ωραία ζωή με πάρτυ,ψώνια,εκδρομές.
    Η Μάνα-αγαπησιάρα καθώς ήταν-άλλαζε σύζυγο κάθε 4-5 ή το πολύ 8 χρόνια,έδινε δε την οικονομική διαχείριση στον εκάστοτε σύζυγο.
    Ετσι ξένοιαστα και ανέμελα περνούσε ο καιρός.Κάποια στιγμή οι τράπεζες αρνήθηκαν να τους δώσουν νέα δάνεια,και η οικογένεια βρέθηκε σε αδιέξοδο.
    Για καλή τους τύχη ο εσωτερικός κανονισμός της πολυκατοικίας υποχρέωνε όλες τις οικογένειες να συνδράμουν οικονομικά στον ένοικο που κακόπεσε.
    Εδωσαν δανεικά λοιπόν στην οικογένεια,για να πληρώσουν τους τόκους των τραπεζών και για να έχουν τα τρέχοντα έξοδα μέχρι να ορθοποδήσουν,αλλά τους έβαλαν να υπογράψουν ότι θα μπορούν να ελέγχουν τα οικονομικά της οικογένειας για να βλέπουν αν ζουν στο εξής νοικοκυρεμένα και να μην περιέλθουν στην προτέρα κατάσταση.
    Συμφώνησε η οικογένεια κι' άρχισε να έρχεται η βοήθεια.
    Στην οικογένεια όμως έγινε ο κακός χαμός:Αρχισαν να κατηγορούν για το χάλι τους όχι τον εκάστοτε πατέρα που είχε την οικονομική διαχείριση του σπιτιού,αλλά τις τράπεζες που τους δάνειζαν έως τώρα,τους ένοικους που τους δάνεισαν με υψηλό επιτόκιο,όλη την πόλη ότι τους ζηλεύει επειδή κατάγονται από ευγενή καταγωγή και άλλα ηχηρά παρόμοια.
    Μερικά μέλη της οικογένειας προέτρεψαν τον πατέρα να φύγουν απ' την πολυκατοικία και να χτίσουν μια μονοκατοικία να μένουν μόνοι τους.Ο Πατέρας μπορεί να ήταν τζερεμές αλλά κορόιδο δεν ήταν:Ηξερε ότι αν έφευγαν από 'κει το πιθανότερο ήταν ότι θα την έβγαζαν κάτω από καμμιά γέφυρα.Προσπάθησε λοιπόν να ησυχάσει τους άλλους,τους είπε να κάνουν υπομονή και τους έκλεισε το μάτι.Αν θα έφτιαχναν τα πράγματα θα ξαναγύριζαν δειλά στις παλιές τους συνήθειες.
    Σταμάτησε την διήγηση η γιαγιά και συνέχισε το πλέξιμο.
    -Λοιπόν γιαγιά,τι έγινε μετά;ρώτησα.
    -Δεν ξέρω παιδί μου,είπε αυτή.Εκείνη την εποχή με πήρε ο παππούς σου και φύγαμε απ'την πόλη.
    Πέρασαν χρόνια από την ιστορία αυτήν της γιαγιάς,και πάντα αναρωτιέμαι:
    Τι να απόγινε άραγε εκείνη η οικογένεια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εγώ αναρωτιέμαι τι να απέγιναν εκείνα τα δύο παιδιά, τα μόνα από την οικογένεια που δούλευαν.
    Γιατί αν έφτιαξαν τα πράγματα και οι υπόλοιποι γύρισαν δειλά στις παλιές τους συνήθειες, πιστεύεις ότι αυτοί οι δύο συνέχισαν να εργάζονται ζώντας συνετά και ξοδεύοντας χωρίς σπατάλες ή άρχισαν κι αυτοί να κάνουν ό,τι και οι άμυαλοι, άπληστοι και αμετανόητοι συγγενείς τους;

    Υ.Γ. Η γιαγιά σου ζει για να μας πει πώς να φύγουμε κι εμείς και πού να πάμε;
    Καλή χρονιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΔΙΑΒΑΖΩ ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.