Όταν έρθει η ώρα του ΣΥΡΙΖΑ η ετοιμότητα θα είναι λεπτομέρεια..

ΟΤΑΝ ο κ. Κώστας Καραμανλής ο νεότερος επέλεξε τον κ. Θ. Ρουσσόπουλο ως εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας που τότε όδευε ακάθεκτη προς την εξουσία, ζήτησα από τον δημοσιογράφο κ. Δημ. Ρίζο ένα σχόλιο για την επιλογή αυτή: «Δεν είναι μόνο που επελέγη ως εκπρόσωπος ένας δημοσιογράφος που προέρχεται από αντίπαλο χώρο και δεν έχει καμία σχέση με την παράταξη, αυτό που μ’ ενοχλεί» μου είπε, «αλλά και το γεγονός ότι την είδηση για την επιλογή Ρουσσόπουλου, οι νεοδημοκράτες την πληροφορηθήκαμε από τα ΝΕΑ»…Ήθελε να επισημάνει ο διευθυντής του «Αδέσμευτου Τύπου» ότι η Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή εν όψει της ανόδου της στην εξουσία, φρόντιζε να διαμορφώνει καλές σχέσεις μ’ εκείνους που η ίδια χαρακτήριζε «διαπλεκόμενους» και «νταβατζήδες» και που, υποτίθεται, ότι υπηρετούσαν τα συμφέροντα του αντιπάλου, δηλ. του ΠΑΣΟΚ…

ΘΥΜΗΘΗΚΑ την παραπάνω στιχομυθία με τον Δημ. Ρίζο χθες, που ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης βρέθηκε στο κέντρο του δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος, επειδή εξέφρασε την άποψη ότι το κόμμα του «δεν είναι έτοιμο να κυβερνήσει»…Μια δήλωση ειλικρινέστατη που προκάλεσε τη δυσαρέσκεια του κ. Αλέξη Τσίπρα, επειδή συνοδεύτηκε από τη διευκρίνιση «εγώ δεν κοροϊδεύω τον κόσμο!»…Δηλαδή, όσοι από τον ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν έτοιμοι να κυβερνήσουν «δουλεύουν τον κόσμο;». Δεν θα το μάθουμε ποτέ; Ή, μάλλον, θα το μάθουμε αν κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και προφανώς «κατόπιν εορτής»…Όπως «κατόπιν εορτής» μάθαμε το κατά πόσο ήταν έτοιμο να κυβερνήσει τον τόπο το ΠΑΣΟΚ το 2009 κι η Ν.Δ. το 2004…

ΟΛ’ ΑΥΤΑ βεβαίως, σχετική αξία έχουν…Γιατί, ακόμη κι αν δεν είναι έτοιμος να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ (που δεν είναι, ας είμαστε ειλικρινείς) καταβάλει προσπάθειες, ώστε ν’ ανταποκριθεί στον ρόλο που ήδη του επιφυλάσσουν τα δημοσκοπικά ευρήματα…Ήδη, όλα του τα στελέχη άφησαν κατά μέρος το «αντάρτικο» και τιμούν με την παρουσία τους όλα τα τηλεοπτικά πάνελ των κατ’ αυτά «καναλιών της διαπλοκής»…Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας παραχωρεί ευχαρίστως συνεντεύξεις στα, κατά τον ίδιο, «καθεστωτικά ΜΜΕ», στο «Βήμα» την «Καθημερινή», τα «Νέα» που εμφανώς υπερασπίζονται την πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και λοιδορούν τη δική του…Και, επί της ουσίας, διακριτικά αποστασιοποιείται από την πολιτική του κόμματος του 4%, καθώς βλέπει να πλησιάζει η ώρα που η «εύκολη αντιπολίτευση» θα παραχωρήσει τη θέση της στην «υπεύθυνη διακυβέρνηση»…Η συνάντηση με την ηγεσία του δικαστικού σώματος είναι ένα κορυφαίο δείγμα γραφής…Το ίδιο και το αίτημα για την πραγματοποίηση συζητήσεων με τους υποτίθεται «αδιάλλακτους» ευρωπαίους ηγέτες…Μ’ άλλα λόγια, η διαδικασία ενσωμάτωσης στο σύστημα έχει σταδιακά αρχίσει…

ΑΥΤΗ τη διαδικασία δεν την ανακάλυψε ο ΣΥΡΙΖΑ…Κάθε κόμμα της εκάστοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης την υιοθέτησε, ακολουθώντας την ίδια ακριβώς διαδρομή: ξεκινώντας από τα φιλόξενα πάνελ των «νταβατζήδων», για να καταλήξουν αργότερα στο «Μαξίμου»: Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς ύψωσαν κατά σειρά τους τόνους κατά των «νταβατζήδων της διαπλοκής» πριν αποδεχθούν τη στήριξή τους που δεν τους δόθηκε γιατί ξαφνικά έγιναν ελκυστικοί, αλλά επί τή βάσει του αμοιβαίου συμφέροντος…Οι δημοσκοπήσεις ήδη δείχνουν την τάση…Κι οι περισσότερο προσαρμοστικοί σπεύδουν να συντονιστούν…Το ρεπορτάζ έχει καταγράψει μυστικές συναντήσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με όλες τις ηγεσίες των ΜΜΕ, από τα πλέον φιλικά μέχρι τα πλέον εχθρικά…Οι συναντήσεις αυτές πείθουν ότι, ανεξαρτήτως του αν ένα κόμμα είναι έτοιμο ή ανέτοιμο να κυβερνήσει, θα κληθεί να το κάνει εάν το επιθυμεί το εκλογικό σώμα…Και των φρονίμων τα παιδιά (ένθεν, κακείθεν) πριν πεινάσουν μαγειρεύουν…

ΤΟ ΟΠΟΙΟ εκλογικό σώμα δεν χρειάζεται να πεισθεί περί της ετοιμότητος του ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει, εάν στις προτεραιότητες του είναι να «τιμωρήσει» αυτούς που θεωρεί ότι «ξεπουλούν την Ελλάδα»…Κι απ’ αυτής της απόψεως αυτό που θα φέρει στην εξουσία τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θάναι ούτε η ετοιμότητά του, ούτε ο ελκυστικός του λόγος, ούτε η στήριξη των ΜΜΕ, αλλά η ισοπεδωτική λογική όσων κάνουν την ίδια ανάλυση μ’ αυτόν για το πώς φθάσαμε ως εδώ, και για το πώς πορευόμαστε έναντι των αδιεξόδων μας…Στο σκέλος της ανάλυσης άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκπροσωπεί μόνο το 27% που τον ψήφισε στις εκλογές του Ιουνίου…Εκπροσωπεί και τους ψηφοφόρους του ΚΚΕ, και τους ψηφοφόρους των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» και τους ψηφοφόρους της «Χρυσής Αυγής» και τους ψηφοφόρους του ΛΑΟΣ και τους ακροατές του Τράγκα και γενικότερα τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού που αρνείται να δει και στη δική του συμπεριφορά το πώς φθάσαμε ως εδώ και προτιμά να τη χρεώνει μόνο στους πολιτικούς που κυβέρνησαν και τους ξένους που «θέλουν να μας τιμωρήσουν»…       

Ανικανοποίητους μας άφησε η λίστα Λαγκάρντ…

        

«ΚΑΛΑ, αυτή ήταν η λίστα που παρέδωσε η κ. Λαγκάρντ; Χωρίς ονόματα πολιτικών; Ειλικρινά απογοητεύτηκα»…Αυτή ήταν η αντίδραση μιας φίλης, λίγο μετά το ξεφύλλισμα του HOT DOG που τη δημοσίευσε…Περίμενε όπως όλοι ονόματα πολιτικών; «Όχι μου είπε, δεν περίμενα μόνο ονόματα πολιτικών…Περίμενα να δω τα ονόματα από εκείνα τα λαμόγια που «έφαγαν» το δημόσιο χρήμα…Όλους αυτούς τους «γκλαμουράτους» που κυκλοφορούσαν με τα τζιπ…Αυτούς που εκπροσωπούσαν την Ελλάδα της αρπαχτής»…

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι όλοι είχαμε φτιάξει στο μυαλό μας μια εικόνα για την περιβόητη λίστα. Συνήθως, δια της εις άτοπον απαγωγής: για να την «κρύβουν» θα είναι υψηλά ιστάμενα πρόσωπα…Και καθώς στην Ελλάδα όποιος έχει πολλά χρήματα είναι εξ υπαρχής ύποπτος, η λαϊκή κουλτούρα διαμόρφωνε εξισώσεις: όποιος εμφανίζεται στη λίστα είναι εκ προοιμίου φοροφυγάς, ύποπτος «ξεπλύματος», λαμόγιο ή κλέφτης…Αλλοιώς, γιατί να τα βγάλει στην Ελβετία;

Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ωστόσο, δεν οφείλεται στο ότι απουσιάζουν ονόματα πολιτικών…Οφείλεται στο ότι τη διαβάζουμε και την ξαναδιαβάζουμε και δεν βρίσκουμε παρά ελάχιστα ονόματα γνωστών. Έχοντας προφανώς, συνδυάσει τον πλούτο με την επίδειξη, απορούμε που δεν υπάρχουν στην λίστα άτομα, τις φωτογραφίες των οποίων συναντούσαμε στις κοσμικές στήλες των ιλουστρασιόν περιοδικών…Ξεχνώντας βεβαίως, ότι τέτοια έπαρση αρμόζει μόνο σε νεόπλουτους ή απλούς επιδειξίες που ηδονίζονται όχι απολαμβάνοντας μια πλούσια ζωή, αλλά εκθέτοντάς την σ’ εκείνους που δεν έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν…Υπάρχουν όμως, προφανώς πλούσιοι που δεν έχουν ανάγκη να βομβαρδίσουν με λουλούδια τον τραγουδιστή στα μπουζούκια για να επιδειχθούν…Που δεν συχνάζουν στη γνωστή παραλία της Μυκόνου…

ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ «γνωστοί» λοιπόν…Άρα: έκαναν τόση προσπάθεια οι πολιτικοί μας να αποκρύψουν μια λίστα, η δημοσιοποίηση της οποίας δεν απειλούσε κανέναν απ’ αυτούς που υποθέταμε; Η θεωρία της συνομωσίας εδώ στήνει κανονικό πάρτυ…Με την ευθύνη των πολιτικών βεβαίως, που χειριζόμενοι τόσο άκομψα την υπόθεση της λίστας, έκαναν τη φαντασία μας να οργιάσει…Ενώ, αν έκαναν από τη πρώτη στιγμή αυτό που έπρεπε, η περίφημη λίστα θα είχε σήμερα τον χαρακτήρα ενός ελάχιστης σημασίας υπηρεσιακού εγγράφου…

ΝΑΙ λοιπόν, υπάρχουν πλούσιοι έλληνες πέραν αυτών που γνωρίζαμε, είναι το (αφελές;) συμπέρασμα από τη δημοσιοποίηση της λίστας. Επιχειρηματίες, επιστήμονες (γιατροί, δικηγόροι, αρχιτέκτονες), καλλιτέχνες, εφοπλιστές, έμποροι…Άλλοι απ’ αυτούς φοροφυγάδες, άλλοι ίσως τίμιοι φορολογούμενοι και άλλοι με προτίμηση απλώς στις τράπεζες του εξωτερικού, πράγμα που δεν είναι τιμωρητέο…Είναι οι μόνοι;

ΑΥΤΟ είναι το ερώτημα που τροφοδοτεί και πάλι τη φαντασία μας…Προφανώς και δεν είναι οι μόνοι…Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί, τόσο πολλοί που τεκμηριώνουν την άποψη ότι η Ελλάδα είναι μια πτωχή χώρα με πολλούς πλούσιους πολίτες…Με φοροδιαφυγή που ξεπερνάει το 50% (και στην οποία δεν επιδίδονται οι πλούσιοι μόνο, αλλά όλοι μας), με ποσοστό ιδιοκατοίκησης 85% και ποσοστό ιδιοκτητών δεύτερης κατοικίας 50%, λογικό δεν είναι 10 -20.000 ή και 50.000 μεγαλοκαταθέτες να παίζουν στο Τσάμπιονς Λήγκ του τραπεζικού συστήματος;

ΟΜΩΣ, το θέμα μας δεν είναι να εκτονωθεί ο κοινωνικός φθόνος με τη διαπόμπευση προσώπων…Το θέμα μας είναι να γεμίσουν τα κρατικά ταμεία με τη φορολόγηση όσων αποδειχθεί ότι φοροδιέφυγαν…Γι’ αυτό δυστυχώς, δεν δείχνει να νοιάζεται κανείς…Κι αν νοιάζεται, το ενδιαφέρον του περνάει σε δεύτερη μοίρα…Μετά το κουτσομπολιό και  τη διαπόμπευση…Αν και η διαπόμπευση στη χώρα της αφελούς προσέγγισης κάθε εξέλιξης, έχει σχετική αξία: ο Γιώργος Τράγκας π.χ. ένας από τους ελάχιστους γνωστούς της περιβόητης λίστας πήρε με μαεστρία την αρνητική δημοσιότητα και τη μετέτρεψε σε θετική, αυτοπαρουσιαζόμενος ως θύμα των μυστικών υπηρεσιών που θέλησαν να τον εκθέσουν επειδή κάνει…«αντίσταση» κατά των Γερμανών…Ένας «Μανώλης Γλέζος» της δεξιάς δηλαδή, που μπήκε στο στόχαστρο των ξένων κέντρων και του «κατεστημένου» για τον αντιστασιακό του αγώνα…Σας θυμίζω ότι πριν τον Τράγκα τα ξένα κέντρα και το (διεθνές ή ντόπιο) …κατεστημένο είχαν στοχοποιήσει με ανάλογες κατηγορίες τον Ανδρέα Παπανδρέου (που απλώς, είχε δανειστεί από τους συντρόφους του για να φτιάξει ένα «κωλόσπιτο»), τον Αριστοτέλη Παυλίδη (που διεσύρθη αναιτίως και απεδόθη πανηγυρικώς πάλλευκος στην κοινωνία με 151 νεοδημοκρατικές ψήφους), τον Άκη Τσοχατζόπουλο (που μάζευε σπίτια για να αποδείξει προφανώς πόσο κακό είναι το καπιταλιστικό σύστημα και να το εκθέσει στη συνέχεια), τον Βύρωνα Πολύδωρα (που διόρισε μόνο τη μια κόρη του, ενώ θα μπορούσε να διορίσει και τις δύο) και όσους έλληνες πολιτικούς ή δημόσια πρόσωπα είδαν τον ουρανό να πέφτει στο κεφάλι τους, όταν βγήκαν τ’ άπλυτά τους στη φόρα…

ΕΛΛΑΣ το μεγαλείο σου!...      

Κάποιοι μας θέλουν διαρκώς απελπισμένους…

             ΠΡΕΠΕΙ να έχεις ζήσει από κοντά την αγωνία ενός καρκινοπαθούς για να καταλάβεις την αξία των καλών ειδήσεων. Ακόμη κι αν είσαι δημοσιογράφος, εξ εκείνων που αποδέχονται τον αφορισμό των βρετανών mediaνθρώπων «good news, no news», ότι δηλαδή, «οι καλές ειδήσεις, δεν είναι ειδήσεις»…

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΗΣ που δίνει τη μάχη του με την «επάρατο», κάθε φορά που διαβάζει το αγγελτήριο ενός μάλλον «αφύσικου» θανάτου (νέου πχ σε ηλικία ανθρώπου) στην ειδική στήλη της εφημερίδας, αναρωτιέται αν ο ίδιος θα είναι ο επόμενος… Η πρώτη ερώτηση που έρχεται στα χείλη του είναι «από τι πέθανε αυτός;» κι όταν μαθαίνει ότι πέθανε από αυτό που εξ αρχής υπέθεσε, τον καρκίνο δηλαδή, κατεδαφίζεται ψυχολογικά… Το ίδιο συμβαίνει κι όταν ακούει στην τηλεόραση ότι πέθανε κάποιος τραγουδιστής ή ηθοποιός από καρκίνο: νοιώθει ότι δεν αξίζει να συνεχίσει να δίνει τη μάχη του κατά της αρρώστιας και μπαίνει στη λογική «έρχεται και η δική μου σειρά»… Η ψυχολογία του απελπισμένου είναι η χειρότερη, λένε οι γιατροί… Οδηγεί κατ’ ευθείαν στο θάνατο!..

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, αν, με κάποιον τρόπο, ο ίδιος ο καρκινοπαθής είχε τη δυνατότητα να πληροφορείται καθημερινά πόσοι ομοιοπαθείς μ’ αυτόν αγωνίζονται κατά του καρκίνου και τον νικούν, πιθανότατα η ψυχολογία του δεν θα ήταν «ψυχολογία ετοιμοθάνατου», αλλά ανθρώπου που διεκδικεί ένα happy end στην περιπέτεια που τον βρήκε… Αλλά, δυστυχώς, οι καλές ειδήσεις δεν δημοσιεύονται: πρέπει να πεθάνεις για να γίνει γνωστό ότι προσβλήθηκες από τον καρκίνο… Αν ζήσεις, θα το μάθει μόνο ο στενός σου περίγυρος και θα στερηθούν τη δυνατότητα να αποκτήσουν ελπίδα και να αισιοδοξήσουν όσοι δίνουν μάχη με την ίδια ασθένεια…

ΓΙΑΤΙ τα γράφω όλα αυτά; Για να αξιολογήσουμε τη διαφορά ανάμεσα στις «καλές» και τις «κακές» ειδήσεις… Όχι μόνο σε θέματα υγείας του ανθρώπου, αλλά και υγείας της οικονομίας που επηρεάζει άμεσα και την υγεία του ανθρώπου… Εξηγούμαι:

ΕΠΙ ΤΡΙΑ χρόνια τώρα (από τον Οκτώβριο του 2009) ακούμε δυσάρεστες ειδήσεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, γαρνιρισμένες με δηλητηριώδη σχόλια από την πλευρά των ΜΜΕ όλου του κόσμου και εκείνων στην βοήθεια των οποίων ποντάρουμε… Τα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης έχουν καταντήσει ο δείκτης της ψυχικής μας υγείας με τη «μαυρίλα» που εκπέμπουν όλο αυτό το διάστημα… Το κοινό – και δικαίως – «χρεώνει» στους δημοσιογράφους την αρνητική ψυχολογία που παράγει ο τρόπος που επιλέγουν για να το ενημερώσουν….

…ΚΙ ΕΝΩ θα περίμενε κανείς, ότι με το που άρχισαν οι πρώτες καλές ειδήσεις και τα πρώτα θετικά σχόλια (για την αναμενόμενη επιμήκυνση, για την «ανάσα» της παρέμβασης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για την αποκατάσταση της επικοινωνίας της ηγεσίας μας με την Ευρώπη, για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, για τη μάχη που αναγνωρίζεται από τους ξένους ότι δίνει ο ελληνικός λαός), ένας άνεμος αισιοδοξίας θα «διέτρεχε» τον δημόσιο διάλογο, όλοι και πάλι επικεντρώνουν στα «δύσκολα» και απειλούν με τα «χειρότερα που έρχονται», λες και το κάνουν συνειδητά για να ψαλλιδίσουν κάθε ελπίδα αναστροφής του αρνητικού κλίματος και να μειώσουν κάθε απόπειρα θετικής σκέψης!..

ΟΧΙ, δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να ξαναρχίσουμε το πάρτι… Ούτε να υποδεχθούμε με τη συνήθη νεοελληνική υπερβολή τα καλά νέα… Άλλωστε, παρά τα «καλά νέα» οι δυσκολίες συνεχίζονται και θα συνεχιστούν για πολύ ακόμα… Υπάρχει όμως μια αχτίδα φωτός!.. Μια υποψία αρχής του τέλους της αβεβαιότητας!.. Ας την υποδεχτούμε, ελπίζοντας!.. Συγκρατημένα έστω…

ΔΙΟΤΙ, δεν μπορεί τώρα που οι ξένοι αναγνωρίζουν ότι τουλάχιστον «προσπαθούμε», να αντιμετωπίζουμε τις δηλώσεις τους σαν χειρότερες ή (περισσότερο ύποπτες) από τότε που μας «μαστίγωναν» καθημερινά!.. Ούτε να βλέπουμε την απόπειρα αντιμετώπισης  της κρίσης ως ευρωπαϊκού προβλήματος, ως κακή εξέλιξη …

ΞΕΡΩ ότι χαλάει τα σχέδια κάποιων, το να ξαναβρούμε ξαφνικά ελπίδα…Κάποιοι μας θέλουν απελπισμένους… Γιατί οι απελπισμένοι «καλύπτονται» με τον καταγγελτικό λόγο και μόνο κι έτσι δεν έχουν απαιτήσεις σχεδίων διακυβέρνησης… Δύο κορώνες κατά των καναλαρχών, δύο κατά του πολιτικού κατεστημένου και δύο κατά των διεθνών κέντρων που έκαναν «πειραματόζωο» την Ελλάδα και όλοι νοιώθουν ικανοποιημένοι!.. Αριστεροί και Δεξιοί!.. Το δύσκολο όμως είναι να σχεδιάσεις το «μετά»… Κι αυτό δεν είναι διαδικασία εκτόνωσης, αλλά διατύπωσης βιώσιμης πρότασης… Δύσκολη δουλειά!

ΓΙΑ ΝΑ επανέλθω στον καρκινοπαθή: η λύση στο πρόβλημα του δεν είναι να καταγγέλλει το τσιγάρο που του κατέστρεψε τους πνεύμονες… Ούτε να τον αντιπολιτεύονται οι συγγενείς του, γιατί δεν τους άκουσε όταν του έλεγαν να «το κόψει»… Η λύση είναι να το παλέψει, ακόμη κι αν η θεραπεία είναι επώδυνη και του στερεί τα ωραία του μαλλιά και πολλά άλλα πράγματα… Αλλά, για σκεφθείτε ακόμη και την ώρα που δίνει τη μάχη του στο θάλαμο της εντατικής, να του υπενθυμίζουν συνεχώς διάφοροι δήθεν κοπτόμενοι για το καλό του, πόσοι πέθαναν δίνοντας την ίδια μάχη;  

Το ύψος της αποζημίωσης του απολυμένου είναι το πρόβλημα;

ΚΑΘΩΣ, κατά την επίσημη στατιστική αρχή, κάθε μήνα προστίθενται 30.000 άνεργοι στους ήδη υφιστάμενους και η τρικομματική κυβέρνηση κινδυνεύει να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη για το θέμα της αποζημίωσης των «προς απόλυσιν», αναρωτιέμαι: η απάντηση στο πρόβλημα των αθρόων απολύσεων, είναι το πόσο καιρό πριν θα ειδοποιήσει ο εργοδότης τον εργαζόμενο και πόση θα είναι η αποζημίωση του;

ΟΧΙ βέβαια…Αν ήταν αυτό το πρόβλημα, οι πάνω από 1.000.000 απολυμένοι της τελευταίας διετίας θα έπρεπε να νοιώθουν …τυχεροί! Πρώτον, γιατί αυτούς τους ειδοποίησαν έγκαιρα και δεύτερον, γιατί πήραν καλή αποζημίωση…Αλλά, πιστέψτε με, δεν νοιώθουν…Πρώτον, γιατί πολλοί απ’ αυτούς θα εύχονταν να είχαν δουλειά που να πληρώνεται έστω και με «μισθό Βουλγαρίας» και δεύτερον γιατί, μόνον οι δύο στους δέκα έλαβαν σοβαρή αποζημίωση: οι οκτώ στους δέκα είτε έλαβαν ασήμαντο χρηματικό ποσό ως αποζημίωση γιατί είχαν ελάχιστη προϋπηρεσία, είτε (κι αυτοί είναι οι συντριπτικά περισσότεροι) δεν πήραν καμιά αποζημίωση, γιατί απλούστατα η επιχείρηση στην οποία δούλευαν πτώχευσε…

ΣΥΝΕΠΩΣ, η συζήτηση για το χρόνο ειδοποίησης του απολυμένου και το ύψος του ποσού της αποζημίωσής του, αφορά ελάχιστους εργαζόμενους και ελάχιστες επιχειρήσεις. Αφορά τους εργαζόμενους που δουλεύουν για πάνω από μια δεκαετία στην ίδια επιχείρηση και τις επιχειρήσεις που δεν μετήλθαν διαφόρων τερτιπίων για να παρακάμψουν την (κατά γενική ομολογία) πλέον «φιλεργατική» νομοθεσία της Ευρώπης που ισχύει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Τα τερτίπια αυτά ελαχιστοποιούν ακόμη περισσότερο τους εργαζόμενους που δυνητικά θα μπορούσαν να διεκδικήσουν αποζημίωση: συμβάσεις ορισμένου χρόνου, μειωμένα ωράρια, «μαύρα» κ.λ.π.

Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ωστόσο, είναι έντονη παρά το ότι δείχνει να αφορά σχεδόν κανένα. Η ΔΗΜΑΡ εμμένει σε κάτι που μπορεί να αφορά ελάχιστους, πλην όμως δημιουργεί ευρύτερο προβληματισμό ως προς τους στόχους της τρόικας: ποιον δημοσιονομικό στόχο, σου λέει, καλείται να εξυπηρετήσει η κατάργηση του χρόνου προειδοποίησης, ώστε οι εργοδότες να απολύουν γρήγορα, εύκολα και φτηνά;

ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΩ ότι κανέναν δημοσιονομικό στόχο δεν εξυπηρετεί…Αν επιμένει σ’ αυτό η τρόικα, υποθέτω ότι το  κάνει για να δημιουργήσει ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον…Ζήτημα που επίσης ελάχιστους αφορά, γιατί δε νομίζω πως υπήρξε ενδιαφερόμενος να επενδύσει στην Ελλάδα που αποθαρρύνθηκε μόλις σκέφθηκε ότι αν χρειαστεί ν’ απολύσει εργαζομένους μετά από δέκα χρόνια, θα καταβάλει μεγάλη αποζημίωση!...Αν υπάρχει τέτοιος επενδυτής απλώς δεν μίλησε ποτέ με τους ανθρώπους της «αγοράς» για να μάθει τους δικούς της νόμους…

ΑΝΤΙ λοιπόν, η αντιπαράθεση να γίνεται στο χώρο του «φαντασιακού» θάταν προτιμότερο να μεταφερθεί στην καθημερινότητα…Κι η ζοφερή καθημερινότητα έχει προ πολλού «ξεπεράσει» τα «πρέπει» που ορίζουν οι νόμοι…Δυστυχώς, ό,τι είχε «κτιστεί» μέσω των αγώνων των εργαζομένων τα προηγούμενα χρόνια, «γκρεμίζεται»…Δεν χωράει αμφιβολία ότι είχε τις υπερβολές του…Ο τρόπος με τον οποίο «γκρεμίζεται», δυστυχώς οδηγεί στο αντίθετο άκρο: σε εργαζόμενους εντελώς απροστάτευτους…Πριν όμως, αποφασίσουμε να συζητήσουμε για την προστασία των εργαζόμενων, πρέπει να φροντίσουμε να υπάρχουν εργαζόμενοι…Και επ’ αυτού του ζητήματος δεν είδα να γίνεται καμιά συζήτηση!... 

Ποιον τρομάζει η σύνταξη στα 67;

ΤΟ 1999 όταν η κυβέρνηση Σημίτη αποπειράθηκε να εκσυγχρονίσει το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας, η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων βγήκε στους δρόμους και εμπόδισε κάθε προγραμματισμένη αλλαγή. Ήταν «μια μεγάλη νίκη του λαϊκού κινήματος» (όπως χαρακτηρίστηκε τότε) που την πληρώνουμε όλοι σήμερα πολύ ακριβά…

ΣΤΗΝ απεργιακή εκείνη κινητοποίηση συμμετείχαμε κι οι δημοσιογράφοι…Ήταν, αν θυμάμαι καλά, η πρώτη απεργία στον Τύπο μετά από πολλά χρόνια και οι συνδικαλιστικοί μας εκπρόσωποι φρόντισαν προληπτικά να διασφαλίσουν την επιτυχία της…

- Θ’ απεργήσεις; με ρώτησε τότε ένας συνάδελφος…

- Το σκέφτομαι, του απάντησα…Και μάλλον δεν θ’ απεργήσω, συνέχισα…

- Δεν θα απεργήσεις; εξεμάνη…Το ξέρεις ότι μπορεί να δουλεύουμε ως τα 60; Η αύξηση των ορίων ηλικίας ήταν το «σημείο αιχμής» σ’ εκείνη την κινητοποίηση…

- Δεν με πειράζει να δουλεύω ως τα εξήντα, του είπα…Απ’ το να κάθομαι στην πολυθρόνα και να βλέπω Αυτιά στην τηλεόραση, χίλιες φορές καλύτερα να δουλεύω…

- Σε βρίσκω λάθος, μου είπε…Κανονικά θάπρεπε να είσαι «μπροστάρης» στον αγώνα…Να συμβάλλεις με τον τρόπο σου να μην «περάσει» αυτό το έκτρωμα που βολεύει την εργοδοσία…

ΑΠΗΡΓΗΣΑ τελικώς…Για τους γνωστούς λόγους… Μόνο και μόνο δηλαδή, για να μη στιγματιστώ ως απεργοσπάστης…Ως δημοσιογράφος όμως, δεν υπερασπίστηκα τα αιτήματα του κλάδου μου…Θεώρησα ντροπή να είμαι λίγο πάνω από τα σαράντα και να διεκδικώ σύνταξη στα 58, όταν ο εκδότης της «Ελευθερίας» τότε, διήνυε την έβδομη δεκαετία της ζωής του και ήταν στο γραφείο του εννιά το πρωί με εννιά το βράδυ, επτά μάλιστα ημέρες την εβδομάδα!...

ΘΥΜΗΘΗΚΑ αυτό το περιστατικό τώρα, που η συζήτηση για την αύξηση των ορίων ηλικίας από τα 65 στα 66 ή στα 67 «απειλεί» και πάλι το περίφημο «λαϊκό κίνημα»…Και δεν είναι η μόνη απειλή η αύξηση αυτή, καθώς η τρόικα θέτει και ζήτημα κατάργησης του πενθημέρου... «Επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα» χαρακτηρίζουν πιθανή αποδοχή των συγκεκριμένων αιτημάτων της τρόικας, οι συνδικαλιστές…

Ε ΛΟΙΠΟΝ, δεν είναι…Πρώτον γιατί ο μεσαίωνας δεν διήρκησε ως το 1980 που καθιερώθηκε το πενθήμερο!... Kαι δεύτερον, γιατί δεν νομίζω ότι ζούμε στο μεσαίωνα όσοι δουλεύουμε έξι (και πολλές φορές επτά) ημέρες την εβδομάδα εδώ και χρόνια: δημοσιογράφοι, έμποροι, ελεύθεροι επαγγελματίες (ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, μηχανικοί, κομμώτριες, κομμωτές), ιδιοκτήτες εστιατορίων, καφέ μπαρ, κοσμικών κέντρων, τραγουδιστές, ηθοποιοί, παρκαδόροι, νοσηλευτές και νοσηλεύτριες των ιδιωτικών νοσοκομείων, ιδιώτες γιατροί (έχει ωράριο ο μαιευτήρας;), ιδιοκτήτες περιπτέρων, ταξιτζήδες, σερβιτόροι, μπάρμαν, ξενοδοχοϋπάλληλοι και για να μη σας κουράζω, όλοι σχεδόν οι απασχολούμενοι στον ιδιωτικό τομέα…Ούτε ζουν στον μεσαίωνα, εκείνοι που απολαμβάνουν το πενθήμερο ως δημόσιοι υπάλληλοι και επιδίδονται στο «κυνήγι του χρήματος» ως ιδιώτες: οι καθηγητές π.χ. που παραδίδουν ιδιαίτερα μαθήματα τρέχοντας από σπίτι σε σπίτι, τις καθημερινές εκτός ωραρίου και τα σαββατοκύριακα ή οι δημόσιοι υπάλληλοι που διευθύνουν επιχειρήσεις που λειτουργούν στο όνομα της γυναίκας τους…Η αγορά βλέπετε έχει τους δικούς της νόμους…

ΟΠΩΣ συνήθως συμβαίνει σ΄ αυτή τη χώρα που κυριαρχεί το στοιχείο της υπερβολής, την «επιστροφή στον μεσαίωνα» επικαλούνται αυτοί που θα επηρεαστούν ελάχιστα έως καθόλου από τη «δραματική» αλλαγή: οι συνδικαλιστές που έτσι κι αλλιώς δεν δουλεύουν ούτε πενθήμερο (θα τους συναντήσετε στην Πανός, το Εργατικό Κέντρο, στην Πατρόκλου και στα κανάλια πρωί, μεσημέρι και βράδυ) κι οι δημόσιοι υπάλληλοι που βλέπουν να απειλείται το Σάββατό τους….Οι τελευταίοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σ’ εκείνους που ανήκουν στο «χρήσιμο δημόσιο» (αστυνομικοί, πυροσβέστες, γιατροί, εφοριακοί, νοσηλευτές κ.λ.π.) και που πράγματι θα επιβαρυνθούν εάν ισχύσει το εξαήμερο και σ’ εκείνους που ανήκουν στο «άχρηστο δημόσιο» και στήνονται μπροστά σε έναν υπολογιστή και περιμένουν να τελειώσει το ωράριο τους παίζοντας πασιέντζες…Αν – τώρα που απομακρύνεται το ενδεχόμενο απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων – το έμψυχο δυναμικό του «αχρήστου δημοσίου» αναλάβει την εξυπηρέτηση των πολιτών την έκτη ημέρα (π.χ. Σάββατο) θα έχουμε το εξής αποτέλεσμα: και το χρήσιμο δημόσιο δεν θα επιβαρυνθεί περαιτέρω και το ίδιο το άχρηστο θα αρχίσει σταδιακά τη διαδικασία απεξάρτησης από τις πασιέντζες…Καθόλου άσχημα, γιατί αν συνταξιοδοτηθεί στα 65 θα πέσει σε κατάθλιψη, καθώς δεν θα μπορεί πλέον να στοιχίζει τα «σπαθιά» και τις «κούπες» στο σπίτι!…

Υ.Γ. Στη στιχομυθία με τον συνάδελφο, για το αφεντικό που στα εβδομήντα του καθόταν εννιά το πρωί με εννιά το βράδυ στην εφημερίδα, το ατράνταχτο ελληνικό επιχείρημα ήταν: «κι εγώ αν έβγαζα εκατομμύρια, εννιά το πρωί με εννιά το βράδυ στη δουλειά θα ήμουν»!…Με τη διαφορά όμως, ότι ουδείς αναρωτήθηκε αν «κάθεσαι στη δουλειά τόσες ώρες, γιατί βγάζεις εκατομμύρια» ή «αν βγάζεις εκατομμύρια, γιατί κάθεσαι τόσες ώρες στη δουλειά»!…Επιπλέον, η αγάπη για τη δουλειά δεν συναρτάται μόνο με το ύψος των αποδοχών, αλλά και με την αγάπη σου γι’ αυτή…Αν είσαι βιομηχανικός εργάτης ή οικοδόμος βεβαίως, αλλάζει…Αλλά όλοι τελικά πίσω απ’ τον οικοδόμο κρυβόμαστε…

*Δημοσιεύτηκε στην "Ελευθερία 15/9/2012

Άδικα μέτρα απλώς;

Ο ΤΥΠΟΣ που κάθεται μπροστά στο κομπιούτερ και «ρίχνει πασιέντζες», στο γραφείο κάποιας υπηρεσίας του «άχρηστου» δημοσίου, οφείλει ευγνωμοσύνη στον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη…Όρθωσαν το ανάστημά τους στην τρόικα και τον υπερασπίσθηκαν εις βάρος και του σκληρά εργαζόμενου υπαλλήλου του «χρήσιμου» δημοσίου (αστυνομικού, νοσηλευτή, γιατρού, λιμενικού, πυροσβέστη κ.λ.π.) και του σκληρά εργαζόμενου υπαλλήλου του ιδιωτικού τομέα αλλά και της εθνικής μας οικονομίας γενικότερα…

ΑΠΟ τον σκληρά εργαζόμενο του «χρήσιμου» δημοσίου έκοψαν τόσο μισθό, όσο χρειάζεται για να μη βρεθεί στο δρόμο ο συνάδελφός τους που παίζει πασιέντζες…Από τον σκληρότερα εργαζόμενο του ιδιωτικού τομέα αφήρεσαν κάθε ελπίδα να δει ισότιμη μεταχείριση, αφού του έδειξαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι οι «κόκκινες γραμμές» που απαγορεύουν απολύσεις, ισχύουν μόνο για εκείνους που διεκδίκησαν με κάθε μέσο την ασφάλεια του δημοσίου…Από την εθνική οικονομία τέλος, αφαιρούν κάθε δυνατότητα να εξορθολογιστεί για να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της…

ΠΟΤΕ στην ιστορία, ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα δεν έδειξε τόση αποφασιστικότητα για να προστατέψει ένα «απόστημα». Το ελληνικό δημόσιο είναι υπερτροφικό: το ακούμε από το 1980! Το ομολογούν ακόμα κι αυτοί που το κατέστησαν υπερτροφικό στο πλαίσιο της αυτοκριτικής τους…Κι όμως, το υπερασπίζονται κόντρα σε κάθε λογική! Μακάρι να έδειχναν τόση αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση των επιδομάτων των αναπήρων! Στην υπεράσπιση της αναγκαιότητας των κοινωνικών δομών! Στη διατήρηση του ύψους των συντάξεων των συνταξιούχων των μη «ευγενών» ταμείων, σε αξιοπρεπή όρια!

ΚΑΜΙΑ αντίσταση σ’ όλα αυτά! Οι μόνοι που έμειναν στο απυρόβλητο των φοβερών επιπτώσεων της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας είναι οι υπεράριθμοι του δημοσίου και οι ιεράρχες που διατηρούν στο ακέραιο τις αποδοχές τους για να μπορούν να κάνουν …αγαθοεργίες!...Κι όλα αυτά, την ώρα ακριβώς που ο ιδιωτικός τομέας καταρρέει απροστάτευτος και δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονται στο δρόμο από τη μία στιγμή στην άλλη!...

«ΔΕΝ είναι δίκαια τα μέτρα» είπε στη Θεσσαλονίκη ο κ. Σαμαράς…Αλλά απέφυγε να μας περιγράψει το γιατί…Γιατί π.χ. κόβεται ο μισθός του δικαστή και του γιατρού και όχι του ιεράρχη; Γιατί, ο εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα είναι πέραν της «κόκκινης γραμμής» που καλύπτει τον συνάδελφό του τού δημοσίου;

ΤΑ ΜΕΤΡΑ δεν είναι άδικα από μόνα τους…Οι άνθρωποι καθορίζουν το πόσο δίκαια ή άδικα είναι…Κι όταν οι ίδιοι που «ρυθμίζουν» το δίκαιο ή το άδικό τους, ομολογούν ότι είναι άδικα, οφείλουν να αντιμετωπίζουν κατά το δυνατόν τις αδικίες, και όχι να τις επισημαίνουν απλώς, για να κερδίζουν τις εντυπώσεις…

Θ’ ανεβαίνει συνεχώς πλέον η «Χρυσή Αυγή»…

ΓΙΑΤΙ ανεβαίνει η «Χρυσή Αυγή;». Απλούστατα, γιατί είναι ο πλέον αυθεντικός εκφραστής της αποστροφής του ελληνικού λαού προς τους πολιτικούς και προς τους ξένους!...Και θα ανεβαίνει συνεχώς…Ναι, όσο ανάθεμα κι αν εισπράττει από την δήθεν αποκλίνουσα από τις απόψεις της ελληνική κοινωνία που διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για την άνοδο της, η «Χρυσή Αυγή» θ’ ανεβαίνει!...

ΔΕΝ ξέρω κάτι και σας το αποκαλύπτω ξαφνικά…Απλές λογικές σκέψεις με οδηγούν στο παραπάνω συμπέρασμα…Ο τρόπος που επέλεξε η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, με τη βοήθεια εκείνων που διαμορφώνουν την άποψή του (πολιτικών, δημοσιογράφων, opinion makers) να προσεγγίσει την «κρίση», πιστεύω ότι, είναι ο βασικός τροφοδότης της δυναμικής της «Χρυσής Αυγής»…Και εξηγούμαι:

ΟΠΟΙΟΣ επιχείρησε να ερμηνεύσει με διάθεση αυτοκριτικής το φαινόμενο της κρίσης ηττήθηκε στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Όποιος προσέθεσε στις ευθύνες των πολιτικών και εκείνες των πολιτών (που τους επέλεγαν δημοκρατικά) έχασε…Όποιος υποστήριξε ότι οφείλουμε να εφαρμόσουμε τα οριζόμενα από το μνημόνιο, όχι γιατί μας το επιβάλλουν οι ξένοι, αλλά γιατί τα περισσότερα είναι μέτρα που οφείλαμε μόνοι μας να είχαμε εφαρμόσει εδώ και χρόνια (π.χ. Παπαδήμος), χαρακτηρίστηκε «φερέφωνο των ξένων», «εκπρόσωπος των δανειστών» κ.λ.π. και εξοστρακίστηκε από το πολιτικό μας σύστημα…Ποιες φωνές κυριάρχησαν και κυριαρχούν την τελευταία τριετία; Αυτές που θεωρούν τη χρεοκοπία της χώρας, ευθύνη αποκλειστικά των πολιτικών (που απεδείχθησαν φιλοτομαριστές και διεφθαρμένοι) και το αδιέξοδο της χώρας, επιλογή των ξένων (που δήθεν θέλουν να μας τιμωρήσουν)…

ΔΕΝ χωράει καμία αμφιβολία βεβαίως, ότι πολιτικοί είναι και αυτοί που δεν κυβέρνησαν τον τόπο (οι του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, της ΔΗΜΑΡ, των «Ανεξάρτητων Ελλήνων»), συνυπεύθυνοι άρα, στο συλλογικό υποσυνείδητο. Μπορεί να χρεώνονται μικρότερη ευθύνη, πλην όμως και οι «Αγανακτισμένοι» (το brand) και κάθε μεμονωμένος αγανακτισμένος όταν χαρακτηρίζουν «άχρηστους και τους τριακόσιους» και ζητούν «να καεί το μπουρδέλο, η Βουλή» δεν κάνουν εξαιρέσεις…Η μόνη πολιτική συνεπώς, δύναμη που δεν απαρτίζεται από πολιτικούς είναι η «Χρυσή Αυγή», αφού έχει φροντίσει να υιοθετήσει συμπεριφορά ενστόλων στο εσωτερικό της (εγέρθητι κ.λ.π.) και να «θεοποιήσει» τους στρατιωτικούς με το επιχείρημα ότι την προηγούμενη φορά που και πάλι η χώρα είχε φθάσει σε αδιέξοδο (1967), εξ αιτίας των διεφθαρμένων και φιλοτομαριστών πολιτικών, φρόντισαν για τα περαιτέρω…Σήμερα βέβαια, δεν επιχειρεί δια πραξικοπήματος να παρέμβει, αλλά καθώς εκπροσωπεί το «ξύλο στους πολιτικούς», αναδεικνύεται στην πλέον ενδεδειγμένη λύση για την «τιμωρία» του συστήματος που μας έφθασε ως εδώ…

ΘΑ ΤΟ μετανοιώσουν κάποτε όσοι της έδωσαν τη χρυσή ευκαιρία…Και κυρίως οι της Αριστεράς που για να χαϊδέψουν τ’ αυτιά του λαού (που τον χρειάζονται «αθώο» για να τους ψηφίσει) του δίνουν συγχωροχάρτι για τις επιλογές του ολ’ αυτά τα χρόνια και ενδίδουν στο ανάθεμα των πολιτικών προσώπων, χειροκροτώντας κάθε διαπόμπευση και κάθε ξυλοδαρμό…Ακόμη και του Νταλάρα, ως σύζυγο βουλευτή…

ΑΛΛΑ, δεν εκφράζει αυθεντικά μόνο την εναντίωση στο σύνολο του πολιτικού συστήματος η «Χρυσή Αυγή»…Εκφράζει με τον πλέον χυδαίο τρόπο την εναντίωση σε κάθε ξένο: είτε τριτοκοσμικό «που έρχεται στην Ελλάδα και στερεί μια θέση εργασίας από τον έλληνα» κατά τη λογική της, είτε ευρωπαίο που απειλεί με «νέα κατοχή» την Ελλάδα, τον ιερό τόπο και τον περιούσιο λαό της…Κι αν το πρώτο σκέλος (ο φτωχός τριτοκοσμικός) τη διαφοροποιεί, το δεύτερο (οι κακοί Ευρωπαίοι) της δίνουν πόντους, αφού μπορεί να «πουλάει» εθνικισμό εντελώς αποενοχοποιημένα σε σχέση με τους υπολοίπους (αριστερούς και δεξιούς)…

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όσο ο λαϊκισμός των πολιτικών στην Ελλάδα θα επιμένει στο πλαίσιο της «λαολειχίας» που τον διακρίνει, να εστιάζει στις ευθύνες των κακών ξένων και των κακών πολιτικών, η απάντηση δεν θάναι κάποιοι άλλοι «καλοί πολιτικοί» και κάποιοι άλλοι «καλοί ξένοι», αλλά ο κ. Μιχαλολιάκος και τα παλικάρια του…