Ανεργία: η λύση είναι στην αναζήτηση του «χαμένου παραδείσου»;

ΚΑΘΕ μέρα, τα πρωτοσέλιδα του Τύπου μετρούν την αύξηση της ανεργίας μέσω των στοιχείων της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής… Τον τελευταίο καιρό, στην απόγνωση των ανέργων του ιδιωτικού τομέα, προστίθεται και η αγωνία των εργαζόμενων στον δημόσιο τομέα που αντιμετωπίζουν κι αυτοί πλέον το ενδεχόμενο να περάσουν στην ανεργία… Ήδη, οι απασχολούμενοι στη χώρα μας έγιναν λιγότεροι από τους μη απασχολούμενους… Όπερ σημαίνει ότι, πέραν της ανεργίας που είναι το σημερινό μεγάλο πρόβλημα της χώρας, το επόμενο πρόβλημα της θα είναι η αδυναμία αντιμετώπισης του συνταξιοδοτικού…

ΑΣ ΜΕΙΝΟΥΜΕ όμως στο θέμα της ανεργίας: πόσοι τρόποι υπάρχουν ώστε να αντιμετωπιστεί η ανεργία; Μόνο ένας: η δημιουργία θέσεων εργασίας… Τι δημιουργεί θέσεις εργασίας; Οι επενδύσεις και μόνον οι επενδύσεις… Γίνονται επενδύσεις στη χώρα; Όχι… Τις θέλει η χώρα τις επενδύσεις; Φοβάμαι πως η απάντηση είναι και πάλι όχι…

ΔΕΝ είναι μόνον η «δέσμευση» του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ προς τον ελληνικό λαό (που τον επιβραβεύει με πρωτιά στις δημοσκοπήσεις) ότι «κανένας σοβαρός επενδυτής δεν θα δαπανήσει τα χρήματα του, όταν ξέρει ότι ο χρόνος αυτής της κυβέρνησης που το αποφάσισε αυτό τελειώνει…», που συνιστά απειλή για κάθε επίδοξο επενδυτή. Είναι και η απαξιωτική στάση όλων μας, απέναντι σε ό,τι ονομάζουμε «μισθούς πείνας»… Είναι επίσης και η εμμονή μας να νοσταλγούμε τον «χαμένο παράδεισο», την ώρα που επιβάλλεται να βάλουμε πλώρη για τη δημιουργία ενός νέου…

«ΠΟΛΥ ρομαντικά όλα αυτά», θα πείτε, «τίποτα πιο ρεαλιστικό έχεις να μας προτείνεις;». Κι όμως, αυτός ο δύσβατος είναι και ο πιο ρεαλιστικός δρόμος… Θέσεις εργασίας δεν θα δημιουργήσει η αλλαγή κυβέρνησης, εκτός κι αν επιθυμούμε να ξαναστήσουμε το πελατειακό κράτος με νέους πρωταγωνιστές… Θέσεις εργασίας δεν θα δημιουργήσει η επαναπρόσληψη των απολυμένων στους υπερχρεωμένους Δήμους: νέα ελλείμματα απλώς θα δημιουργήσει και θα κληθούμε να τα πληρώσουμε όλοι μαζί οι φορολογούμενοι… Θέσεις εργασίας θα δημιουργήσει μόνον ο ιδιωτικός τομέας αν του δοθούν κίνητρα και δημιουργηθεί ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον… Και επειδή στην Ελλάδα πλέον είναι δυσεύρετα τα κεφάλαια, θα πρέπει να παρακαλάμε να επενδύσουν οι ξένοι, ακόμη κι αν το κάνουν (που γι αυτό θα το κάνουν, ας είμαστε ρεαλιστές) για να εκμεταλλευτούν την κατάσταση που δημιούργησε η απρονοησία μας… Στο κάτω – κάτω, αυτοί που συστηματικά αφορίζουν τα «αφεντικά» και το «κεφάλαιο» δεν κάνουν διακρίσεις: «εκμεταλλευτές» θεωρούν και τους Έλληνες κεφαλαιούχους, «εκμεταλλευτές» και τους ξένους… Συνεπώς τι νόημα έχει να «ρατσίζουμε» ως προς το αν θα επενδύσουν οι Έλληνες ή οι ξένοι;

ΕΙΝΑΙ και τα «εργασιακά» όμως, ακούω ήδη την ένσταση: «να δουλέψουμε για ένα κομμάτι ψωμί;». Όχι, να μην δουλέψουμε για ένα κομμάτι ψωμί, αν έχουμε τον τρόπο να πορευόμαστε χωρίς να το ψάχνουμε στα σκουπίδια αυτό το «κομμάτι ψωμί» και δεν επειγόμαστε να βρούμε δουλειά… Προκειμένου όμως να ψάχνουμε στα σκουπίδια, ναι, να δουλέψουμε για ένα «κομμάτι ψωμί»!.. Το κάνουν εδώ και χρόνια εκατομμύρια συμπολίτες μας: αυτοί που δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα… Ο μισθός τους σε σχέση με τον μισθό του εργαζόμενου στις ΔΕΚΟ «ένα κομμάτι ψωμί» ήταν… Και δυστυχώς εξακολουθεί να είναι μικρότερο «κομμάτι ψωμί», μετά τις περικοπές που υπέστησαν αμφότεροι… Το έκαναν κάποτε και οι μετέπειτα υψηλόμισθοι του ιδιωτικού πάντα τομέα: ελάχιστοι ξεκίνησαν εισπράττοντας τον μισθό που προέβλεπε η συλλογική σύμβαση εργασίας στη χώρα μας… Όλοι ξεκινήσαμε με ένα μικρό μισθό, συχνότατα χωρίς ασφάλιση, αλλά ο ανταγωνισμός στον χώρο των επιχειρήσεων και ο βαθμός ικανότητας του καθένα, έδωσε την ευκαιρία της μισθολογικής ανέλιξης…

ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ μετανάστες στην Ελλάδα, αλλά και οι Έλληνες που έφυγαν τη δεκαετία του ’60 στη Γερμανία δεν ασχολήθηκαν ποτέ με το αν θα παίρνουν επίδομα γάμου ή τριετίες… Αναζήτησαν έναν μισθό, για να μην ψάχνουν στα σκουπίδια, ένοιωσαν να τους εκμεταλλεύονται στο έπακρο αυτοί που τους τον έδωσαν, αλλά δεν έμειναν εκεί… Το είδαν ως μια αρχή για κάτι καλύτερο και ουκ ολίγοι στη συνέχεια τα κατάφεραν να έχουν και μόνιμη δουλειά και καλοπληρωμένη…

ΓΙΑ ΝΑ γίνει όμως η νέα αρχή στη ζωή του καθενός, χρειάζεται ρεαλισμός… Αλλοίμονο σ’ εκείνους που πιστεύουν ότι θα φτιάξει η ζωή τους μόλις αλλάξει η κυβέρνηση ή μόλις μας στείλουν χρήματα οι Ευρωπαίοι… Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι επενδύσεις, «κεφάλαια» και είτε μας αρέσει είτε όχι, «αφεντικά»… Εκτός κι αν μπούμε στον πειρασμό να φανταστούμε ότι όλοι θα έχουμε δουλειά μόλις γίνει «αφεντικό» ο λαός… Υπάρχουν λαοί που μπορούν να μας αφηγηθούν πολλά επ’ αυτού, από το πρόσφατο παρελθόν τους… Ζουν ανάμεσα μας πλέον, έχοντας εγκαταλείψει τους άλλοτε «παραδείσους»…

Το σύνδρομο του ισοβίτη καθορίζει πλέον τις πολιτικές εξελίξεις…

ΣΤΗ συνέντευξη του στην εφημερίδα «6 μερες», ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι μπαίνουμε σ’ ένα χειμώνα που θα είναι ο σκληρότερος χειμώνας από το 1974. Δεν είναι βέβαια μετεωρολόγος ο Αλέξης Τσίπρας· προβλέπει απλώς την κοινωνική έκρηξη που θα προκαλέσει η εφαρμογή των μέτρων του τρίτου Μνημονίου…Ή την προαναγγέλλει, καθόσον την έχει χαρακτηρίσει επιβεβλημένη πριν ακόμη ξεκινήσει: «το κόμμα μας θ’ αγωνιστεί μέσα και έξω από τη Βουλή για τη μη εφαρμογή του μνημονίου», έχει δηλώσει επανειλημμένως…

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ συνέντευξη του, στις «6 μερες», πάντως, προαναγγέλλει μετά τον χειμώνα και την «άνοιξη». Την άνοιξη, κατά τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει πέσει η κυβέρνηση – συνεπεία της κοινωνικής έκρηξης που προανήγγειλε – και θα έρθει μια νέα κυβέρνηση: «θα είμαστε μια κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ – EKM που θα αλλάξει το πολιτικό σύστημα, που θα αλλάξει το κράτος, θα ανατρέψει τις μεγάλες αδικίες στο κοινωνικό σύστημα»…

ΠΡΙΝ λίγες ημέρες, στην επίσκεψή του στα Γιάννινα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε διαβεβαιώσει τους εργαζομένους της «Δωδώνης» ότι «μ’ ένα νόμο κι ένα άρθρο θα επαναφέρει μισθούς και συντάξεις στα προ του μνημονίου επίπεδα»…Αν δεν είναι ο «νέος Χάρι Πότερ» όπως τον χαρακτήρισε χθες ο εκπρόσωπος Τύπου της ΔΗΜΑΡ Ανδρέας Παπαδόπουλος, τότε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο νέος Ανδρέας Παπανδρέου: ό,τι είναι δυνατόν να του δώσει την εξουσία την Άνοιξη ή μετά απ’ αυτή, το υπόσχεται…Πιστεύει άραγε, ότι θα μπορέσει ν’ ανταποκριθεί στις προσδοκίες που δημιουργεί; Ή, απλώς να κερδίσει την εξουσία θέλει και «μετά βλέπουμε;»

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ σ’ αυτό το ερώτημα θα δοθεί μετά τις εκλογές (όποτε γίνουν) και αν τις κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ (που είναι το πιθανότερο)…Πιθανότατο ωστόσο, είναι να μη νοιάζεται πλέον κανείς απ’ αυτούς που ετοιμάζονται να εμπιστευθούν τον ΣΥΡΙΖΑ κατά πόσο θα δικαιωθούν οι προσδοκίες που δημιουργεί ο αρχηγός του…

ΚΙ ΑΥΤΟ, γιατί παρ’ ότι έγιναν δυο εκλογικές αναμετρήσεις το περασμένο καλοκαίρι, η ελληνική κοινωνία δεν νοιώθει ότι ξεμπέρδεψε με το παρελθόν της…Ο λαϊκισμός από τη μια κι η αναποφασιστικότητα της κυβέρνησης από την άλλη, έχουν καταστήσει είδος προς εξαφάνιση τον «αισιόδοξο έλληνα»…Κανείς δεν βλέπει προοπτική, κανείς μια αχτίδα φωτός στο μακρινό έστω μέλλον…Άρα; Όταν έχει πειστεί ο πολίτης ότι οι σημερινές θυσίες δεν οδηγούν πουθενά, δεν νοιώθει να ρισκάρει ψηφίζοντας κάποιον που του υπόσχεται ότι θα γυρίσει τον διακόπτη και θα του δώσει αμέσως πίσω τον μισθό που έχασε!...Η ελληνική κοινωνία είναι πλέον σαν τον ισοβίτη που αποπειράται μια απόδραση: «αν πετύχει» σου λέει «έφυγα»… «Αν αποτύχει συνεχίζω τα ισόβια»…

ΜΠΟΡΕΙ συνεπώς να υπόσχεται τα πάντα χωρίς πολλή περίσκεψη για το μετά ο κ. Τσίπρας…Όσο οι εναλλακτικές προτάσεις («Ανεξάρτητοι έλληνες», «Χρυσή Αυγή», ΚΚΕ) θα συμφωνούν μαζί του ως προς τα αδιέξοδα της κυβερνητικής πολιτικής…Όσο οι δημοσιογράφοι θα καλλιεργούμε κλίμα απαισιοδοξίας…Όσο οι έγκριτοι οικονομολόγοι θα μιμούνται τους σεισμολόγους που καβγαδίζουν στα παράθυρα μετά από κάθε σεισμό και θα επιτείνουν την σύγχυση γύρω από το μέλλον της ελληνικής οικονομίας, διαφωνώντας ως προς τη θεραπεία…Κι όσο η τρικομματική κυβέρνηση θ’ αδυνατεί να πείσει ότι υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ ώστε να μειώσει τον δείκτη απαισιοδοξίας της ελληνικής κοινωνίας, ο χρόνος θα δουλεύει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ…

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ: ο Νέλσον Μαντέλα λέει κάπου ότι «το πιο δύσκολο ζήτημα δεν είναι τόσο ν’ αλλάξεις τον κόσμο, όσο ν’ αλλάξεις τον εαυτό σου»…Κι ο ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα των επιβαλλομένων αλλαγών, μας προτείνει ν’ αλλάξουμε τον κόσμο απ’ το ν’ αλλάξουμε εμείς…         

Αλήθειες και μύθοι σχετικά με τις διαθεσιμότητες

 
ΑΡΧΕΣ δεκαετίας του ενενήντα…Η Ελλάδα κυβερνάται από οικουμενική κυβέρνηση στην οποία συμπράττουν το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Δημοκρατία και ο ενιαίος τότε ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ…Ο ηγέτης του τελευταίου Χαρίλαος Φλωράκης επισκέπτεται το Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας στο πλαίσιο περιοδείας του στη θεσσαλική πρωτεύουσα και μένει έκπληκτος από τα …θαύματα του πελατειακού κράτους: «έχουμε», του λέει ο τότε διοικητής, «για δυο ασθενοφόρα τρεις οδηγούς, οπότε δεν φθάνουν για όλες τις βάρδιες και για ένα παρτέρι λίγων τετραγωνικών μέτρων έντεκα κηπουρούς!»….

ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΑΙΝΕΙ στις δηλώσεις του ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ. Επί χρόνια ολόκληρα, έτσι γίνονταν οι διορισμοί στο δημόσιο: πήγαινε ο ψηφοφόρος στον βουλευτή, ζήταγε μια δουλειά «οπουδήποτε στο δημόσιο» κι εκείνος τον βόλευε αν ένοιωθε ότι του είναι «πιστός» κι ότι υπάρχει ικανός αριθμός ψήφων πίσω του...«Έχεις δίπλωμα επαγγελματικό;» τον ρωτούσε… «Όχι» απαντούσε εκείνος…«Πτυχίο;». «Ούτε»…«Ωραία, κηπουρός στο Γενικό»…Σημασία είχε να «τρουπώσει» κάπου, απ’ όπου κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να τον βγάλει…

ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ Λάρισας, όσοι κάναμε ρεπορτάζ την περίοδο της δημαρχίας του αείμνηστου Αρ. Λαμπρούλη, γνωρίζαμε το κόλπο: πρόσληψη της κυρίας του τάδε αντιδημάρχου ως «εργάτριας καθαριότητας» (για να μη κατηγορήσει κανείς τη Δημοτική Αρχή ότι βολεύει τους δικούς της στις καλές θέσεις) και στη συνέχεια «απόσπαση στο πρωτόκολλο»…Τουτέστιν, δουλειά σε γραφείο και όχι στο δρόμο και (λόγω της αρχικής ιδιότητας) με μπόνους το «επίδομα στολής» που χορηγούνταν σ’ όσους δούλευαν στην καθαριότητα!…Οι παλιοί δημοτικοί υπάλληλοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα…Το ίδιο κι οι παλιοί Λαρισαίοι: μικρή η πόλη μας άλλωστε και γνωρίζει ότι χάρη στη πολύχρονη παρουσία της Αριστεράς στα δημοτικά πράγματα, το πελατειακό κράτος αναπτύχθηκε πέραν των ορίων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. με το ίδιο πάντα επιχείρημα: «ως τώρα αυτό το προνόμιο ήταν των άλλων και τα παιδιά μας αποκλεισμένα…».«Αποκατάσταση της αδικίας» συνεπώς…

ΟΛ’ ΑΥΤΑ, όταν υπήρχαν άφθονα δανεικά και χορηγούνταν εύκολα στην Ελλάδα, δεν μας απασχολούσαν παρά μόνο για τη δημιουργία εντυπώσεων: πότε εις βάρος της μιας και πότε εις βάρος της άλλης παράταξης…Όλοι (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. περισσότερο, Αριστερά λιγότερο) στο ίδιο καζάνι έβραζαν ως προς την αποκατάσταση των ημετέρων…Σήμερα όμως, που η Ελλάδα είναι υπερχρεωμένη εξ αιτίας και αυτής της πολιτικής, όλοι νίπτουν τας χείρας των…Και περισσότερο οι δήμαρχοι που ανακάλυψαν ότι, δεν περισσεύουν (αλλά …«λείπουν κιόλας», όπως μας είπε χθες ο δήμαρχος Λαρισαίων Κων. Τζανακούλης) υπάλληλοι!...Ναι, λείπουν! Μόνο ο δήμαρχος Αθηναίων, ο δήμαρχος Ρόδου και νομίζω ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης βλέπουν ότι υπάρχουν υπεράριθμοι…Όλοι οι υπόλοιποι βρίσκουν ότι δεν υπάρχουν!...Προφανώς, γιατί θέλουν να επανεκλεγούν και ποτέ κανείς δεν επανεξελέγη εξυγιαίνοντας οικονομικά έναν Δήμο…Επανεκλέγονται μόνον εκείνοι που τούς υπερχρεώνουν…

ΕΡΧΕΤΑΙ λοιπόν, τώρα, ο υπουργός Δημόσιας Διοίκησης Αντώνης Μανιτάκης και ζητάει καταλόγους εργαζομένων για να εξορθολογήσει το σύστημα: να πάρει π.χ. τους κηπουρούς που κάθονται στο Νοσοκομείο και να τους πάει στην υπηρεσία πρασίνου ή να πάρει τους οδηγούς που κάθονται σε κάποια άλλη υπηρεσία και να τους δώσει τα ασθενοφόρα του Νοσοκομείου και «ξεσηκώνεται» όλη η Ελλάδα!... «Όχι» λένε, «κρύβει απολύσεις» η ενέργεια…Κι οι δήμαρχοι από κοντά: «είναι δύσκολο για έναν άνθρωπο μετά από τόσα χρόνια να αλλάξει υπηρεσία» μου είπε ο δήμαρχος Λαρισαίων χθες…

Τ’ ΑΚΟΥΕΙ αυτά ο πρώην εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα και τρελαίνεται: Του δίνουν δηλαδή, - σκέφτεται -  άλλη δουλειά για να μην απολυθεί και την αρνείται, την ώρα που ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι παρακαλάνε για ένα (οποιασδήποτε μορφής) μεροκάματο; Νομίζω ότι «έχουμε ξεφύγει» όπως λέει κι η πρωταγωνίστρια της γνωστής διαφήμισης…

Υ.Γ.1. Για το να υπάρχουν υπεράριθμοι στους δήμους, καλύτερο είναι να συζητήσει κανείς με πρώην δημάρχους ή αντιδημάρχους που δεν πολιτεύονται πλέον…

Υ.Γ.2. Είναι πράγματι φοβερό ένα πρωί να ξυπνάς χωρίς δουλειά…Αν όμως πρόκειται για προσληφθέντες χωρίς ΑΣΕΠ, είναι ενδιαφέρον να μάθουμε πως ξύπνησαν ένα πρωί και βρέθηκαν με δουλειά!...Ήταν ικανότεροι από άλλους που επίσης έψαχναν για δουλειά; Ή μήπως, το «πελατειακό σύστημα» που βρίζουν υπήρξε ευεργετικό γι αυτούς;    

Τι καταλάβαμε από τη συζήτηση στη Βουλή για τον προϋπολογισμό…

ΕΝΤΑΞΕΙ, το επιχείρημα εκείνων που υπέγραψαν και ανέλαβαν να υλοποιήσουν το μνημόνιο, το έχουμε εμπεδώσει: αν δεν εφαρμοστούν όσα δυσάρεστα προβλέπει θα χρεοκοπήσουμε, θα επιστρέψουμε στη δραχμή και θα γυρίσουμε στη δεκαετία του τριάντα… Γι αυτό, είναι απαραίτητο να κάνουμε κάποιες μεγάλες  θυσίες τώρα, για να ξεπεράσουμε τον κίνδυνο που μας απειλεί και να περάσουμε από τη φάση της σταθεροποίησης στη φάση της ανάπτυξης…

ΜΠΟΡΕΙ να χρειάζεται πολλή καλή θέληση για να πιστέψουμε ότι μετά τη σταθεροποίηση η ανάπτυξη θα έρθει «τρέχοντας», αλλά είναι ένα σχέδιο με αρχή (θυσίες), μέση (σταθεροποίηση) και τέλος (ανάπτυξη)… Ένα σχέδιο όμως, που δεν γίνεται αποδεκτό από τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, αφ’ ενός γιατί περιέχει τις «θυσίες» (που δεν είναι και η πλέον δημοφιλής πολιτική) και αφετέρου γιατί, την έχουν πείσει οι πολέμιοι αυτού του σχεδίου, ότι  ως τώρα δεν έχει αποδώσει κανένα από τα μνημόνια που (υποτίθεται πως) έχουμε εφαρμόσει…

ΑΛΛΑ, πώς να αποδώσουν τα μνημόνια όταν ΔΕΝ τα έχουμε εφαρμόσει; Απολύσεις συστήνουν αυτά; Εφεδρείες κάνουμε εμείς… Αποκρατικοποιήσεις προβλέπουν; Μια «Δωδώνη» με το στανιό πουλήσαμε κι αυτή δυο χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο… Άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων προβλέπουν; Περί άλλων τυρβάζουμε… Αύξηση ορίων ηλικίας για τη συνταξιοδότηση επιβάλλουν; Δίνουμε τη δυνατότητα σε κλάδους ολόκληρους να συνταξιοδοτηθούν πρόωρα με αγορά ενσήμων πλασματικών ετών… Κι αφού εντέλει δεν γίνονται όλα αυτά για να αποφευχθεί η σύγκρουση με τις συντεχνίες, κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις, ταυτίζεται το μνημόνιο με τις περικοπές και προκύπτει το πόσο σκληρό είναι…

ΩΣΤΟΣΟ, έστω κι έτσι, στρεβλά, όπως θέλει να το εφαρμόσει η ελληνική κυβέρνηση, έχει μια λογική το μνημόνιο: στοχεύει στη μείωση των ελλειμμάτων, ώστε να μην παράγεται καινούριο χρέος κάθε χρόνο. Γιατί, αυτό είναι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας: ότι ακόμα κι αν της χαρισθεί ΟΛΟΚΛΗΡΟ το χρέος θα το ξαναδημιουργήσει αμέσως, με τους ελλειμματικούς ετήσιους προϋπολογισμούς…

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ όμως της συζήτησης, δέχομαι ότι το μνημόνιο είναι καταστροφικό γιατί παράγει μόνο ύφεση και μας οδηγεί ούτως ή άλλως στην χρεοκοπία. Ποια είναι η «ρεαλιστική άλλη λύση»; Ας ανατρέξουμε στα όσα ακούστηκαν στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό από την πλευρά των αντιπολιτευόμενων την τρικομματική κυβέρνηση:

·        «Η μόνη εναλλακτική σωτήρια πρόταση είναι η κατάργηση με ένα νόμο και σε ένα άρθρο, όπως ακριβώς τα ψηφίσατε, όλων των μέτρων λιτότητας που εξαθλιώνουν την κοινωνία, είναι να καταργήσουμε τους μνημονιακούς νόμους και τότε να κάτσουμε επί ίσοις όροις στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης» (Αλ. Τσίπρας επικεφαλής ΣΥΡΙΖΑ).

·        «Υπάρχουν κι άλλα για σπορά χωράφια… Υπάρχουν νομίσματα πολύ ισχυρότερα του ευρώ, στα οποία μπορούμε να προσδέσουμε το καράβι μας… Το χρέος λύνεται πολιτικά με σεισάχθεια, με μονομερή διαγραφή του χρέους που είναι επονείδιστο και το έχουν δημιουργήσει τα επιτόκια, αλλά και του επαχθούς χρέους που δημιούργησαν εταιρίες…» (Πάνος Καμμένος, επικεφαλής των «Ανεξάρτητων Ελλήνων»)

·        Να μεταβεί ο πρωθυπουργός στις Βρυξέλλες και να απαιτήσει «ή μας δίνετε τη δόση ή αποχωρούμε από την Ευρωζώνη και θα τρέχετε και δεν θα φτάνετε» (Ν. Μιχαλολιάκος, επικεφαλής της «Χρυσής Αυγής»).

·         «Χαιρετίσατε την απόφαση για άμεση εκταμίευση χρήματος από την ΕΚΤ. Αλλά αυτό σημαίνει την εκχώρηση αρμοδιοτήτων στην Κομισιόν. Δεν υπάρχει περιθώριο ευελιξίας στα όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης» (Αλέκα Παπαρήγα επικεφαλής ΚΚΕ).

ΟΛΕΣ λοιπόν οι λύσεις που προσφέρουν οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις εδράζονται είτε στην άρνηση του χρέους, είτε στην επαναδιαπραγμάτευση των όρων αποπληρωμής του με τους δανειστές, τους οποίους (με εξαίρεση το ΚΚΕ που ζητάει οικειοθελή έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση), όλοι υποθέτουν ότι θα «τουμπάρουν» είτε με τα πειστικά τους επιχειρήματα, είτε με τον τσαμπουκά, είτε με την απειλή της ανατίναξης της ευρωζώνης, είτε με την απειλή ότι θα προσδεθούμε σε άλλα ισχυρότερα νομίσματα (δολάριο;)…

ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσο ρεαλιστικά είναι όλα αυτά. Μπορεί και να είναι. Αν πράγματι είναι, τότε η λύση είναι κοντά και δεν χρειάζεται να ανησυχούμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλπάζει στις δημοσκοπήσεις, οπότε πολύ σύντομα θα βρεθεί στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες και χτυπώντας αποφασιστικά το χέρι στο τραπέζι θα μας απαλλάξει και από το χρέος και από τα μνημόνια, φέρνοντας πίσω τα χαμόγελα και την αισιοδοξία…

Μετά την τρικομματική κυβέρνηση τι;

        ΤΟ 59% των πολιτών που συμμετείχαν στην τελευταία δημοσκόπηση της Public Issue (δημοσιεύτηκε στον ΣΚΑΙ και την «Καθημερινή») βλέπει νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές όποτε κι αν διεξαχθούν. Αντιθέτως, μόνο ένα 26% βλέπει νίκη της ΝΔ, όπερ σημαίνει ότι η αίσθηση της ελληνικής κοινωνίας (έξι στους δέκα) είναι πως αργά ή γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί να κυβερνήσει. Θα κληθεί σίγουρα. Θα κυβερνήσει όμως; Τα δημοσκοπικά ευρήματα των τελευταίων δύο μηνών δεν δίνουν δυνατότητα σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης… Τοποθετούν το πρώτο κόμμα (που σταθερά πλέον είναι ο ΣΥΡΙΖΑ) σε ποσοστά που σε καμιά περίπτωση δεν προσεγγίζουν το 30%, οπότε λογικά εκείνο που θα πρέπει από τώρα να αναζητηθεί είναι αν υπάρχουν περιθώρια σχηματισμού μιας νέας συμμαχικής κυβέρνησης με κορμό αυτή τη φορά τον ΣΥΡΙΖΑ… Είναι κάτι που υπαινίχθηκε ο ανεξαρτητοποιηθείς βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μίμης Ανδρουλάκης σε μια δήλωση του στον «Βήμα FM»: «Με ενδιαφέρει όμως, ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν κεντρικό μοχλό της χώρας. Θα είμαι πιο εποικοδομητικός, θα βοηθήσω και τον Βαγγέλη και τον Κουβέλη και τον Τσίπρα για μια νέα σύνθεση της Αριστεράς. Πιστεύω σε ένα νέο κοινωνικοπολιτικό μπλοκ».

          Ο ΜΙΜΗΣ Ανδρουλάκης που ξέρει καλά τις ιδιαιτερότητες της Αριστεράς, αφήνει το ΚΚΕ απ’ έξω… Ο φυσικός λοιπόν σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ στην αναζήτηση κυβερνητικού εταίρου δεν μπορεί να είναι το ΚΚΕ, αφού τα δύο κόμματα ούτε καν σε κοινές πορείες για το Μνημόνιο, το Πολυτεχνείο ή την Πρωτομαγιά δεν έχουν συμφωνήσει ποτέ…

ΜΕ ΠΟΙΟΝ θα μπορούσε συνεπώς να συγκυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ αν, όπως όλα δείχνουν, βρεθεί με την διερευνητική εντολή (και χωρίς αυτοδυναμία) στο χέρι; Με τη ΔΗΜΑΡ; Μα, οι σχέσεις των άλλοτε συναγωνιστών βρίσκονται σε τέτοιο σημείο που δύσκολα θα γεφυρωθεί το χάσμα που άνοιξε η συμμετοχή του κόμματος του Φώτη Κουβέλη στην τρικομματική κυβέρνηση: άλλωστε, η ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα διδάσκει ότι οι μεγαλύτερες αντιπαραθέσεις διαμορφώνονται μεταξύ των εκπροσώπων της (ΚΚΕ- ΚΚΕ Εσωτερικού,  ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ, ΣΥΡΙΖΑ – ΔΗΜΑΡ και σε μικρότερο επίπεδο ΕΚΚΕ –ΚΚΕ μ-λ, κλπ) παρά με τους ιδεολογικούς αντιπάλους…

ΣΥΝΕΠΩΣ, η πιθανότητα σχηματισμού μιας κυβέρνησης με εταίρους κόμματα της Αριστεράς είναι η πλέον αδύναμη… Εκτός κι αν την επιβάλλουν οι ψηφοφόροι «αδειάζοντας» το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ και «γεμίζοντας» το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στα όρια της αυτοδυναμίας… Είναι μήπως, πιθανή μια συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ – Ανεξάρτητων Ελλήνων; Για να καταγγείλουν το μνημόνιο, ίσως… Αλλά, το μνημόνιο θα έχει καταγγελθεί δια της λαϊκής ψήφου, οπότε το ζητούμενο θα είναι να κυβερνηθεί η χώρα. Και ως προς αυτό, αναζητείται τι κοινό έχουν ο κ. Καμμένος με τον κ. Λαφαζάνη κι η κ. Χρυσοβελώνη με την κ. Δούρου!...Κοινό όραμα πάντως, για τη δημοκρατία, αποκλείεται…

ΑΠΟΜΕΝΕΙ η πιθανότητα συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ, αλλά ουδείς γνωρίζει αν θα υπάρχει ΠΑΣΟΚ ως τις εκλογές ή θα έχει μετακομίσει στον ΣΥΡΙΖΑ πριν κληθεί να συνεργαστεί μαζί του…Αφήστε που σε μια τέτοια περίπτωση είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να έχουμε κυβέρνηση …ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό Τσίπρα!...

ΟΛ’ ΑΥΤΑ βεβαίως, είναι εικοτολογίες…Και μάλλον πρόωρα διατυπωμένες…Είναι ωστόσο, ένα χρήσιμο σενάριο για το μετά, δεδομένου ότι ο πολιτικός μας χάρτης δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας όσο τα κόμματα χαρακτηρίζονται από το παρελθόν τους και όχι από το όραμά τους για το μέλλον…Εκτός κι αν οι επόμενες εκλογές βάλουν κι άλλες πολιτικές δυνάμεις στο παιγνίδι…Με μεγαλύτερες δυνατότητες ευελιξίας και χωρίς βεβαρημένο παρελθόν…

Τις καταγγελίες στη βουλή τις χειροκροτούν και οι κατηγορούμενοι..

ΟΣΟΙ καταψήφισαν το πολυνομοσχέδιο την περασμένη Τετάρτη είχαν ένα βασικό επιχείρημα: «δεν είναι δυνατόν να καλείται ο λαός να πληρώσει χρέη που δεν δημιούργησε ο ίδιος, αλλά όσοι τον κυβέρνησαν»… Το περιέγραψε ιδιαιτέρως γλαφυρά ο κ. Τσίπρας απευθυνόμενος στην αρχή της ομιλίας του στον πρωθυπουργό: «…μιλάτε εσείς, λες και προσγειωθήκατε στη θέση του πρωθυπουργού με αλεξίπτωτο και δεν είχατε καμιά σχέση με όλο αυτό το φαύλο πολιτικό σύστημα που μας περιγράψατε λίγο πριν... Λες και δεν ήσασταν εσείς ο υπουργός Πολιτισμού στην κυβέρνηση Καραμανλή, τότε που αν πήγαινε κανείς στο μουσείο της Ακρόπολης και έβλεπε όσους είχαν έρθει με προγράμματα stages θα έβλεπε ότι όλοι είχαν ταυτότητα καταγωγής από την Καλαμάτα…».
ΕΙΧΕ προηγηθεί  η έκρηξη του προέδρου των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» κ. Καμμένου για τους αθρόους διορισμούς ημετέρων στη Βουλή, που ζήτησε να μάθει «ποιοι διορισμοί συγγενών πολιτικών έγιναν τα τελευταία είκοσι χρόνια» ώστε «να δούμε ποιοι και πόσοι είναι από την Καρδίτσα εδώ μέσα»!..  Ήταν προφανής η αιχμή για τον εκ Καρδίτσης πρώην πρόεδρο της Βουλής Δημήτρη Σιούφα επί της θητείας του οποίου αυξήθηκε θεαματικά ο αριθμός των υπαλλήλων του Κοινοβουλίου…
ΟΜΩΣ, ενώ όλα αυτά (και του κ. Τσίπρα η επισήμανση για τους «φαύλους του παλαιοκομματισμού» και του κ. Καμμένου για τους απαράδεκτους αθρόους διορισμούς συγγενικών προσώπων στη Βουλή) είναι σωστά και άξιζαν το χειροκρότημα των κοινοβουλευτικών ομάδων του ΣΥΡΙΖΑ και των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», ουδόλως δίκαια είναι – ως προς την κατανομή των ευθυνών… Και να γιατί:
ΟΤΑΝ η κάμερα του καναλιού της Βουλής εστίαζε στα πρόσωπα εκείνων που χειροκροτούσαν τις συγκεκριμένες αποστροφές των ομιλιών των κ.κ. Τσίπρα και Καμμένου μπορούσε να διακρίνει κανείς μια σχεδόν πεντάδα πρώην βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ ή των «Ανεξάρτητων Ελλήνων»: Σοφία Σακοράφα, Παναγιώτης  Κουρουπλής, Βασίλης Οικονόμου, Στάθης Παναγούλης, Γιάννης Δημαράς, αλλά και Μανώλης Γλέζος (για δύο τετραετίες στην ελληνική βουλή και μία στο Ευρωκοινοβούλιο επί Αντρέα Παπανδρέου) και μια δεκάδα πρώην βουλευτών ή υπουργών της Ν.Δ. στα έδρανα των «Ανεξάρτητων Ελλήνων»: Πάνος Καμμένος, Έλενα Κουντουρά, Παναγιώτης Μελάς, Κώστας Μαρκόπουλος, Μαρία Κόλλια – Τσαρουχά, Γιάννης Μανώλης κλπ…
ΕΙΔΙΚΑ οι τελευταίοι, πριν πολιτευτούν με τους «Ανεξάρτητους Έλληνες», στις εκλογές του 2009 έδωσαν τον προεκλογικο τους αγώνα υπερασπιζόμενοι τη …συνετή πολιτική της ΝΔ του Κώστα Καραμανλή, χωρίς να επισημάνουν αυτό που ξαφνικά τώρα ανακάλυψαν: ότι οι διορισμοί των Καλαματιανών και των Καρδιτσιωτών διπλασίασαν τις δημόσιες δαπάνες και τις πήγαν στα 70 δις ευρώ από τα 37 που ήταν το 2002 που μπήκαμε στην Ευρωζώνη! Αφήστε που προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλοι αυτοί ανταγωνίζονταν τους «ρουσφετάκηδες» συνυποψηφίους τους χωρίς να διορίζουν!.. Διόριζε δηλαδή όλη η ΝΔ εκτός των κ. Καμμένου (που πάντως καταφέρνει χωρίς ρουσφέτια να εκλέγεται από το 1993 στην πλέον ανταγωνιστική Β Αθηνών), Κουντουρά, Ζώη, Μελά, Μαρκόπουλου, Μανώλη κλπ…
ΤΟ ΙΔΙΟ και στον ΣΥΡΙΖΑ που επιμένει μεν ότι το χρέος το δημιούργησαν οι πολιτικοί και όχι ο λαός, αλλά εξακολουθεί παρ’ όλα αυτά να προσφέρει στέγη σε όποιον  βουλευτή ή πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ καταφύγει στις αγκάλες του! Ο κατά τα άλλα σεβάσμιος Μανώλης Γλέζος ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στις δύο τετραετίες δεν έβλεπε πως λειτουργούσε το πελατειακό σύστημα; Ο Στάθης Παναγούλης ως υπουργός; Η Σοφία Σακοράφα κέρδιζε εκλογές κόντρα στην πελατειακή λογική των Πασόκων; Ο Παναγιώτης Κουρουπλής κι ο Βασίλης Οικονόμου που σάρωσαν σε ψήφους μόλις πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν τη δυναμική τους στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ή στα ρουσφέτια που τους ακολούθησαν;
ΑΛΛΑ, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι δεν ευθύνονται όλοι το ίδιο για το πελατειακό κράτος κι ότι εν πάση περιπτώσει ο κ. Γλέζος, ο κ. Παναγούλης, η κ. Σακοράφα δεν είχαν την κλασική πρακτική του Πασόκου βουλευτή, γιατί να «χρεώνεται» η υπηρέτηση του πελατειακού συστήματος σε έναν νέο βουλευτή της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ που θητεύει εδώ κι ένα τρίμηνο στην πολιτική ζωή του τόπου και να απαλλάσσεται υπό τη νέα του πολιτική ιδιότητα ο Παναγιώτης Κουρουπλής που δεν θα τον αδικήσουμε αν υποθέσουμε ότι για να εκλέγεται με το φαύλο ΠΑΣΟΚ από το 1996 όλο και κάποιο ρουσφέτι θα έχει διαπράξει;
ΕΧΟΥΝ δίκιο όσοι χρεώνουν στο πελατειακό σύστημα το ότι φτάσαμε ως εδώ…  Έχουμε όμως ευθύνη και εμείς να απομονώνουμε αυτούς που μας δουλεύουν!...

Η Ρόδος και το …πήδημα!...

   

ΤΟ ΑΔΙΚΟ για το νέο πακέτο μέτρων που καλείται να ψηφίσει η Βουλή, είναι ότι συζητείται μόνο ως προς τα επώδυνα μέτρα που περιέχει…Τις μειώσεις δηλαδή των μισθών και των συντάξεων, πιθανές απολύσεις και τα λεγόμενα εργασιακά…Δίπλα σ’ αυτά, υπάρχουν μια σειρά ρυθμίσεων μεταρρυθμιστικού χαρακτήρα που μπορεί σε βάθος χρόνου να προσφέρουν την πολυπόθητη ανάπτυξη, αλλά, παρ’ ότι όλοι υπέρ της αναπτύξεως ουδείς ασχολείται μ’ αυτά…Ας δούμε τα περίφημα ’89 «προαπαιτούμενα» που απαιτεί η τρόικα από την ελληνική κυβέρνηση κι ας προβληματιστούμε: συμβάλλουν ή όχι στον εκσυγχρονισμό του ελληνικού κράτους; Θα έπρεπε ή όχι να τα εφαρμόσουμε μόνοι μας εδώ και χρόνια;

ΠΟΙΟΣ  διαφωνεί επί παραδείγματι στο προαπαιτούμενο της «δημοσίευσης των στοιχείων για προσλήψεις, αποχωρήσεις και μεταθέσεις δημοσίων υπαλλήλων» που καταργεί την αυθαιρεσία στη διαχείριση των ανθρώπινων πόρων του δημοσίου; Ποιος διαφωνεί στην «εφαρμογή της νομοθεσίας για την Ενιαία Αρχή Δημοσίων Προμηθειών» που θα αποτρέπει νέα φαινόμενα τύπου Τσοχατζόπουλου; Ποιος διαφωνεί με τα φορολογικά προαπαιτούμενα που προβλέπουν: «κατάθεση νομοσχεδίου για τη φορολογική μεταρρύθμιση. Τοποθέτηση μόνιμου γενικού γραμματέα φορολογίας στο υπουργείο Οικονομικών. Δημοσίευση στο Διαδίκτυο βασικών δεικτών απόδοσης των Εφοριών. Αντικατάσταση διευθυντών Εφοριών που δεν επιτυγχάνουν τους στόχους. Διακοπή πληρωμών στις  Εφορίες για ν’ απελευθερωθεί προσωπικό. Ενεργοποίηση της Διευθύνσεως Εσωτερικών Υποθέσεων στη φορολογική διοίκηση». Μαζί με την προβλεπόμενη «κατάθεση νομοσχεδίου για τη φορολογική μεταρρύθμιση» υπάρχει άλλη τόσο καλά σχεδιασμένη απόπειρα για την πάταξη της φοροδιαφυγής;

ΑΥΤΑ και άλλα πολλά προβλέπονται στο «τρίτο μνημόνιο». Και μαζί «απογραφή των κρατικών περιουσιακών στοιχείων και δημοσιοποίησή τους. Ρύθμιση των χρήσεων γης για τα προς αξιοποίηση ακίνητα του δημοσίου». Τουτέστιν, δεν ασχολείται η τρόικα με το ποια κρατική περιουσία θα πουλήσουμε ως χώρα…Απλά διαμορφώνει το πλαίσιο ώστε να διευκολυνθούν οι αποκρατικοποιήσεις…

ΑΛΛΑ προαπαιτούμενα; «Απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων. Κατάργηση της υποχρεωτικής παρουσίας δικηγόρου για την υπογραφή συμβολαιογραφικών πράξεων. Κατάργηση ελαχίστων ποσών για δικηγόρους που αμοίβονται με έμμισθη εντολή. Κατάργηση της ελάχιστης αμοιβής για τους ενεργειακούς επιθεωρητές» και πολλά ακόμα υπέρ του πολίτη θα λειτουργήσουν…Οι συντεχνίες έχουν δίκαιο να διαμαρτύρονται, αλλά έχει κανένα συμφέρον ο πολίτης να μη θέλει να καταργηθεί η υποχρεωτική παρουσία του δικηγόρου για την υπογραφή συμβολαιογραφικών πράξεων;

ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ ακόμη «η μηχανογράφηση όλων των νοσοκομείων» που την εξήγγειλαν άλλα δεν την έκαναν όλες σχεδόν οι ελληνικές κυβερνήσεις, η συγχώνευση όλων των Ταμείων στον ΕΟΠΠΥ που στοχεύει στο να καταργήσει ανισότητες, «η καθιέρωση προϋπολογισμού συνταγογράφησης για κάθε γιατρό και η θέσπιση στόχου για το μέσο κόστος συνταγογράφησης ανά ασθενή» ώστε να ελεγχθεί το πάρτυ με τα φάρμακα που βούλιαξε την οικονομία μας και δημιούργησε κροίσους στον χώρο της υγείας…

ΕΙΝΑΙ αλήθεια τόσο κακά ολ’ αυτά; Όχι βέβαια…Απλώς ανατρέπουν λογικές μιας τριακονταετίας και αυτό σε κάποιους στοιχίζει ακριβά…Αλλ’ αυτές οι λογικές δεν μας έφτασαν ως εδώ; Αν πράγματι θέλουμε να τις αλλάξουμε ιδού η Ρόδος…Δεν συνεχίζω γιατί το «πήδημα» παραπέμπει αλλού…Ε λοιπόν, θα το είχαμε αποφύγει το «πήδημα» αν τα υλοποιούσαμε μόνοι μας ολ’ αυτά, πριν από αρκετά χρόνια…