Η γραφικότητα της καθημερινής ζωής…

ΑΠΟ την εποχή του Τάκη Λαμπρία, υπουργού Τύπου των κυβερνήσεων του μακαρίτη Κων. Καραμανλή,  ως την εποχή του Θοδωρή Ρουσσόπουλου, υπουργού του …ψευδώνυμου ανεψιού, οι εκάστοτε κυβερνητικοί εκπρόσωποι (και άλλα πολιτικά πρόσωπα, που λειτουργούσαν ατύπως ως εκπρόσωποι) είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά…Εκπροσωπούσαν την κυβερνητική αλήθεια και προσπαθούσαν να διαψεύσουν την αλήθεια των ΜΜΕ που κυκλοφορούσε σε μικρή ποικιλία τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και σε εντυπωσιακά μεγαλύτερη από το 1987 και το 1990, όταν η ελεύθερη ραδιοφωνία και τηλεόραση άνοιξαν το παιχνίδι και δημιούργησαν τον μιντιακό πληθωρισμό…Την τελευταία δεκαετία, το internet έκανε υπόθεση του ατόμου την μαζική επικοινωνία και η  μπάλα κυριολεκτικά χάθηκε…

            ΣΤΟ νέο μιντιακό χάος που δημιούργησε η εξατομίκευση της πληροφορίας, θα πρέπει να είσαι είτε πολύ εύστοχος, είτε πολύ extreme για να σε προσέξουν…Αλλά, επειδή η ευστοχία είναι «σχετικό μέγεθος» (παραδείγματος χάριν, μια μικρή μάλλον μειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας θεωρεί εύστοχες τις παρατηρήσεις του Στέλιου Ράμφου, ή του Νίκου Δήμου, ενώ η πλειοψηφία γοητεύεται  από τις απόψεις του Γιώργου Κατρούγκαλου και του Μανώλη Γλέζου) το extreme είναι η ασφαλής μέθοδος για την επιτυχία. Κι αυτό το ξέρουν καλά, τύποι σαν τον Άδωνη Γεωργιάδη που κατάφεραν να κάνουν σώου τις πωλήσεις βιβλίων και στη συνέχεια ως σώουμεν να κερδίσουν μια έδρα στη Βουλή πρώτα, έναν υπουργικό θώκο στην κυβέρνηση μετά και τη διαιώνιση τους στην πολιτική σκηνή της χώρας, στη συνέχεια…

            ΑΥΤΟΣ ο τύπος πολιτικού, έχει φανατικούς φίλους (που τον ψηφίζουν για το στυλ του κυρίως και όχι για την πολιτική του επάρκεια) και φανατικούς εχθρούς…Τουτέστιν, δεν περνάει απαρατήρητος από το μεγάλο κοινό, ακόμη κι αν αφήνει αδιάφορη μια ελίτ που αρνείται είτε να ενθουσιαστεί, είτε να αηδιάσει μαζί του…Ας θυμηθούμε τον μακαρίτη Ευάγγελο Γιαννόπουλο…Ήταν ο πρώτος διδάξας, καθώς εισήγαγε στον δημόσιο διάλογο τις απρεπείς χειρονομίες (την περίφημη «μούτζα»), τον τηλεοπτικό μονόλογο (με τηλεοπτικό εταίρο στην αλήστου μνήμης εκπομπής του, την σεμνή «γλάστρα» «κυρία Αγάπη»!), την αγενή απαξίωση του δημοσιογράφου που τον ρωτούσε ή του πολιτικού που αντιδικούσε μαζί του…Έμεινε κυρίως, λόγω του στυλ του στο πολιτικό προσκήνιο μέχρι τα βαθιά του γεράματα!...Η Λιάνα Κανέλλη, στον συνήθως σοβαρό (μέχρι σημείου ύπνου) χώρο της συντηρητικής Αριστεράς κυριαρχεί αφ’ ότου έγινε βουλευτής γιατί συνδυάζει την γνώση με το σώου και δεν προλαβαίνει ν’ αποδέχεται προσκλήσεις για παρουσία σε τηλεοπτικές εκπομπές…

            ΟΛΟΙ αυτοί (και μαζί μ’ αυτούς ο Πάγκαλος και πολλοί πλέον ακόμη) δεν πτοήθηκαν ποτέ από τις αντιδράσεις του πλήθους στο στυλ τους…Θα έλεγε κανείς, όσο περισσότερες είναι οι αντιδράσεις τόσο μεγαλύτερη είναι η στροφή τους στην οξεία γλώσσα και το σόου…Γιατί, ξέρουν ότι σε κάθε έναν που τους βρίζει, αντιστοιχεί ένας που τους χειροκροτεί…Κι όπως γίνεται κατανοητό, όταν ο αριθμός αυτών που χειροκροτούν είναι ανάλογος αυτού που βρίζουν, η ζωή στο πολιτικό προσκήνιο είναι εξασφαλισμένη….

            ΓΙΑΤΙ τα γράφω τώρα ολ’ αυτά; Γιατί, το φαινόμενο Γεωργιάδης κυριάρχησε στις συζητήσεις όλων αυτήν την εβδομάδα, χωρίς να λαμβάνεται δυστυχώς, υπ’ όψιν, ότι, η γραφικότης του είναι διαχρονικά στοιχείο της δικής μας καθημερινότητας…  

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2014

Ο φαύλος

  κύκλος…

ΠΡΙΝ από δύο χρόνια, συνάντησα τυχαία στην Αθήνα, μια επώνυμη Ελληνίδα πολιτικό…Ήμουν μαζί με την κόρη μου και μετά τις απαραίτητες συστάσεις, η κρίση ήταν το θέμα των δυό-τριών απόψεων που ανταλλάξαμε:

-         Εσείς φταίτε γι’ αυτό που ζούμε σήμερα, της είπε ευγενικά η κόρη μου…

-         Εμείς παιδί μου, απάντησε με κατανόηση, εκείνη…Δυστυχώς, καταναλώσαμε ασύστολα τον πλούτο που σας ανήκει, «χρηματοδοτώντας» με δάνεια την εύνοια των γονιών σας…Και υποθηκεύσαμε το δικό σας μέλλον…

ΗΤΑΝ πριν ακόμη ακουσθεί  η ιδέα της επιμηκύνσεως του χρόνου αποπληρωμής του ελληνικού χρέους στα 70 χρόνια από σήμερα…Η συζήτηση αφορούσε τον λογαριασμό που καλούμασταν να εξοφλήσουμε τότε και τον γολγοθά που είχαμε αρχίσει ήδη ν’ ανεβαίνουμε, υποθέτοντας ότι αργά ή γρήγορα θα τελειώσει…Τώρα πια, ξέρουμε ότι το «γρήγορα» είναι μια ουτοπία και το «αργά» μπορεί να διαρκέσει 70 χρόνια!....

ΧΘΕΣ το βράδυ, συζητώντας στην τηλεόραση με τον γνωστό χημικό –  περιβαλλοντολόγο κ. Ζήση Αργυρόπουλο για την κλιματική αλλαγή, αναφερθήκαμε στο θέμα της διαγενεακής ηθικής…Στο θέμα δηλαδή, της ευθύνης που έχει τούτη η γενιά ώστε να φροντίσει να μην αφήσει την επόμενη απροετοίμαστη ν’ αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής…Αυτή η διαγενεακή ηθική σκέφτομαι, θα έπρεπε να χαρακτηρίζει και τη σημερινή μας ευθύνη να διαχειριστούμε το χρέος…Αλλά φεύ…

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, αλλά και ΣΥΡΙΖΑ έχουν σχεδόν αποδεχθεί ότι, νέο «κούρεμα» του χρέους δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει…Και θεωρούν «κούρεμα» την επιμήκυνση της αποπληρωμής του (με μικρότερες και άρα λιγότερο δυσβάστακτες δόσεις), σε εβδομήντα χρόνια! Ή και εκατό ακόμη καθώς, μόλις χθες ο κ. Σταθάκης απαντώντας σε ερώτηση του Γιώργου Οικονομέα στο MEGA, είπε πως στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι το χρέος να καταστεί βιώσιμο και διευκρίνισε πως για να γίνει αυτό η ετήσια δόση για την εξυπηρέτηση θα πρέπει να μειωθεί στα 4 δισ. ευρώ…Ο στόχος αυτός, συμπλήρωσε, θα μπορούσε να επιτευχθεί με επιμήκυνση του χρέους στα 100 χρόνια! Ήδη, η κοινωνία (καθοδηγούμενη από τους ηγέτες της) περιμένει ως «ανάσα» τη σχετική ρύθμιση…Κι εδώ αρχίζει το παράδοξο: οι ίδιοι άνθρωποι που ως άτομα φροντίζουμε να διαμορφώσουμε ένα ευοίωνο μέλλον για τα παιδιά μας, κληροδοτώντας τους σπίτια, χωράφια, ή χρηματικά ποσά που θα κάνουν τη ζωή τους ευκολότερη από τη δική μας, ως κοινωνικό σύνολο τους κληροδοτούμε χρέη  που θα κάνουν εβδομήντα ή εκατό χρόνια να εξοφλήσουν!...Αν δεν επρόκειτο για μετακύληση δημοσίου χρέους από τη μια γενιά στην άλλη, η αποποίηση κληρονομιάς (με τα σχετικά «γαλλικά» επιφωνήματα κατά του μακαρίτη) θα ήταν 100% σίγουρη!…

ΣΤΟΝ αντίποδα της δικής μας ιδιότυπης διαγενεακής ηθικής, που παίρνει τα χαρακτηριστικά διαγενεακής μεταβίβασης της φτώχειας (για τα χρέη που τους κληροδοτήσαμε θα μας θυμούνται τα εγγόνια  μας!), άλλες χώρες αντιλαμβάνονται τις ευθύνες τους έναντι των επόμενων γενεών με εντελώς αντίθετο τρόπο ως διαγενεακή μεταβίβαση του πλούτου…Οι Νορβηγοί  π.χ.  συνταγματικώς έχουν θωρακίσει τις μελλοντικές γενιές, έναντι οποιασδήποτε δικής τους διάθεσης να το «ρίξουν έξω»…Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο πλούτος που διαθέτουν από το πετρέλαιο, που, η τύχη το θέλησε να διαθέτουν, δεν μπορεί να ξοδεύεται  υπέρ ενός υπερτροφικού δημοσίου, επιδομάτων «ζεστάματος μηχανής», πρόωρων συντάξεων (στα 43!), αναπηρικών και αντιστασιακών συντάξεων, εθνικών σκοπών όπως η τέλεση Ολυμπιακών Αγώνων ή η φιλοξενία του φεστιβάλ της Eurovision, εάν δεν το επιτρέπει ο ετήσιος (ισοσκελισμένος πάντα) προϋπολογισμός…Ο τελευταίος μπορεί ετησίως να ενισχύεται μόνο με ένα 5% επί των εσόδων από τα πετρέλαια, το δε υπόλοιπο 95% επενδύεται, ώστε τον πλούτο του πετρελαίου (που θα τελειώσει κάποτε) να γευτούν και οι επόμενες γενιές!...

Ο,ΤΙ  ακριβώς δηλαδή, κάνει ο κάθε αστός που, αν η τύχη του έδωσε τη δυνατότητα να ζει πλούσια, φροντίζει ν’ αφήσει ένα μέρος του πλούτου του στα παιδιά του…Το κάνουμε και στην Ελλάδα…Όλοι και όσο μπορεί ο καθένας μας…Με τη διαφορά όμως, πως ό,τι αφήνουμε πλέον στα παιδιά μας θα επιβαρύνεται εσαεί με τους φόρους που θα συλλέγονται, όχι απλώς, για να καλύψουν το σκέλος των δημοσίων εσόδων, αλλά και ν’ αποπληρώσουν το δημόσιο χρέος που τους κληροδοτήσαμε…Αυτός κι αν είναι φαύλος κύκλος!... 

 Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Η Ελλάδα που αντιστέκεται…

ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ λοιπόν, 19 δήμαρχοι (οι περισσότεροι του ΣΥΡΙΖΑ) να αποστείλουν στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης τα στοιχεία για τον επανέλεγχο των κριτηρίων μονιμοποίησης των συμβασιούχων υπαλλήλων της…Στην ουσία, υψώνουν τείχη, ώστε, η όποια παρατυπία (και υπάρχουν πολλές!) να μην αποκαλυφθεί και οδηγήσει σε απολύσεις…Στο κάτω – κάτω της γραφής σου λέει, το πελατειακό σύστημα έτσι λειτούργησε…Να την πληρώνουν οι πολιτικοί που το δημιούργησαν, το καταλαβαίνουμε…Όχι κι οι πολίτες που το εκμεταλλεύθηκαν!...

ΕΙΝΑΙ μια λογική κι αυτή…Ελληνικού τύπου…Η οποία συγκρούεται μεν ευθέως με την «κοινή λογική» που επιβάλλει τον έλεγχο νομιμότητας όταν υπάρχουν ενδείξεις και αποδείξεις χρήσεως πλαστών πιστοποιητικών, πλην όμως «νομιμοποιείται» από το γεγονός ότι η πρωτοβουλία για τον επανέλεγχο στηρίχθηκε σε λάθος λόγους…Καθότι, δεν αναλήφθηκε για να επανορθώσει τα πράγματα, αλλά για να αδειάσει το δημόσιο από τους περιττούς…

Ο ΟΛΟΣ χειρισμός του θέματος αναδεικνύει το πόσο πρόχειρα κινείται η πολιτική ηγεσία της χώρας, ακόμη και στις πλέον κρίσιμες στιγμές της ιστορίας της…Αφού, σου λέει, μας είναι δύσκολο ν’ αναλάβουμε το πολιτικό κόστος της μείωσης των δημοσίων δαπανών (που η, προ της κρίσης, πολιτική μας εκτόξευσε στα ύψη), θα το κάνουμε με έμμεσο τρόπο, δήθεν αναζητώντας το ποιοι μονιμοποιήθηκαν παρανομώντας…Η δική τους προθυμία να μην ελέγξουν στο κρίσιμο χρονικό διάστημα τη σχετική διαδικασία, απαλλάσσεται προφανώς, κάθε ευθύνης!...

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, αυτό που δεν υπολόγισαν, είναι, ότι, την ώρα που προσπαθούν να πετύχουν βελούδινες εγχειρήσεις τύπου «και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο», κάποιοι άλλοι θα ερχόντουσαν να καλύψουν το κενό του πελατειακού κράτους με το δικό τους ενδιαφέρον για τον «πελάτη» που ως  γνωστόν, «έχει πάντα δίκαιο»…Κάτω τα χέρια από τα στοιχεία λοιπόν, ό,τι έγινε τα προηγούμενα χρόνια έγινε, ακόμη κι αν επικρίθηκε σφόδρα από τους νέους διαχειριστές των κοινών…

Ο ΦΑΥΛΟΣ κύκλος έχει πολλά χρόνια ζωής ακόμη…Δέσμια καθώς είναι αυτή η χώρα όχι μόνο των οικονομικών λογικών του παρελθόντος, αλλά και των συνηθειών που δημιούργησαν αυτές στην κοινωνία.    

                                    

                                     Ο ΣΥΡΙΖΑ μας ξανασυστήνεται …..

«ΣΤΙΣ 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν»… Αυτό είχε οριοθετήσει προεκλογικά  ως νίκη ο ΣΥΡΙΖΑ… Η πρωτιά στις εκλογές που πανηγυρίστηκε ως εκπλήρωση του στόχου του, ανακαλύφθηκε κατόπιν εορτής… Σαν το Χ της εθνικής μας  με την Ιαπωνία που χαρακτηρίστηκε θρίαμβος, επειδή καταφέραμε να μην χάσουμε, παίζοντας με δέκα ποδοσφαιριστές…

      ΟΧΙ, ότι είναι ασήμαντη λεπτομέρεια να κερδίζει τις ευρωεκλογές, ένα κόμμα της Αριστεράς… Ιστορικό γεγονός είναι για την Ελλάδα, αλλά το επίδικο αντικείμενο στα μετεκλογικά πάνελ ήταν το αν η ήττα των ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ ήταν νίκη του ΣΥΡΙΖΑ… Γιατί, οι εκπρόσωποι του κόμματος της αντιπολίτευσης έκαναν φόκους μόνο στην απώλεια δέκα μονάδων από τη δύναμη των κομμάτων της συγκυβέρνησης και αρνούνταν να δουν ότι απ’ αυτές τις δέκα  μονάδες δεν πήρε ούτε μια ο ΣΥΡΙΖΑ…. Πολύ δε περισσότερο, το ότι σε σχέση με το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του 2012, σε πραγματικούς αριθμούς, είχε χάσει μερικές δεκάδες χιλιάδες ψήφους!...

            ΟΠΟΙΟΣ λοιπόν, τα επισήμανε αυτά τις πρώτες ημέρες μετά από τις εκλογές, ήταν ένα μικρόψυχο παπαγαλάκι που ήθελε να μειώσει τον θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ…Αλλά, οι μέρες πέρασαν και ήρθε η ώρα της ψύχραιμης αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος από την πλευρά  του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ… Και στις σχετικές συνεδριάσεις των οργάνων του κόμματος, αντί να πανηγυρίζουν τη νίκη και ν’ ανοίγουν σαμπάνιες που το σύνθημα «πρώτη φορά   Αριστερά» δικαιώνεται, κονταροχτυπιούνται για το αν πρέπει  να γίνει «περισσότερο Αριστερά» ή «λιγότερο Αριστερά» για να πετύχει στο μέλλον αυτό που δεν πέτυχε στις 25: να διώξει τους κυβερνώντες…

            Η « ΑΥΓΗ» το χαρακτηρίζει «προοδευτική συμμαχία για τη σωτηρία του τόπου»… Κάποιοι, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ το ερμηνεύουν ως «στροφή προς το Κέντρο», άλλοι, ακόμη χειρότερα: «στροφή προς το Δεξιά»… Είναι αυτό ακριβώς, που οι εκτός ΣΥΡΙΖΑ ονομάζουν «στροφή προς το ρεαλισμό και τη μετριοπάθεια»… Όπως και να το πει κανείς, για το ίδιο πράγμα πρόκειται: για την προσπάθεια ενός κόμματος που νοιώθει ότι το 27% είναι το ταβάνι του, να διευρύνει τον ορίζοντα του… Διαμορφώνοντας συμμαχίες με κοινωνικές δυνάμεις που ανήκουν στο «αυτοί» του περίφημου συνθήματος « ή εμείς ή αυτοί», με το οποίο ο κ. Τσίπρας, πέρυσι τον Σεπτέμβριο, από την έκθεση της Θεσσαλονίκης, είχε προαναγγείλει  την έφοδο  για την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων… Η κατάληψη αυτή, απεδείχθη «όνειρο  θερινής νυκτός»: το 27% των εκλογών της 25^ης Μαΐου υποχρεώνει τον ΣΥΡΙΖΑ ν’ αντιληφθεί ότι του χρειάζονται κι «αυτοί» (στην εισήγηση του κ. Τσίπρα    προσδιορίζονται ως εκείνοι «που είτε έχουν έρθει σε ρήξη με το ΠΑΣΟΚ του Μνημονίου, είτε αντιλαμβάνονται πλέον ότι η λύση για τη χώρα δεν μπορεί να έρθει με τα κεντρικά σενάρια στον αστερισμό της Ν. Δ …») αν θέλει να διατηρήσει ελπίδες για άνοδο στην εξουσία…

                 ΑΡΓΑ ή γρήγορα, η στροφή θα γινόταν… Το θέμα είναι σε πόσους θα προκαλούσε ζαλάδα και πόσο μοιραία θα αποβεί, καθώς κατά τον αφορισμό του Μακουίν « αν μπεις  με γκάζια στην αριστερή στροφή, θα σε βγάλει δεξιά»!… Το επόμενο χρονικό διάστημα θα μας δοθεί η δυνατότητα να διαγνώσουμε πως θα μας ξανασυστηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ… Προς το παρόν, δεν είναι τυχαίο ότι πρωτοκλασάτα στελέχη του συνηθίζουν να επιλέγουν για τη φιλοξενία  των άρθρων τους, εφημερίδες όπως τα «ΝΕΑ» και το «ΒΗΜΑ», που κατά τους ίδιους, μέχρι πρόσφατα εκπροσωπούσαν το «σύστημα της διαπλοκής» που έκανε το παν για να  μην προσεγγίσει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ…

Σάββατο, 21/6/2014

                                  Ωδή σε μια

                                  «ηρωϊκή»

                                   ισοπαλία…

                                                                                

                                                                      «Οι άπειρα μικροί

                                                                         έχουν και μια άπειρα

                                                                         μεγάλη υπερηφάνεια»

                                                                                  ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ

                                                                                               

             Η μια εφημερίδα έγραψε με τεράστια γράμματα, σε θαλασσί φόντο, «ΔΕΚΑ, ΑΛΛΑ ΗΡΩΕΣ!»… Ή άλλη «ΝΑΙ, έτσι σας θέλουμε: ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ!»… Μια τρίτη, το κλασσικό «ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ»… Αθλητικές(όλες οι παραπάνω) και πολιτικές εφημερίδες (πιο συγκρατημένες από τις αθλητικές) τα κατάφεραν και χθες να υπηρετήσουν τη μεγάλη ιδέα της εθνικής μας αυταρέσκειας…

        ΚΟΝΤΡΑ στην πραγματικότητα, που θα μπορούσε να συμπτυχτεί σε δυο μόλις λέξεις «κακοποίηση ποδοσφαίρου»,η περίφημη «ελληνική ψυχή» ήρθε να εξωραΐσει γι’ άλλη μια φορά την άθλια εικόνα και να γεμίσει σελίδες δόξας: «αυτοί είχαν την κατοχή μπάλας 74% και το αριθμητικό πλεονέκτημα, εμείς την ψυχή!» έγραψε  στο πρωτοσέλιδο της η σοβαρή Sport Day… Πως τα καταφέρνουμε κάθε φορά να βγαίνουμε «νικητές», « ήρωες» και «παλικάρια» (ακόμα και στις εθνικές συντριβές), μόνο στον τρόπο με τον οποίο διδασκόμαστε την ελληνική ιστορία μπορούμε να το αναζητήσουμε!... Ίσως και στο «σύμπλεγμα ανωτερότητας»  που μας χαρακτηρίζει…

       ΣΤΗΝ προκειμένη περίπτωση, για να δομηθεί ο μύθος των «ηρωϊκά αγωνισθέντων» ελλήνων ποδοσφαιριστών, επιστρατεύτηκαν: α) οι αντίξοες συνθήκες( παίζαμε με δέκα), β) η στατιστική( δεν φάγαμε γκολ, παρότι οι Γιαπωνέζοι είχαν 74% κατοχή της μπάλας), γ) το ρεκόρ( για πρώτη φορά δεν φάγαμε γκολ σε Μουντιάλ), δ) η ελπίδα (είμαστε ζωντανοί στο παιχνίδι της πρόκρισης), ε) το χείρον (εδώ, σου λέει, αποκλείστηκαν μεγαθήρια όπως η Ισπανία κι η Αγγλία κι εμείς συνεχίζουμε)… Ορθώς μετά από τόσα επιχειρήματα, κάποιος σχολίασε στο internet ότι «με τέτοια άμυνα απέναντι στους Ιάπωνες, οι ποδοσφαιριστές μας μπορούν να διεκδικήσουν σύνταξη αντιστασιακού»!... Γιατί, όχι… «Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις» ως γνωστόν… Και αντιστασιακός αν θέλεις και νικητής αν το επιθυμείς!... Και το γνωστό ανέκδοτο με τους πόντιους πολίστες που πανηγύριζαν μετά την πανωλεθρία γιατί δεν πνίγηκε κανείς τους, άλλη μια «ένδοξη» μάχη το δημιούργησε…

            ΕΝ ΤΩ μεταξύ, αν γυρίσουμε λίγο το χρόνο πίσω στο ηρωϊκό  βράδυ της Πέμπτης, θα θυμηθούμε τον εαυτό μας έξαλλο που, μέχρι την αποβολή του Κατσουράνη, βλέπαμε τους Έλληνες ν’ αντιμετωπίζουν τους Ιάπωνες σα να έπαιζαν με την μεγαλύτερη ποδοσφαιρική υπερδύναμη του κόσμου.. Θα θυμηθούμε επίσης, τον εαυτό μας στη συνέχεια, να ανακουφίζεται,  κάθε φορά που τα ιαπωνικά γουρούσια δεν είχαν επιτυχή κατάληξη και να ελπίζει κάθε φορά που βγαίναμε μπροστά, ότι κάποιο θαύμα μπορεί να συμβεί και να «κλέψουμε τη νίκη»… Και επειδή στις λέξεις κρύβεται η αλήθεια: πότε «κλέβεις» μια νίκη; Όταν νοιώθεις ότι «ανήκει» σε κάποιον άλλον!… Προς τι οι πανηγυρισμοί λοιπόν;

            ΕΝΤΑΞΕΙ, ποδόσφαιρο είναι, θα πείτε.. Ποδόσφαιρο είναι, αλλά συμπυκνώνει την ανθρώπινη συμπεριφορά… Το πάθος των Ουρουγουανών για διάκριση π. χ είναι δείγμα ότι υπάρχουν λαοί που δεν τους αρκεί μια ηρωϊκή ισοπαλία με την Αγγλία, για να θριαμβολογήσουν,  αλλά θέλουν  διακαώς, τη νίκη!... Και την κυνηγούν μέχρι τέλους… Προφανώς, γιατί οι δικές τους εφημερίδες δεν θα έγραφαν πανηγυρικά την επόμενη μέρα,  «οι ήρωες μας άντεξαν ως το ενενηκοστό λεπτό, το σφυροκόπημα της Αγγλίας»… Οι δικές μας αντιθέτως, (και πολλοί από εμάς) επιβραβεύουν   συχνά την ικανότητα του Καραγκούνη να πέφτει (στα 37 του χρόνια, πλέον!) χωρίς να τον σπρώχνουν και να καθυστερεί το παιχνίδι, κοροϊδεύοντας τον διαιτητή και κερδίζοντας φάουλ!... Έτσι, άλλωστε, δεν προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε και την κρίση; Πέφτουμε κάτω σε κάθε τζαρτζάρισμα της Τρόικας και ζητάμε φάουλ… Καθυστερούμε το παιχνίδι, προτείνοντας μετατάξεις και διαθεσιμότητες αντί για απολύσεις, μπας και λήξει, χωρίς  να χρειαστεί να κουραστούμε ώστε να εκσυγχρονίσουμε το κράτος… Και πανηγυρίζουμε για το τίποτα: γιατί βγήκαμε στις αγορές , (γιατί δεν φάγαμε άλλο γκολ, δηλαδή) για το πρωτογενές πλεόνασμα(για τον βαθμό της ισοπαλίας) κ.λ.π…. Τα (πρόσκαιρα) κέρδη της ήσσονος προσπάθειας, αρκούν για να μας δώσουν χαρά και να δημιουργήσουν ελπίδα… Στο κάτω- κάτω δεν χρωστάμε μόνον εμείς, χρωστάνε κι οι άλλοι και μάλιστα περισσότερα (μ’ αυτό δεν ισοδυναμεί το δεν χάνουμε μόνο εμείς, χάνουν κι οι Άγγλοι, χάνουν κι οι Ισπανοί;)

            «ΑΝ δεν ήσουν ‘Έλληνας ή Ιάπωνας δεν υπήρχε λόγος να ξενυχτήσεις για να δεις τόσο κακό ματς» ήταν το σχόλιο του Έλληνα σχολιαστή της κρατικής τηλεόρασης, προχθές το βράδυ… Το είπε, ελάχιστα λεπτά πριν αρχίσουν να τυπώνονται τα ηρωϊκά πρωτοσέλιδα του ελληνικού Τύπου!... Αλήθεια, αν  ήμασταν η Ουρουγουάη και κερδίζαμε την Αγγλία αποδίδοντας το θαυμάσιο ποδόσφαιρο που είδαμε νωρίτερα  το ίδιο βράδυ, τι θα έγραφαν σήμερα οι εφημερίδες μας;

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Το έσχατο

σημείο του

«κατόπιν

      ενεργειών μου»…

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ, δεν λέω, η ανάγκη για έκθεση στα φώτα της δημοσιότητας εκ μέρους των πολιτευομένων…Αλλά ορισμένοι, την επιδιώκουν στα όρια της γελοιότητας…Ακόμα και σήμερα, που  - υποτίθεται – ότι η κοινή γνώμη, εκπαιδευμένη καθώς είναι μετά από σαράντα χρόνια «μεταπολίτευσης», μπορεί να διακρίνει την, με το αζημίωτο συνήθως, «αυτοπροβολή» από την είδηση…Οι δημοσιεύσεις των υποψηφίων για τις αυτοδιοικητικές εκλογές τις τελευταίες ημέρες «βγάζουν μάτι», δεν χρειάζεται να μπει κανείς στις λεπτομέρειες…Υπάρχουν όμως και σημειολογικώς ενδιαφέρουσες «ειδήσεις» που παράγονται και κατ’ ανάγκην δημοσιεύονται στον Τύπο, όταν ο υποψήφιος κατέχει ήδη «θέση ευθύνης» σ’ έναν οργανισμό και ξαναπολιτεύεται…

ΠΡΟΧΘΕΣ, στην πρώτη σελίδα της «Ε» δημοσιεύτηκε η φωτογραφία περιχαρούς πολιτικού προσώπου να υπογράφει μια σύμβαση, περιστοιχιζόμενος από  υπηρεσιακούς παράγοντες του Δήμου Λαρισαίων και  έναν επιχειρηματία. Ο τίτλος του ρεπορτάζ ήταν: «Βελτιώσεις σε φανάρια της Λάρισας» και το κείμενο σημείωνε:

«Υπογράφηκε χθες στο δημαρχείο Λάρισας η σύμβαση παροχής υπηρεσιών με τίτλο «Υπηρεσίες συντήρησης, βελτίωσης και λειτουργίας δικτύου φωτεινών σηματοδοτών Λάρισας». Η σύμβαση αφορά στη συντήρηση των υφισταμένων σηματοδοτούμενων κόμβων του Δήμου Λαρισαίων. Συγκεκριμένα την επισκευή των ρυθμιστών κυκλοφορίας που ρυθμίζουν τους σηματοδοτούμενους κόμβους των φωτεινών σηματοδοτών, την αντικατάσταση καμένων λαμπτήρων, ιστών που καταστρέφονται από προσκρούσεις οχημάτων, του καλωδιακού δικτύου αλλά και την εκπόνηση νέων σηματοδοτικών προγραμμάτων».

ΕΙΠΑΜΕ, δικαιολογημένη η ανάγκη των πολιτευομένων αυτό τον καιρό για έκθεση στα ΜΜΕ…Αλλά, από πότε η υποχρέωση της Δημοτικής Αρχής (κάθε δημοτικής αρχής) να συντηρεί τους σηματοδότες και ν’ αλλάζει τους καμένους λαμπτήρες, πρέπει να διαφημίζεται κιόλας, ως έργο, με φωτογραφίες και πανηγυρικούς; Και ποιο θα είναι το επόμενο στάδιο; Να κόβεται κορδέλα εγκαινίων σε επίσημη τελετή, γιατί αντικαταστάθηκαν οι καμένες λάμπες;

ΝΟΜΙΖΩ ότι έχει χαθεί κάθε μέτρο…Ο καθένας απ’ αυτούς που θάπρεπε να λογοδοτούν για τα έργα τους μετά τη θητεία τους σ’ ένα πολιτικό αξίωμα, αντί με σεμνότητα να αναφέρονται στην δραστηριότητά τους (ή ακόμη καλύτερα να έχουν φροντίσει να «μιλάει» το έργο τους γι’ αυτούς) προσπαθούν να μας πείσουν ότι τους χρωστάμε και ευγνωμοσύνη από πάνω γιατί φρόντισαν να συντηρούν τα φανάρια!...Τόσο χαμηλά άραγε, θαρρούν πως μπαίνει ο πήχης των προσδοκιών των πολιτών που ψηφίζουν; Να θεωρούν «κατόρθωμα» το αυτονόητο; Έλεος…

ΘΕΩΡΟΥΣΑΜΕ πως μετά την περιπέτεια της οικονομικής  κρίσης και της κατάρρευσης του πελατειακού κράτους  το όνειδος του «κατόπιν ενεργειών μου» εξεμέτρησε το ζην…Αλλά δυστυχώς, έχει πολλούς υπερασπιστές ακόμη…Ας ελπίσουμε ότι δεν τυγχάνει ακόμη της επιβράβευσης της κοινωνίας… 

Ψηφίζοντας

αυτούς

  που «φταίνε»…

ΔΕΝ χρειάζεται να καταφύγει στις δημοσκοπήσεις κανείς, για ν’ ανακαλύψει το αυτονόητο…Αρκεί ν’ ακούσει τις συζητήσεις στα «πηγαδάκια» των πολιτών: οι δημοσιογράφοι είμαστε στην έσχατη θέση στην εκτίμηση τους…Και όχι μόνο των πολιτών: οι πολιτικοί θεωρούν επίσης, ότι εμείς (ως «διαπλεκόμενοι», «παπαγαλάκια», «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» κ.λ.π.) ευθυνόμαστε εξίσου ή και περισσότερο απ’ αυτούς για την κατάσταση που βιώνει η χώρα…

ΔΕΝ θα ασχοληθώ με το αν δικαίως ή αδίκως βαλλόμεθα οι δημοσιογράφοι…Προφανώς, καπνός χωρίς φωτιά δεν υπάρχει…Για να πιστεύουν όλοι (πολίτες και πολιτικοί) ότι έχουμε την κύρια ευθύνη για όσα συμβαίνουν σήμερα, κάτι θα έχουμε κάνει λάθος…Θα δεχθώ λοιπόν, για την οικονομία της συζήτησης ότι, όσοι μας κατηγορούν έχουν δίκαιο και θα ρωτήσω: αφού λοιπόν, οι δημοσιογράφοι δεν έχουμε την έξωθεν καλή μαρτυρία, γιατί οι πολιτικοί που μας κατηγορούν μας προτείνουν θέσεις στα ψηφοδέλτιά τους κι οι πολίτες (που επίσης μας χρεώνουν τα πάντα) μας ψηφίζουν;

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ δεν είναι ρητορικό: οφείλεται στο γεγονός, ότι μόλις προχθές, ανακοινώθηκε το ευρωψηφοδέλτιο της «Ελιάς» και περιλαμβάνει πέντε δημοσιογράφους (Παντελή Καψή, Εύα Καϊλή, Μ. Παπαϊωάννου – Σφαέλου, Συλβάνα Ράπτη, Βίκη Μάτσικα), ενώ στο ευροψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας έγινε γνωστό ότι μετέχουν μεταξύ άλλων, ο Γιώργος Κύρτσος (ΣΚΑΪ) κι η Μαρία Σπυράκη (MEGA), ο Μανώλης Μαυρομάτης (ΕΡΤ και ΝΕΑ) κι απ’ ότι λένε οι πληροφορίες δεν θα είναι οι μόνοι…

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ επίσης είναι ο αρχηγός του κόμματος  - έκπληξη των δημοσκοπήσεων Σταύρος Θεοδωράκης…Το 8% του εκλογικού σώματος τον ενθαρρύνει ήδη να προχωρήσει, δηλώνοντας ότι προτίθεται να ψηφίσει το κόμμα του…Δημοσιογράφος και ο αρχικά επιλεγείς υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ για τις περιφερειακές εκλογές στην Δυτ. Μακεδονία (ο ατυχήσας Θεόδωρος Καρυπίδης), δημοσιογράφος η υποψήφια περιφερειάρχης του ΣΥΡΙΖΑ στο Βόρειο Αιγαίο (η Αγλαΐα Κυρίτση της ΕΡΤ, που πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο με τις βουλευτίνες Ζωή Κωνσταντοπούλου και Ραχήλ Μακρή στο Ραδιομέγαρο της Αγ. Παρασκευής)…Όλοι αυτοί (και άλλοι πολλοί που χρειάζεται πολύς χώρος για να τους απαριθμήσουμε) έρχονται να προστεθούν στους πολλούς συναδέλφους τους που ασχολούνται με την πολιτική και θητεύουν στη Βουλή: την Λιάννα Κανέλλη που ήρθε με φόρα από το MEGA και έγινε η σταρ του ΚΚΕ, τη Φωτεινή Πιπιλή (ΑΝΤ1, ΕΡΤ) που τιμήθηκε με δεκάδες χιλιάδες ψήφους από τους ψηφοφόρους της Ν.Δ., τον Σίμο Κεδίκογλου (MEGA, ΕΡΤ και Ν.Δ.), τον Νάσο Αθανασίου (MEGA και ΣΥΡΙΖΑ), τον Γιώργο Βαρεμένο (STAR και ΣΥΡΙΖΑ), τον Γιάννη Δημαρά (ΕΡΤ, MEGA και «Ανεξάρτητοι Έλληνες»), τον Πάνο Παναγιωτόπουλο (ΑΝΤ1, Κουρής και Ν.Δ!), τον Τέρενς Κουϊκ (ΑΝΤ1 και «Ανεξάρτητοι Έλληνες»), τον Κώστα Γκιουλέκα (ΕΤ3 και Ν.Δ.), τον Γρηγόρη Ψαριανό (FLASH και ΔΗΜΑΡ), τον Γιάννη Μιχελάκη (ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ και Ν.Δ.) τον Αργύρη Ντινόπουλο (ΑΝΤ1 και Ν.Δ.) και πολλούς – πολλούς ακόμη…

ΟΛΟΙ αυτοί και πολλοί άλλοι ακόμη, δέχθηκαν προτάσεις από τους πολιτικούς αρχηγούς που «χρεώνουν» τους δημοσιογράφους στη διαπλοκή και ψηφίσθηκαν από εκατομμύρια ψηφοφόρους!...Όσο μάλιστα πιο βαριές κουβέντες ακούγονταν κατά καιρούς από πολιτικά χείλη κατά των «νταβατζήδων της ενημέρωσης», τόσο πιο μεγάλη ήταν η εμπιστοσύνη που έδειχναν στους εκπροσώπους του χώρου οι καταγγέλλοντες: μπορεί να ξεχάσει κανείς ας πούμε, ότι την επταετία 2004 -2009 «κυβέρνησε» ο Θ. Ρουσσόπουλος (με φόρα από το MEGA και το STAR του Βαρδινογιάννη), συνεπικουρούμενος από τον Κώστα Καραμανλή;

ΚΑΤΑ καιρούς επίσης, έχουμε ακούσει: τον Τράγκα να δηλώνει ότι τον πίεσαν πολλά κόμματα να πολιτευτεί αλλά δεν ενέδωσε…Τον Αυτιά…Τον Χατζηνικολάου να δηλώνει ότι έκλεισε τ’ αυτιά του στις σειρήνες της πολιτικής…Ενώ, είδαμε πρόεδρο κόμματος έναν καναλάρχη, τον Γιώργο Καρατζαφέρη του ΛΑΟΣ και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, έναν εκδότη εφημερίδας, τον Μάκη Κουρή της «Αυριανής»…Είδαμε επίσης, ένα πρωτοκλασάτο στέλεχος του Οργανισμού Λαμπράκη, τον επί δεκαετίες αρχισυντάκτη του «Βήματος» Βασίλη Μουλόπουλο, να τοποθετείται επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικράτειας του ΣΥΡΙΖΑ!…

Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ οδηγεί στην πολιτική, το ξέρουμε όλοι…Συνεπώς, δεν είναι παράδοξο η Βουλή να γεμίζει δημοσιογράφους…Παράδοξο είναι να τους «χρεώνουμε» όλες τις ευθύνες και μετά να τους προτείνουμε στον λαό ως υποψήφιους…Και παραδοξότερο είναι να σπεύδει ο λαός που τους «αφορίζει» υιοθετώντας τη ρητορική των πολιτικών και να τους στέλνει στη Βουλή με δεκάδες χιλιάδες ψήφους τον καθένα!...

ΕΙΝΑΙ όμως, πράγματι «παράδοξα» τα ανωτέρω; Όχι, δεν είναι…Και δεν είναι διότι, όταν οι πολιτικοί και πίσω απ’ αυτούς, ο λαός, αφορίζουν γενικώς τους δημοσιογράφους, δεν εννοούν ότι δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους…Συνήθως, εννοούν ότι κάποιοι δημοσιογράφοι δεν λένε αυτά που οι ίδιοι θέλουν ν’ ακούσουν και κάποιοι άλλοι, αυτά ακριβώς που θέλουν ν’ ακούσουν…Το αποτέλεσμα είναι: ο Πρετεντέρης π.χ. που έχει το ίδιο βιογραφικό με την Κανέλλη (στελέχη για χρόνια του MEGA και του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη) να θεωρείται διαπλεκόμενος κι η βουλευτής του ΚΚΕ ακτιβίστρια του αγώνα κατά των διαπλεκομένων!…Ή, η Στάη που υπηρέτησε το STAR του Βαρδινογιάννη όσο κι ο Βαρεμένος, να θεωρείται συστημική κι ο Βαρεμένος αντισυστημικός, γιατί πολιτεύεται με τον ΣΥΡΙΖΑ…

ΑΣ είμαστε ειλικρινείς…Θέλουμε δημοσιογράφους που να συμφωνούν με τη γνώμη μας και όχι που να συμφωνούμε εμείς με τη δική τους…Κι αναλόγως συμπεριφερόμαστε: τους τιμούμε ή τους αφορίζουμε…