Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του…

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ακριβώς ημέρα που στη Βουλή ψηφίζονταν το ασφαλιστικό ανακοινώνονταν οι βάσεις για την εισαγωγή στα Ανώτερα και τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα… Πέραν της διαπίστωσης ότι πλέον «διαβατήριο» προς μια οποιαδήποτε σχολή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι το 4 (ναι, ο βαθμός που αν έπαιρνε στα δικά μου χρόνια ένας μαθητής έσπευδε να «κρυφτεί» για το υπόλοιπο καλοκαίρι), ελάχιστοι σημείωσαν τη σχέση που υφίσταται ανάμεσα στα δύο θέματα. Γιατί, όσο κι αν στον υπόλοιπο κόσμο η εκπαίδευση και το ασφαλιστικό είναι δύο ξεχωριστά κεφάλαια της δημόσιας ζωής, στην Ελλάδα συνδέονται τόσο πολύ που είναι σχεδόν αδύνατον να καταλήξεις σε ασφαλές συμπέρασμα για το Ασφαλιστικό, αν δεν λάβεις σοβαρά υπ’ όψιν σου τη διαδικασία δια της οποίας ο ασφαλισμένος οδηγήθηκε στο να ασκεί το άλφα και το βήτα επάγγελμα…
ΑΝ Η ΜΕΓΑΛΗ ευφορία για το γεγονός ότι οι «πόρτες» της τριτοβάθμιας άνοιξαν και για εκείνους που γράφουν κάτω από τη βάση είναι η μία πλευρά του νομίσματος, η διαπίστωση ότι μόνο το 20% των επιτυχόντων πέρασαν στη σχολή της προτιμήσεως τους, είναι η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος και η πλέον ενδιαφέρουσα βέβαια πλευρά, καθώς οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι το 80% των κατ’ έτος επιτυχόντων αναγκάζεται (δια της «επιτυχίας» του!!!) να οδηγείται σε έναν επαγγελματικό προσανατολισμό που δεν επέλεξε. Αν σ’ αυτό προστεθεί το γεγονός ότι ενός μεγάλου τμήματος των υποψηφίων η επιλογή οφείλεται σε γονεϊκές εμμονές ή παροτρύνσεις για βόλεμα στο δημόσιο (στρατιωτικές σχολές κλπ) εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι, ένα μεγάλο τμήμα των εργαζομένων του άμεσου μέλλοντος, επιλέγει βάζοντας σε δεύτερη – τουλάχιστον! – μοίρα τη χαρά της δημιουργίας μέσα από μια δραστηριότητα που πραγματικά επιθυμεί για να την υπηρετεί με προθυμία και αγάπη…Αυτό αργά ή γρήγορα θα φανεί: ποιος μπορεί να ασχολείται για τρεις ή τέσσερις δεκαετίες (μια ζωή) με κάτι που δεν τον εκφράζει; Καταντάει καταναγκασμός, αγγαρεία, ρουτίνα που αργά ή γρήγορα οδηγεί στην εμμονή της απόδρασης από την καθημερινή αυτή φυλακή «μια ώρα αρχύτερα»…
ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ γύρω από την αύξηση των ορίων ηλικίας που μονοπωλεί το ενδιαφέρον μας τους τελευταίους μήνες αποτελούν αδιάψευστες μαρτυρίες για τα παραπάνω: όλοι θέλουν να φύγουν μια ώρα αρχύτερα από τη δουλειά τους! Άλλοι, μετρώντας τα χρόνια του στρατού, άλλοι εξαγοράζοντας τριετίες και πενταετίες, άλλοι υπολογίζοντας «πλασματικά χρόνια» αναζητούν (με τη βοήθεια ενός, πρόθυμου να ενδώσει στις απαιτήσεις του καθενός, κράτους) τρόπο να δραπετεύσουν νωρίτερα από τα προβλεπόμενα… Οι περισσότεροι απ’ αυτούς που επικαλούνται την αδυναμία του ανθρώπου να δουλέψει μετά τα εξήντα αναδεικνύοντας το παράδειγμα του οικοδόμου, μόλις συνταξιοδοτηθούν, διαψεύδουν με την «ελεύθερη» πλέον «ζωή» τους τα ίδια τους τα επιχειρήματα, γιατί ασχολούνται ως συνταξιούχοι με δυσκολότερα πράγματα: βάφουν το εξοχικό, φροντίζουν το μπαχτσέ τους, περιποιούνται τον κήπο τους, βοηθούν το γιό τους στη δική του επιχείρηση και το κάνουν με τόσο μεράκι που καταλαβαίνεις αμέσως τι τους έλλειπε κι ήθελαν μια ώρα αρχύτερα να φύγουν από την υπηρεσία τους: η αγάπη για τη δουλειά τους!..
ΟΛΑ ΑΥΤΑ θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν (τώρα πλέον που στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ένας υποψήφιος μπορεί να περάσει και με 4) το κράτος άνοιγε τις πόρτες της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε όλους όσους κατάφερναν να φτάσουν στο τέλος μιας περισσότερο απαιτητικής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης… Κι αν έδινε το δικαίωμα στον φοιτητή να αλλάξει σχολή όταν νοιώθει ότι στα δεκαέξι του και τα δεκαεπτά του έκανε λάθος επιλογή στον επαγγελματικό προσανατολισμό. Δεν θα έβρισκαν όλοι την «Ιθάκη» τους σε μια τέτοια περίπτωση, αλλά σίγουρα θα είχαμε περισσότερους ανθρώπους πορευόμενους στο δρόμο προς μια καλύτερη επιλογή εργασίας… Και σίγουρα λιγότερους «εγκλωβισμένους» σε μια κατάσταση που ακόμα κι αν εξασφαλίζει τα προς το ζην δεν διαμορφώνει ανεξάρτητες προσωπικότητες… Αν άντεξαν τον εργασιακό αυτό μεσαίωνα (αυτό είναι «Μεσαίωνας» και όχι η απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων που ισχυρίζονται οι συνδικαλιστές) οι προηγούμενες γενιές, το οφείλουν στη βοήθεια που με το αζημίωτο τους παρείχε το πελατειακό σύστημα ώστε να χαλαρώνουν τα δεσμά τους: ημιαργίες, τριήμερα, απουσία ασφυκτικού ελέγχου, χαλαρότητα, προσωρινές αποδράσεις δι αποσπάσεων ή μεγάλης διάρκειας αδειών (κυήσεως, σπουδών κλπ) άδειες από τη σημαία, σύνταξη στα σαράντα ή τα πενήντα… Μέχρι που το σύστημα δεν άντεξε και πλέον πρέπει ο κάθε κατεργάρης να πάει στον πάγκο του…

7 σχόλια:

  1. Μην σας κάνει εντύπωση που μπαίνουν με βαθμό 4 στο Πανεπιστήμιο, στο παρελθόν έχουν μπεί και με 2,5.
    Αφού οι εκάστοτε κυβερνώντες έχουν αποφασίσει και έχουν εξισώσει τα ανώτατα ιδρύματα με τα στρατόπεδα και ιδρύουν τμήματά τους εδώ και εκεί με γνώμονα να βοηθηθούν οικονομικά οι τοπικές κοινωνίες, το να στελεχώνονται τα τμήματα αυτά με τους χείριστους είναι φυσικό επόμενο. (Και τα στρατόπεδα με την ίδια λογική έχουν φυτευτεί εδώ και εκεί).
    Τους νοιάζει περισσότερο να κονομάνε διάφοροι νοικιάζοντας γκαρσονιέρες, να πουλάνε σουβλάκια οι σουβλατζήδες και καφέδες οι καφετέριες και λιγότερο ότι τούβλα μπαίνουν με 4 σε ανώτατη σχολή (και τούβλα βγαίνουν).
    Δυστυχώς ένα μόνο καλό είχε κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση, να μπαίνουν στο Πανεπιστήμο με ελάχιστο βαθμό το 10 και το καταργήσανε.

    Υ.Γ. Κι αυτή η τρόικα του ΔΝΤ τόσους και τόσους περιορισμούς έβαλε, δεν μπορούσε να βάλει μερικούς ακόμη; Να έλεγε ότι όποιος παίρνει κάτω από 14 δεν μπαίνει στο Πανεπιστήμιο και ότι συμμαζεύονται οι σκόρπιες σχολές σέ ένα μέρος γιατί αλλιώς ξοδεύουν άσκοπο χρήμα.
    Υ.Γ.Ο γονιός που το παιδί του μπήκε με 4 στο Πανεπιστήμιο νοιώθει άραγε περήφανος γιαυτό και κερνάει από τη χαρά του φίλους και συγγενείς; Και αυτοί του λένε και συγχαρητήρια; Χαχαχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επιτέλους διακοπές!
    Τα σχολεία έκλεισαν,τα παιδιά ξεχύθηκαν στους δρόμους.Ιδού έχω να προτείνω μερικά παραμύθια για τις μέρες των διακοπών,και δη για τις μικρότερες τάξεις:
    -Κοινωνικές τάξεις στην Ελλάδα:Ενας συμπαγής κοινωνικός ιστός.
    -Εργατικότητα,αποδοτικότητα,καινοτομία,οι τρεις αρετές του Ελληνα.
    -Ελληνας πολιτικός. Ο μέγας παρεξηγημένος.
    -Ελληνική βουλή:Ο χώρος-κυψέλη παραγωγής ιδεών,ισονομίας,χρήσιμων νομοθετημάτων.
    -Πράσινη ανάπτυξη.
    -Νεοέλληνες,απ'ευθείας απόγονοι των αρχαίων ελλήνων.
    -Αδέκαστη ελληνική δικαιοσύνη.
    -Εκκλησία:Φτωχός Οργανισμός-Πλούσια δράση.
    -Λαμογιά,λάδωμα,κομπίνα:Λέξεις άγνωστες στην πολιτική και εν γένει ελληνική κοινωνία.
    -Οι περιπέτειες του Μπάρμπα-Γιώργου σε μια χώρα με λεφτά,χωρίς Δ.Ν.Τ.
    -Ο κακός λύκος και τα τρία μικρά γουρουνάκια.
    Υ.Γ.Στέλλα,απόλαυσα το σχόλιό σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Evroligouris ευχαριστώ. Να προσθέσω κι εγώ μερικούς τίτλους:
    -Οι καφετέριες και τα ξενυχτάδικα κλείνουν λόγω οικονομικής κρίσης
    -Χωρίς κίνηση τις Κυριακές η Εθνική Οδός, Τα Τέμπη και τα διόδια Πυργετού λόγω μείωσης των αποδοχών και κατάργησης του επιδόματος αδείας.
    - Ο Καραγκιόζης είναι Τούρκος, δυστυχώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η ΓΕΝΝΑ.
    Ξύπνησε πολύ νωρίς,δεν είχε κοιμηθεί σχεδόν όλο το βράδι.Σηκώθηκε,ντύθηκε,πλύθηκε και προσπάθησε να συγκεντρώσει τη σκέψη του.
    Ηταν μεγάλη μέρα σήμερα.Θα πήγαινε να παραλάβει τη γυναίκα και τον νεογέννητο γιο του.Επειτα θα 'πρεπε να τρέξει στην απεργία να διαδηλώσει μαζί με όλες τις αναξιοπαθούσες κοινωνικές ομάδες.Ολοι αυτοί τον περίμεναν για να ξεκινήσουν τον αγώνα.
    Κατέβηκε στο δρόμο,ανέβηκε στη μηχανή του και σε είκοσι λεπτά έφτασε στο μαιευτήριο.
    Πήγε κατ'ευθείαν στο λογιστήριο για να κλείσει τον λογαριασμό,και μετά θα έπαιρνε την οικογένειά του για το σπίτι.Βρήκε τον λογιστή στο γραφείο του,μπήκε και κάθισε απέναντί του ξεφυσώντας.
    -Είστε κουρασμένος;τον ρώτησε ο λογιστής.
    -Πως να μην είμαι;απάντησε αυτός.Είναι η γέννα κι'όλη αυτή η ένταση,ο αγώνας που δίνω για την φτωχολογιά και τους μη προνομιούχους,η αγωνία μου για τον μεροκαματιάρη και τον συνταξιούχο,τον άνεργο,τον απολυμένο...Είναι πολλά...
    Εφτιαξε τα μαλλιά του κι'έγειρε πίσω στην πολυθρόνα με μια κουρασμένη έκφραση στο προσωπό του.
    Ο λογιστής τελείωσε τους υπολογισμούς και τον κοίταξε:
    -Λοιπόν,έχουμε την σουίτα 805 και το δωμάτιο 806.Οπως είχαμε πει η τιμή είναι 14.000 €.Η αμοιβή του γιατρού,βέβαια,είναι ξεχωριστά.
    Αυτός σηκώθηκε.
    -Πολύ ωραία θα τα ρυθμίσω όλα,είπε και άπλωσε το χέρι να χαιρετίσει τον λογιστή.
    Εκείνος σηκώθηκε αμέσως.
    -Σας ευχαριστούμε πολύ κύριε Τσίπρα.Να σας ζήσει ο γιος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ σωστή πρόταση. Ο δρόμος προς τη γνώση πρέπει να είναι ανοιχτός σε όλους που πληρούν τις προϋποθέσεις να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα μιας σχολής, πράγμα το οποίο μπορεί να εξασφαλιστεί είτε με εισαγωγικές εξετάσεις που διοργανώνονται απο την ίδια τη σχολή, είτε με εξετάσεις εντός της σχολής από τον πρώτο χρόνο που θα κόβουν το δρόμο στους αιώνιους φοιτητές.Έτσι κι αλλιώς, όμως, η απόκτηση ενός πτυχίου δεν πρέπει να συνεπάγεται την άμεση επαγγελματική αποκατάσταση(π.χ.διορισμός στο Δημόσιο), διαδικασία η οποία πρέπει να κρίνεται είτε απο αδιαβλητες εξετάσεις είτε (προτιμότερα) απο τους νόμους της αγοράς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. αν τα επαγγέλματα ήταν 100% επιλογή του καθενός, βάση το τι θέλουμε να κάνουμε και πόσο μας ευχαριστεί αυτό, για σκεφτείτε πόσα επαγγέλματα δεν θα υπήρχαν σήμερα.....
    δεν γνωρίζω κανέναν που να είχε παιδικό όνειρο να μαζέυει τα σκουπίδια η να σερβίρει σε καφετέρια, να κάνει τον ταμεία στο super market, να κάθεται απλά σε μια καρέκλα σε δημόσια υπηρεσία, να πλένει αυτοκίνητα στο βενζινάδικο κλπ κλπ....
    καλώς η κακώς (προφανώς κακώς αλλά είναι δεν μπορείς να το αποφύγεις) το επάγγελμα είναι απλά το μέσο της επιβίωσης....
    τώρα αν παράλληλα κάνεις και αυτό που ονειρεύτηκες και αγαπάς είσαι πολύ τυχερός ....
    τι προτιμάτε λοιπόν? να παίρνετε τηλέφωνο και να σας φέρνει την πίτσα αυτός που ήθελε να γίνει δικηγόρος (και πολλές φορές έχει και το πτυχίο) η να μην έρχεται ποτέ η πίτσα ελλείψη ατόμου που να είχε όνειρο να γίνει delivery?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σαφώς David και δεν υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται να γίνουν σκουπιδιάρηδες ή delivery boys, υπάλληλοι σε βενζινάδικο, ταμίες σε σούπερ μάρκετ, καθαρίστριες κ.λ.π.
    αλλά είναι γεγονός ότι άνθρωποι που έχουν τα προσόντα γιαυτές και ΜΟΝΟ τις δουλειές κάνουν κάτι άλλο, πχ υπάλληλοι Υπουργείων, υπάλληλοι Οργανισμών, καθηγητές κ.ο.κ.
    Από την άλλη μεριά αν η ανάγκη σε κάνει να έχεις μία δουλειά που ποτέ δεν ονειρεύτηκες αφού εκ των πραγμάτων αυτήν θα κάνεις μέχρι να συνταξιοδοτηθείς, γιατί να μην την κάνεις σωστά και ευσυνείδητα; Δεν είναι απαραίτητο να την λατρεύεις αλλά πρέπει να σέβεσαι και να τιμάς και το γεγονός ότι αυτή η δουλειά σου δίνει να τρως εσύ και η οικογένειά σου και από αυτήν ζεις είτε σ΄αρέσει είτε όχι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΔΙΑΒΑΖΩ ΟΛΑ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.