ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι ο λαός έχει θυμώσει για τα σκληρά μέτρα, όχι γιατί δεν θεωρεί αναγκαίο το να ανακάμψει η οικονομία μας, αλλά γιατί μένουν στο απυρόβλητο όσοι ευθύνονται για το σημερινό μας χάλι. «Nα πληρώσουν οι υπεύθυνοι» είναι η συνήθης επωδός, που συμπληρώνεται από την απαίτηση «να μπει έστω ένας πολιτικός στη φυλακή»… Το «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» είναι άλλωστε, βασικό στοιχείο του δημόσιου διαλόγου, αφ ότου η πολιτική ηγεσία ζήτησε από τον λαό να αποδεχθεί μια σκληρή περίοδο λιτότητας για να μην φτάσουμε στη χρεωκοπία…
ΕΙΝΑΙ προφανές ότι όταν ένας λαός ζητάει «να μπει έστω κι ένας πολιτικός στη φυλακή» δεν καταλογίζει μόνον πολιτικές ευθύνες στο πολιτικό προσωπικό της χώρας… Καταλογίζει ποινικές ευθύνες, αφού ευθέως μιλάει για «κλεμμένα» και όχι για κακοδιαχείριση… Το ερώτημα είναι αν προτίθεται αυτός ο λαός να υπερβεί τα στερεότυπα της πολιτικής του συμπεριφοράς και να επικροτήσει «εν τοις πράγμασιν» μια απόπειρα «ποινικοποίησης» της πολιτικής ζωής της χώρας… Η ιστορική εμπειρία πάντως, δεν συνηγορεί υπέρ ενός τέτοιου ενδεχομένου… Κι αυτό γιατί, μια φορά στη σύγχρονη μεταπολιτευτική μας ιστορία πολιτικός αντιμετώπισε τον κίνδυνο να βρεθεί στη φυλακή και το 40% του ελληνικού λαού προέταξε τα στήθη του αποφασιστικά για να μη συμβεί κάτι τέτοιο! Αναφέρομαι φυσικά στην περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου που με τη στήριξη της μισής σχεδόν ελληνικής κοινωνίας τότε, δεν καταδέχτηκε ούτε καν στο εδώλιο του κατηγορουμένου να καθίσει, ώστε να δηλώσει εμπιστοσύνη στους θεσμούς! Υπήρξε θύμα της εκδικητικής μανίας των πολιτικών του αντιπάλων; Πιθανότατα… Ούτε ο πρώτος ήταν όμως, ούτε ο τελευταίος… Χιλιάδες ανώνυμοι και επώνυμοι δημοκρατικοί πολίτες σύρθηκαν στα δικαστήρια την περίοδο πριν κατά τη διάρκεια και μετά τη χούντα. Κάθισαν στο εδώλιο ακόμη κι όταν ήξεραν ότι οι δίκες ήταν στημένες και μερικοί πλήρωσαν με τη ζωή τους… Όλα αυτά όμως σε ανώμαλες πολιτικές περιόδους, όχι στη περίοδο της πλέον δημοκρατικής διακυβέρνησης της χώρας όταν η εγγύηση μιας δίκαιης δίκης παρείχε τη δυνατότητα στον οποιονδήποτε να αμυνθεί έναντι κάθε κακοπροαίρετης κατηγορίας…
ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ της δικαστικής περιπέτειας του 89 ήταν ότι οι κατηγορούμενοι πολιτικοί όχι απλώς αθωώθηκαν, αλλά δοξάστηκαν κιόλας από την ελληνική κοινωνία: ο Παπανδρέου ξανάγινε πρωθυπουργός, ο Τσοβόλας αρχηγός κόμματος με υψηλά για την δυσκολία του εγχειρήματος του εκλογικά ποσοστά κι ο Πέτσος προβεβλημένο στέλεχος της …Νέας Δημοκρατίας στην Πέλλα!!!
ΘΑ πουν κάποιοι ότι το εκλογικό σώμα αντέδρασε στην στοχοποίηση των Α. Παπανδρέου, Δημ. Τσοβόλα και τους ψήφισε μετά την αθώωση τους…Δεν είναι αλήθεια…Τους υποστήριξε από την πρώτη στιγμή της διατύπωσης των εναντίον τους κατηγοριών κι έσπευσε να χαρακτηρίσει σκευωρούς όλους τους άλλους: εκδότες, πολιτικούς των άλλων κομμάτων, δημοσιογράφους, δικαστές…Ακόμη κι όταν τα υπέρ του πρώην πρωθυπουργού επιχειρήματα ήταν εξόφθαλμα γελοία («δανείστηκε» για τη βίλλα της Αγράμπελης από τον σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατίας Καρ. Παπούλια και πέντε – έξι ακόμα υπουργούς του) βρέθηκε ένα 40% του ελληνικού λαού πρόθυμο να τα «καταπιεί»…
ΕΙΝΑΙ συνεπώς ειλικρινής ο ελληνικός λαός όταν ζητάει «να μπει έστω ένας πολιτικός στην φυλακή;». Πιθανότατα όχι, γιατί το άλλο μισό του λαού που υποστήριξε στον Α. Παπανδρέου το 1989, «δόξασε» πριν από τρεις μήνες τον Αντώνη Σαμαρά κι από εκεί που τον θεωρούσε πρωταγωνιστή της διαπλοκής, που «πληρώθηκε» από τον Κόκκαλη για να ρίξει την κυβέρνηση της Ν.Δ, (όπως έλεγαν τότε όλοι οι Νεοδημοκράτες) τον εξέλεξε πανηγυρικά πρόεδρο του κόμματος! Έτσι μετά τον Α. Παπανδρέου και τον Δ. Τσοβόλα, έγινε ο τρίτος των «διαπλεκόμενων» που πήρε προαγωγή μετά το «ανάθεμα»!...
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ, επειδή η ελληνική κοινωνία έχει αποδείξει ότι την διαδρομή απ’ το «σταύρωσον αυτόν» στο «ευλογημένος ο ερχόμενος» την έχει κάνει σαλόνι – υπνοδωμάτιο, καλό είναι να μην παίρνουμε και πολύ τοις μετρητοίς, αυτό το «να μπει έστω ένας πολιτικός στην φυλακή»…Γιατί, είναι πολύ πιθανόν ο σημερινός αποδιοπομπαίος να είναι ο αυριανός μεσσίας κι αυτό θα είναι χειρότερο από την ατιμωρησία….
Κυριακή 9 Μαΐου 2010
Δευτέρα 3 Μαΐου 2010
Από τον μίκυ στον Μίκη…
ΟΤΑΝ ο καπνιστής (που επί σειρά ετών αδιαφορούσε για τις προειδοποιήσεις του υπ. Υγείας πάνω στο πακέτο) μαθαίνει ότι έχει καρκίνο, δεν κατηγορεί τις καπνοβιομηχανίες που παρήγαγαν και διέθεταν στην αγορά αυτό το βλαβερό προϊόν. Ούτε το υπουργείο Υγείας που δεν το απαγόρευσε ολοκληρωτικώς. Οικτίρει απλώς, τον εαυτό του που δεν μπορούσε να το «κόψει» και ρίσκαρε την υγεία του, αγνοώντας όσους του έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου…Μετά, ρωτάει τον γιατρό αν χωράει θεραπεία και «πλακώνεται» αγόγγυστα στις χημειοθεραπείες μπας και τα καταφέρει να επιβιώσει…Η μόνιμη επωδός σ’ αυτή την επώδυνη διαδικασία συνήθως είναι η περίφημη φράση «στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα»…
ΟΤΑΝ το πρόβλημα δεν είναι το τσιγάρο που οδηγεί στον καρκίνο, αλλά η σπατάλη που οδηγεί στην χρεοκοπία τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τότε φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εκείνον που αγνοώντας τις προειδοποιήσεις έκανε καταχρήσεις: φταίνε οι πολιτικοί, γιατί του έμαθαν να ζει με δανεικά…Φταίνε οι ξένοι γιατί δεν του δίνουν δανεικά…Φταίει το ΔΝΤ γιατί ζητάει τομές που θα «ματώσουν» την ελληνική κοινωνία…Φταίει ο καπιταλισμός που δημιουργεί περιττές ανάγκες και τις χρηματοδοτεί με το αζημίωτο…
ΑΝ εφαρμόσουμε την λογική της διάχυσης των ευθυνών για το οικονομικό μας χάλι, στην αναζήτηση των ευθυνών που οδήγησαν τον καπνιστή στον καρκίνο θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι:
• Το «φταίνε οι πολιτικοί που μας έμαθαν να ζούμε με δανεικά» παραπέμπει στο «φταίνε οι φίλοι μου που μ’ έμαθαν το τσιγάρο»…
• Το «φταίνε οι ξένοι που δεν μου δίνουν δανεικά» παραπέμπει στο «φταίνε οι γιατροί που δεν μου δίνουν τα πνευμόνια τους, τώρα που καταστράφηκαν τα δικά μου»…
• Το «φταίει το ΔΝΤ γιατί ζητάει τομές που θα ματώσουν την ελληνική κοινωνία» ισοδυναμεί με το «φταίει ο γιατρός που μου ζητάει εγχείριση και χημειοθεραπείες»…Και
• Το «φταίει ο καπιταλισμός που δημιουργεί περιττές ανάγκες και τις χρηματοδοτεί με το αζημίωτο» ισοδυναμεί με το «φταίνε οι φαρμακοβιομηχανίες που μας εθίζουν στα τσιγάρα κι οι περιπτεράδες που τα πουλάνε με το αζημίωτο»…
ΑΝ ο καπνιστής που έφτασε στον καρκίνο επικαλεστεί τις παραπάνω δικαιολογίες θα τον θεωρήσουμε από γελοίο ως ανώριμο…Αν τις επικαλεστεί κάποιος που θέλει να εξηγήσει πως έφθασε στο «αμήν» η οικονομία της χώρας μας, το πιθανότερο είναι να τον εκλέξουμε βουλευτή ή αν τον αναδείξουμε σταρ της τηλε-ενημέρωσης…Αν στις παραπάνω δικαιολογίες προσθέσει κάποιος ότι «οι καπνοβιομηχανίες εφηύραν το τσιγάρο και το πουλάνε στην Ελλάδα γιατί συνωμοτούν εναντίον της «άγνωστα κέντρα» που θέλουν να «αρρωστήσουν» το λαό της» τότε μπορεί να θεωρηθεί λαμπρός εκπρόσωπος του πνευματικού κόσμου της χώρας κι η επιστολή του να δημοσιευθεί στο «τρωκτικό» και να διαβαστεί στην εκπομπή του Λαζόπουλου!...
Η ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ μας δοκιμάζεται αυτές τις μέρες δυστυχώς περισσότερο από την οικονομία μας…Ο τρόπος με τον οποίο αναλύεται είτε το πώς φθάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο, είτε το πώς θα βγούμε απ’ αυτό δεν αρμόζει σε μια ενήλικη κοινωνία…Πόσο μάλλον, όταν τα επιχειρήματα που ακούγονται από την πνευματική ελίτ της χώρας και υιοθετούνται άκριτα από τους opinion makers και μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης πείθουν ότι δεν είναι δα και μεγάλη η απόσταση από την ήρωα της παιδικής μας ηλικίας «μίκυ» στον συνονόματό του ήρωα της ωριμότητας μας...
ΟΤΑΝ το πρόβλημα δεν είναι το τσιγάρο που οδηγεί στον καρκίνο, αλλά η σπατάλη που οδηγεί στην χρεοκοπία τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τότε φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εκείνον που αγνοώντας τις προειδοποιήσεις έκανε καταχρήσεις: φταίνε οι πολιτικοί, γιατί του έμαθαν να ζει με δανεικά…Φταίνε οι ξένοι γιατί δεν του δίνουν δανεικά…Φταίει το ΔΝΤ γιατί ζητάει τομές που θα «ματώσουν» την ελληνική κοινωνία…Φταίει ο καπιταλισμός που δημιουργεί περιττές ανάγκες και τις χρηματοδοτεί με το αζημίωτο…
ΑΝ εφαρμόσουμε την λογική της διάχυσης των ευθυνών για το οικονομικό μας χάλι, στην αναζήτηση των ευθυνών που οδήγησαν τον καπνιστή στον καρκίνο θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι:
• Το «φταίνε οι πολιτικοί που μας έμαθαν να ζούμε με δανεικά» παραπέμπει στο «φταίνε οι φίλοι μου που μ’ έμαθαν το τσιγάρο»…
• Το «φταίνε οι ξένοι που δεν μου δίνουν δανεικά» παραπέμπει στο «φταίνε οι γιατροί που δεν μου δίνουν τα πνευμόνια τους, τώρα που καταστράφηκαν τα δικά μου»…
• Το «φταίει το ΔΝΤ γιατί ζητάει τομές που θα ματώσουν την ελληνική κοινωνία» ισοδυναμεί με το «φταίει ο γιατρός που μου ζητάει εγχείριση και χημειοθεραπείες»…Και
• Το «φταίει ο καπιταλισμός που δημιουργεί περιττές ανάγκες και τις χρηματοδοτεί με το αζημίωτο» ισοδυναμεί με το «φταίνε οι φαρμακοβιομηχανίες που μας εθίζουν στα τσιγάρα κι οι περιπτεράδες που τα πουλάνε με το αζημίωτο»…
ΑΝ ο καπνιστής που έφτασε στον καρκίνο επικαλεστεί τις παραπάνω δικαιολογίες θα τον θεωρήσουμε από γελοίο ως ανώριμο…Αν τις επικαλεστεί κάποιος που θέλει να εξηγήσει πως έφθασε στο «αμήν» η οικονομία της χώρας μας, το πιθανότερο είναι να τον εκλέξουμε βουλευτή ή αν τον αναδείξουμε σταρ της τηλε-ενημέρωσης…Αν στις παραπάνω δικαιολογίες προσθέσει κάποιος ότι «οι καπνοβιομηχανίες εφηύραν το τσιγάρο και το πουλάνε στην Ελλάδα γιατί συνωμοτούν εναντίον της «άγνωστα κέντρα» που θέλουν να «αρρωστήσουν» το λαό της» τότε μπορεί να θεωρηθεί λαμπρός εκπρόσωπος του πνευματικού κόσμου της χώρας κι η επιστολή του να δημοσιευθεί στο «τρωκτικό» και να διαβαστεί στην εκπομπή του Λαζόπουλου!...
Η ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ μας δοκιμάζεται αυτές τις μέρες δυστυχώς περισσότερο από την οικονομία μας…Ο τρόπος με τον οποίο αναλύεται είτε το πώς φθάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο, είτε το πώς θα βγούμε απ’ αυτό δεν αρμόζει σε μια ενήλικη κοινωνία…Πόσο μάλλον, όταν τα επιχειρήματα που ακούγονται από την πνευματική ελίτ της χώρας και υιοθετούνται άκριτα από τους opinion makers και μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης πείθουν ότι δεν είναι δα και μεγάλη η απόσταση από την ήρωα της παιδικής μας ηλικίας «μίκυ» στον συνονόματό του ήρωα της ωριμότητας μας...
Δευτέρα 26 Απριλίου 2010
Συνταξιούχοι εναντίον συνταξιούχων; Γιατί όχι…
ΣΤΗΝ πρώτη σελίδα της «Ελευθεροτυπίας» (της περασμένης Τρίτης) ο τίτλος ήταν «Τσεκούρι στις συντάξεις» κι ο υπότιτλος προετοίμαζε τους συνταξιούχους (έτσι, γενικώς) για τις περικοπές που έρχονται. Βλέποντας αυτόν τον τίτλο στην τηλεόραση (κατά τη διάρκεια των πρωινών εκπομπών που δείχνουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων) οι συνταξιούχοι κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι η πενιχρή σύνταξη τους δεν θ’ αντέξει για πολύ στη «πρέσα» της οικονομικής κρίσης. Ασχέτως, αν το παράδειγμα που συμπλήρωνε τον πρωτοσέλιδο δραματικό τίτλο της εφημερίδας αφορούσε σύνταξη 1.470 ευρώ που με το «τσεκούρωμα» θα γίνει 1.148 ευρώ…
ΣΤΗΝ εσωτερική σελίδα της εφημερίδας όπου φιλοξενούνταν το σχετικό ρεπορτάζ, ο τίτλος γινόταν πιο ακριβής: «Πατητή» 300 ευρώ στις «καλές» συντάξεις. Και γινόταν από τον τίτλο κατανοητό, αυτό που δεν θα μπορούσε να διαπιστώσει ο τηλε – αναγνώστης (ο συνταξιούχος δηλαδή που είδε το πρωτοσέλιδο στην τελεόραση): ότι το «τσεκούρι» αυτού του μεγέθους αφορά μόνον τους συνταξιούχους με τις «καλές» συντάξεις. Αυτές δηλαδή, που είναι ήδη υπερδιπλάσιες εκείνων που διαμαρτύρονται καθημερινά στα κανάλια γιατί αναγκάζονται να τα «βγάζουν πέρα με 500 και 600 ευρώ»…Το σχετικό ρεπορτάζ μάλιστα, συμπληρώνονταν από δήλωση του υπ. Εργασίας Ανδρέα Λοβέρδου που διαβεβαίωνε ότι δεν πρόκειται να θιγούν συντάξεις κάτω των 800 ευρώ, αλλ’ αυτό απουσίαζε από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας…
ΓΙΑΤΙ τα γράφω ολ’ αυτά; Όχι για να υπενθυμίσω ένα βασικό χαρακτηριστικό του Τύπου: την διαρκή προσπάθεια του για εντυπωσιασμό, που συχνά γίνεται μέσα από την δραματοποίηση διαφόρων θεμάτων…Τα γράφω για να επισημάνω, ότι αυτή η τάση του Τύπου όταν συναντάται μ’ ένα κοινό που δεν δείχνει πρόθυμο να ενημερωθεί σε βάθος (αλλά μένει στα «χοντρά γράμματα») μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στην αντιμετώπιση οποιουδήποτε προβλήματος. Αν, παραδείγματος χάριν, ισχύει το ότι μειώνονται οι συντάξεις των 1.500 € και όχι οι κάτω των οκτακοσίων, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι δεν βγήκε ανεξέλεγκτα το «τσεκούρι», ούτε ότι πίπτει επί δικαίων και αδίκων…Ούτε δικαιολογεί βεβαίως το να διαδηλώνουν οι συνταξιούχοι των 500 € συντροφιά μ’ εκείνους των 1500 €, γιατί τότε η διαδήλωση αποκτά περιεχόμενο διατήρησης των ανισοτήτων, ακόμη κι όταν την οργανώνουν οι θιασώτες της πολιτικής της οικονομικής ισότητος…
Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι η γενίκευση των προβλημάτων στα πρωτοσέλιδα του Τύπου κι η απροθυμία του πολίτη να «ξύσει κάτω από το λούστρο» μόνο τους συνδικαλιστές και «επαγγελματίες διαχειριστές της λαϊκής οργής» βολεύει. Καθότι, επαγγελματικά στελέχη κομμάτων ή συνδικαλιστικών οργανώσεων οι περισσότεροι από τους οργανωτές των μαζικών διαδηλώσεων, κρίνονται με βάση το πόσους θα μαζέψουν στις πλατείες και όχι με το ποιοι διαδήλωσαν, γιατί και εναντίον ποιών… Οι πιπιλιζόμενες σε κάθε ευκαιρία πχ «ταξικές διαφορές» δεν αφορούν πλέον μόνο βιομηχάνους και εργαζόμενους, αλλά και εργαζόμενους (των 10.000 € όπως οι λιμενεργάτες) και εργαζόμενους (των 300 € όπως π.χ. οι ντελιβεράδες). Αφορούν και συνταξιούχους (των «ρετιρέ» με σύνταξη ύψους 2.500 €) και συνταξιούχους (του υπογείου με σύνταξη 500€). Αυτές οι διαφορές άλλωστε, εκτός του ότι δημιούργησαν το πρόβλημα στο ασφαλιστικό, καθιστούν και τη λύση του τόσο σύνθετη, τόσο δύσκολη και τόσο επώδυνη… Οι ανεξέλεγκτες συγκρούσεις μεταξύ των ομάδων με αντικρουόμενα συμφέροντα, είναι το εχέγγυο για μια ποιοτικότερη δημοκρατία, λένε οι σύγχρονοι συνταγματολόγοι… Όταν αδυνατούν να δουν τις διαφορές τους είναι δείγμα του λαϊκισμού… Κι ο λαϊκισμός ποτέ δεν βελτίωσε ένα δημοκρατικό πολίτευμα…
ΣΤΗΝ εσωτερική σελίδα της εφημερίδας όπου φιλοξενούνταν το σχετικό ρεπορτάζ, ο τίτλος γινόταν πιο ακριβής: «Πατητή» 300 ευρώ στις «καλές» συντάξεις. Και γινόταν από τον τίτλο κατανοητό, αυτό που δεν θα μπορούσε να διαπιστώσει ο τηλε – αναγνώστης (ο συνταξιούχος δηλαδή που είδε το πρωτοσέλιδο στην τελεόραση): ότι το «τσεκούρι» αυτού του μεγέθους αφορά μόνον τους συνταξιούχους με τις «καλές» συντάξεις. Αυτές δηλαδή, που είναι ήδη υπερδιπλάσιες εκείνων που διαμαρτύρονται καθημερινά στα κανάλια γιατί αναγκάζονται να τα «βγάζουν πέρα με 500 και 600 ευρώ»…Το σχετικό ρεπορτάζ μάλιστα, συμπληρώνονταν από δήλωση του υπ. Εργασίας Ανδρέα Λοβέρδου που διαβεβαίωνε ότι δεν πρόκειται να θιγούν συντάξεις κάτω των 800 ευρώ, αλλ’ αυτό απουσίαζε από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας…
ΓΙΑΤΙ τα γράφω ολ’ αυτά; Όχι για να υπενθυμίσω ένα βασικό χαρακτηριστικό του Τύπου: την διαρκή προσπάθεια του για εντυπωσιασμό, που συχνά γίνεται μέσα από την δραματοποίηση διαφόρων θεμάτων…Τα γράφω για να επισημάνω, ότι αυτή η τάση του Τύπου όταν συναντάται μ’ ένα κοινό που δεν δείχνει πρόθυμο να ενημερωθεί σε βάθος (αλλά μένει στα «χοντρά γράμματα») μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στην αντιμετώπιση οποιουδήποτε προβλήματος. Αν, παραδείγματος χάριν, ισχύει το ότι μειώνονται οι συντάξεις των 1.500 € και όχι οι κάτω των οκτακοσίων, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι δεν βγήκε ανεξέλεγκτα το «τσεκούρι», ούτε ότι πίπτει επί δικαίων και αδίκων…Ούτε δικαιολογεί βεβαίως το να διαδηλώνουν οι συνταξιούχοι των 500 € συντροφιά μ’ εκείνους των 1500 €, γιατί τότε η διαδήλωση αποκτά περιεχόμενο διατήρησης των ανισοτήτων, ακόμη κι όταν την οργανώνουν οι θιασώτες της πολιτικής της οικονομικής ισότητος…
Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι η γενίκευση των προβλημάτων στα πρωτοσέλιδα του Τύπου κι η απροθυμία του πολίτη να «ξύσει κάτω από το λούστρο» μόνο τους συνδικαλιστές και «επαγγελματίες διαχειριστές της λαϊκής οργής» βολεύει. Καθότι, επαγγελματικά στελέχη κομμάτων ή συνδικαλιστικών οργανώσεων οι περισσότεροι από τους οργανωτές των μαζικών διαδηλώσεων, κρίνονται με βάση το πόσους θα μαζέψουν στις πλατείες και όχι με το ποιοι διαδήλωσαν, γιατί και εναντίον ποιών… Οι πιπιλιζόμενες σε κάθε ευκαιρία πχ «ταξικές διαφορές» δεν αφορούν πλέον μόνο βιομηχάνους και εργαζόμενους, αλλά και εργαζόμενους (των 10.000 € όπως οι λιμενεργάτες) και εργαζόμενους (των 300 € όπως π.χ. οι ντελιβεράδες). Αφορούν και συνταξιούχους (των «ρετιρέ» με σύνταξη ύψους 2.500 €) και συνταξιούχους (του υπογείου με σύνταξη 500€). Αυτές οι διαφορές άλλωστε, εκτός του ότι δημιούργησαν το πρόβλημα στο ασφαλιστικό, καθιστούν και τη λύση του τόσο σύνθετη, τόσο δύσκολη και τόσο επώδυνη… Οι ανεξέλεγκτες συγκρούσεις μεταξύ των ομάδων με αντικρουόμενα συμφέροντα, είναι το εχέγγυο για μια ποιοτικότερη δημοκρατία, λένε οι σύγχρονοι συνταγματολόγοι… Όταν αδυνατούν να δουν τις διαφορές τους είναι δείγμα του λαϊκισμού… Κι ο λαϊκισμός ποτέ δεν βελτίωσε ένα δημοκρατικό πολίτευμα…
Δευτέρα 19 Απριλίου 2010
Υπουργός «κίτρινης ανάπτυξης
ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ Δευτέρα (με την ολοκλήρωση του δεκαπενθήμερου των διακοπών του Πάσχα) τα Τέμπη «έκλεισαν» και πάλι, με τη διαβεβαίωση της κατασκευάστριας εταιρίας ότι θα ανοίξουν σε ένα μήνα οριστικά, ώστε να λάβει τέλος το μαρτύριο όσων κινούνται από τη Βόρεια στη Νότιο Ελλάδα και αντιστρόφως… Δύο ημέρες μετά, το πρωί της Τετάρτης, ο αρμόδιος υφυπουργός Μεταφορών Γιάννης Μαγκριώτης σε συνέντευξη του σε αθλητικό ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης, διαβεβαίωσε τους οπαδούς του Άρεως ότι θα ανοίξουν τα Τέμπη ειδικώς γι αυτούς το τριήμερο 23, 24 και 25 Απριλίου, για να διευκολυνθεί η μετακίνησή τους στην Αθήνα, προκειμένου να παρακολουθήσουν τον τελικό κυπέλλου στον οποίο αγωνίζεται φέτος η ομάδα τους…
Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ του υφυπουργού, είτε τύχει της εγκρίσεως των προϊσταμένων του, είτε όχι είναι αποκαλυπτική του πως λειτουργεί το πολιτικό μας σύστημα: εκλεγόμενος στη συμπρωτεύουσα ο συγκεκριμένος υφυπουργός ενδίδει στην πίεση των ψηφοφόρων του αίροντας κάθε προηγούμενο επιχείρημα του υπουργείου για την αναγκαιότητα του «κλεισίματος» των Τεμπών. Επιπλέον, η ενέργεια του υφυπουργού είναι καταλυτική για το πώς αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση την χρησιμότητα των υποδομών και την εξυπηρέτηση των πολιτών: αν ο πολίτης μετακινείται για να κάνει τη δουλειά του «τιμωρείται» με δίωρη καθυστέρηση και υποχρεωτική πορεία μέσα από τα κατσάβραχα… Αν όμως μετακινείται για να πάει στο χωριό του για τις διακοπές του Πάσχα ή για να παρακολουθήσει τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος διευκολύνεται και πριμοδοτείται με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της πολιτείας και την άμεση επίλυση του «προβλήματος» του!...
ΜΠΟΡΕΙ κάποιοι να θεωρήσουν υπερβολικό ένα τέτοιο συμπέρασμα. Δεν είναι όμως. Σπάνια το κράτος δείχνει ευαισθησία προκειμένου να διευκολυνθεί το εμπόριο, ο τουρισμός ή γενικότερα το επιχειρείν όταν κλείνουν οι δρόμοι, είτε λόγω απεργιακών κινητοποιήσεων, είτε λόγω άλλων προβλημάτων. Το πρόβλημα των Τεμπών πχ το υπέστησαν όλοι: από τους οδηγούς των φορτηγών διανομής του Τύπου, ως τους οδηγούς φορτηγών διεθνών ή εγχώριων μεταφορών, τους οδηγούς των ΚΤΕΛ και τους επιβάτες τους, τους εμπορικούς αντιπροσώπους, τους εργαζόμενους και τους επιχειρηματίες κάθε λογής. Γι αυτούς όμως δεν νοιάστηκε επί ένα τετράμηνο κανείς. Η πολιτεία νοιάστηκε μόνο για τους εκδρομείς του Πάσχα (και φρόντισε να «ανοίξει» τα Τέμπη, αδιαφορώντας για τους κινδύνους που οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της επικαλούνταν) και για τους φιλάθλους του Άρεως!..
ΟΛΑ ΑΥΤΑ σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία για την αντιμετώπιση της οποίας ο πρωθυπουργός κι η κυβέρνηση επικαλούνται την αναγκαιότητα της ανάπτυξης. Ποιας όμως ανάπτυξης; Αυτής που δεν διευκολύνεται ποτέ; Τη μια η γραφειοκρατία, την άλλη η έλλειψη σταθερού φορολογικού πλαισίου, την τρίτη η πλήρης αδιαφορία για το κόστος και το χρόνο διακίνησης των προϊόντων, ή για την προσβασιμότητα των τουριστικών προορισμών. Όλα αυτά, μάλιστα αδιαφορία για την ανάπτυξη, παρά ενδιαφέρον δηλώνουν, ενώ οι βαρύγδουπες αναφορές στην «πράσινη ανάπτυξη» τίποτε άλλο παρά συνθήματα αποδεικνύονται… Μέχρι να αποκτήσουν περιεχόμενο πάντως, ευφυές θα είναι να ανασχηματιστεί ο υφυπουργός Μεταφορών Ιωάννης Μαγκριώτης και να παρακολουθήσει σε περισσότερο κατάλληλη θέση… Η θέση πχ του υφυπουργού … «κίτρινης ανάπτυξης» (κίτρινη από τα χρώματα του Άρη) θα του έδινε τη δυνατότητα να καταλάβει ότι το Υπουργείο Μεταφορών είναι πολύ σοβαρό για να αντέξει την ελαφρότητά του…
Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ του υφυπουργού, είτε τύχει της εγκρίσεως των προϊσταμένων του, είτε όχι είναι αποκαλυπτική του πως λειτουργεί το πολιτικό μας σύστημα: εκλεγόμενος στη συμπρωτεύουσα ο συγκεκριμένος υφυπουργός ενδίδει στην πίεση των ψηφοφόρων του αίροντας κάθε προηγούμενο επιχείρημα του υπουργείου για την αναγκαιότητα του «κλεισίματος» των Τεμπών. Επιπλέον, η ενέργεια του υφυπουργού είναι καταλυτική για το πώς αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση την χρησιμότητα των υποδομών και την εξυπηρέτηση των πολιτών: αν ο πολίτης μετακινείται για να κάνει τη δουλειά του «τιμωρείται» με δίωρη καθυστέρηση και υποχρεωτική πορεία μέσα από τα κατσάβραχα… Αν όμως μετακινείται για να πάει στο χωριό του για τις διακοπές του Πάσχα ή για να παρακολουθήσει τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος διευκολύνεται και πριμοδοτείται με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της πολιτείας και την άμεση επίλυση του «προβλήματος» του!...
ΜΠΟΡΕΙ κάποιοι να θεωρήσουν υπερβολικό ένα τέτοιο συμπέρασμα. Δεν είναι όμως. Σπάνια το κράτος δείχνει ευαισθησία προκειμένου να διευκολυνθεί το εμπόριο, ο τουρισμός ή γενικότερα το επιχειρείν όταν κλείνουν οι δρόμοι, είτε λόγω απεργιακών κινητοποιήσεων, είτε λόγω άλλων προβλημάτων. Το πρόβλημα των Τεμπών πχ το υπέστησαν όλοι: από τους οδηγούς των φορτηγών διανομής του Τύπου, ως τους οδηγούς φορτηγών διεθνών ή εγχώριων μεταφορών, τους οδηγούς των ΚΤΕΛ και τους επιβάτες τους, τους εμπορικούς αντιπροσώπους, τους εργαζόμενους και τους επιχειρηματίες κάθε λογής. Γι αυτούς όμως δεν νοιάστηκε επί ένα τετράμηνο κανείς. Η πολιτεία νοιάστηκε μόνο για τους εκδρομείς του Πάσχα (και φρόντισε να «ανοίξει» τα Τέμπη, αδιαφορώντας για τους κινδύνους που οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της επικαλούνταν) και για τους φιλάθλους του Άρεως!..
ΟΛΑ ΑΥΤΑ σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία για την αντιμετώπιση της οποίας ο πρωθυπουργός κι η κυβέρνηση επικαλούνται την αναγκαιότητα της ανάπτυξης. Ποιας όμως ανάπτυξης; Αυτής που δεν διευκολύνεται ποτέ; Τη μια η γραφειοκρατία, την άλλη η έλλειψη σταθερού φορολογικού πλαισίου, την τρίτη η πλήρης αδιαφορία για το κόστος και το χρόνο διακίνησης των προϊόντων, ή για την προσβασιμότητα των τουριστικών προορισμών. Όλα αυτά, μάλιστα αδιαφορία για την ανάπτυξη, παρά ενδιαφέρον δηλώνουν, ενώ οι βαρύγδουπες αναφορές στην «πράσινη ανάπτυξη» τίποτε άλλο παρά συνθήματα αποδεικνύονται… Μέχρι να αποκτήσουν περιεχόμενο πάντως, ευφυές θα είναι να ανασχηματιστεί ο υφυπουργός Μεταφορών Ιωάννης Μαγκριώτης και να παρακολουθήσει σε περισσότερο κατάλληλη θέση… Η θέση πχ του υφυπουργού … «κίτρινης ανάπτυξης» (κίτρινη από τα χρώματα του Άρη) θα του έδινε τη δυνατότητα να καταλάβει ότι το Υπουργείο Μεταφορών είναι πολύ σοβαρό για να αντέξει την ελαφρότητά του…
Κυριακή 11 Απριλίου 2010
Κυβέρνηση επικοινωνίας…
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ με τις φήμες που «χρεώθηκαν» σε «Έλληνα αξιωματούχο» την περασμένη Τρίτη και εκτόξευσαν στα ύψη τα περίφημα «σπρέντς», δεν είναι ότι κάποιοι δείχνουν ανευθυνότητα όταν καλούνται να απαντήσουν σε δημοσιογραφικά ερωτήματα… Αλλά, ότι συνεχίζεται και με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αυτό που επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας είχε αναχθεί σε επιστήμη: η υποκατάσταση της πολιτικής από την επικοινωνία…
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, δεν υπάρχει χώρα της υφηλίου που να συμβαίνει αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας. Να βρίσκονται δηλαδή, σχεδόν καθημερινά επί δίωρο πριν ξεκινήσουν τη δουλειά τους στις πρωινές εκπομπές οι υπουργοί. Και να συζητούν επί όλων των θεμάτων της αρμοδιότητας τους, ανταλλάσοντας απόψεις με κάθε ενδιαφερόμενο και διασταυρώνοντας τα ξίφη τους γι αυτό που προτίθενται να αποφασίσουν, πριν ακόμα το αποφασίσουν!..
ΤΙ ΠΙΟ «δημοκρατικό» θα πείτε από αυτή την «με ανοιχτά χαρτιά» διακυβέρνηση.. Πράγματι, από μια πλευρά αν το δει κάποιος, αυτό προκύπτει… Από μια άλλη πλευρά όμως, αναρωτιέται: μπορεί να υλοποιηθεί μια πολιτική, όταν πριν ακόμα εξαγγελθεί, «συγκρούεται» με τη λογική εκείνων που πρόκειται να «ενοχλήσει»; Ακόμα χειρότερα: όσο βοηθάει στην κατανόηση της δύσκολης θέσης στην οποία βρίσκεται η χώρα η ενημέρωση από τα υπεύθυνα υπουργικά χείλη, άλλο τόσο επιτείνει τη σύγχυση το γεγονός ότι οι δυσάρεστες επιπτώσεις των υπεύθυνων υπουργών, γίνονται σε λαϊκίστικες εκπομπές με μότο «φέρτε πίσω τα κλεμμένα»… Διότι, έχουν αποφασίσει για την αντιμετώπιση του προβλήματος πριν ακούσουν τον υπουργό και δεν προτίθενται να αλλάξουν γνώμη…
ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ «Μαργαρίτης Τζίμας» που αναφέρεται στον αλησμόνητο υπουργό Μακεδονίας και Θράκης της προηγούμενης κυβέρνησης ο οποίος έπιανε στασίδι καθημερινά στα πρωινάδικα και μιλούσε επί παντός επιστητού, έκανε μετάσταση στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Στην αρχή ήταν σχεδόν καθημερινή η παρουσία της ευειδούς υφυπουργού Εσωτερικών Θεοδώρας Τζάκρη, (αλήθεια που χάθηκε αυτή;) μετά, το παράδειγμα της ακολούθησαν κι οι άλλοι υπουργοί της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Κι όπως ο Μαργαρίτης Τζίμας, που στην αρχή τα κατάφερνε θαυμάσια στη διασταύρωση απόψεων για το έργο της Ν.Δ., αλλά η υπερβολική έκθεση στα μήντια τον κατέστησε γραφική φιγούρα της τηλοψίας, έτσι κινδυνεύουν κι οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ να ερεθίζουν το μάτι μας ως «καρικατούρες» της πολιτικής…
ΗΔΗ, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος δεν κρίνεται γι αυτά που κάνει, αλλά γι αυτά που λέει… Και δυστυχώς, δεν είναι ο μόνος… Η υπουργός Οικονομίας Λούκα Κατσέλη κρίνεται επίσης μόνο για όσα λέει και μάλιστα όχι γιατί είναι «περίεργα» αλλά γιατί «συγκρούονται» με αυτά που κάνει ο υπουργός των Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου… Ας θυμηθούμε τα προβλήματα με το λιμάνι του Πειραιά: ήταν αποτέλεσμα απόψεων που είχαν διατυπωθεί και όχι πολιτικών που έγινε απόπειρα να υλοποιηθούν… Ακόμη κι ο «παραγωγικότερος» σε έργο υπουργός αυτής της κυβέρνησης, ο Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοϊδης από τον τρόπο με τον οποίο στέκεται απέναντι στις κάμερες φθείρεται… Γιατί, ουδείς μπορεί να τον κατηγορήσει για το έργο του…
ΟΤΑΝ μιλάς πολύ στα ΜΜΕ, θα πεις και πράγματα που δεν θα επιθυμούσες να πεις, λένε οι παλιότεροι πολιτικοί… Πόσο μάλλον, όταν κυνηγάς ο ίδιος τη δημοσιότητα… Κάπως έτσι πιθανότατα «την πάτησε» κι ο «αξιωματούχος της κυβέρνησης» που έστειλε τα spreads στα ύψη… Το προϊόν της επιπολαιότητας του βέβαια δεν έβλαψε τον ίδιο, αλλά τη χώρα και την κυβέρνηση που υπηρετεί… Και καθ’ όσον η χώρα δυστυχώς δεν μπορεί να προστατευθεί από τις επιπολαιότητες του, ελπίζουμε ότι η κυβέρνηση που «τρέχει και δεν φτάνει» για να καλύψει τη γκάφα του, πήρε το μάθημά της…
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, δεν υπάρχει χώρα της υφηλίου που να συμβαίνει αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας. Να βρίσκονται δηλαδή, σχεδόν καθημερινά επί δίωρο πριν ξεκινήσουν τη δουλειά τους στις πρωινές εκπομπές οι υπουργοί. Και να συζητούν επί όλων των θεμάτων της αρμοδιότητας τους, ανταλλάσοντας απόψεις με κάθε ενδιαφερόμενο και διασταυρώνοντας τα ξίφη τους γι αυτό που προτίθενται να αποφασίσουν, πριν ακόμα το αποφασίσουν!..
ΤΙ ΠΙΟ «δημοκρατικό» θα πείτε από αυτή την «με ανοιχτά χαρτιά» διακυβέρνηση.. Πράγματι, από μια πλευρά αν το δει κάποιος, αυτό προκύπτει… Από μια άλλη πλευρά όμως, αναρωτιέται: μπορεί να υλοποιηθεί μια πολιτική, όταν πριν ακόμα εξαγγελθεί, «συγκρούεται» με τη λογική εκείνων που πρόκειται να «ενοχλήσει»; Ακόμα χειρότερα: όσο βοηθάει στην κατανόηση της δύσκολης θέσης στην οποία βρίσκεται η χώρα η ενημέρωση από τα υπεύθυνα υπουργικά χείλη, άλλο τόσο επιτείνει τη σύγχυση το γεγονός ότι οι δυσάρεστες επιπτώσεις των υπεύθυνων υπουργών, γίνονται σε λαϊκίστικες εκπομπές με μότο «φέρτε πίσω τα κλεμμένα»… Διότι, έχουν αποφασίσει για την αντιμετώπιση του προβλήματος πριν ακούσουν τον υπουργό και δεν προτίθενται να αλλάξουν γνώμη…
ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ «Μαργαρίτης Τζίμας» που αναφέρεται στον αλησμόνητο υπουργό Μακεδονίας και Θράκης της προηγούμενης κυβέρνησης ο οποίος έπιανε στασίδι καθημερινά στα πρωινάδικα και μιλούσε επί παντός επιστητού, έκανε μετάσταση στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Στην αρχή ήταν σχεδόν καθημερινή η παρουσία της ευειδούς υφυπουργού Εσωτερικών Θεοδώρας Τζάκρη, (αλήθεια που χάθηκε αυτή;) μετά, το παράδειγμα της ακολούθησαν κι οι άλλοι υπουργοί της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Κι όπως ο Μαργαρίτης Τζίμας, που στην αρχή τα κατάφερνε θαυμάσια στη διασταύρωση απόψεων για το έργο της Ν.Δ., αλλά η υπερβολική έκθεση στα μήντια τον κατέστησε γραφική φιγούρα της τηλοψίας, έτσι κινδυνεύουν κι οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ να ερεθίζουν το μάτι μας ως «καρικατούρες» της πολιτικής…
ΗΔΗ, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος δεν κρίνεται γι αυτά που κάνει, αλλά γι αυτά που λέει… Και δυστυχώς, δεν είναι ο μόνος… Η υπουργός Οικονομίας Λούκα Κατσέλη κρίνεται επίσης μόνο για όσα λέει και μάλιστα όχι γιατί είναι «περίεργα» αλλά γιατί «συγκρούονται» με αυτά που κάνει ο υπουργός των Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου… Ας θυμηθούμε τα προβλήματα με το λιμάνι του Πειραιά: ήταν αποτέλεσμα απόψεων που είχαν διατυπωθεί και όχι πολιτικών που έγινε απόπειρα να υλοποιηθούν… Ακόμη κι ο «παραγωγικότερος» σε έργο υπουργός αυτής της κυβέρνησης, ο Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοϊδης από τον τρόπο με τον οποίο στέκεται απέναντι στις κάμερες φθείρεται… Γιατί, ουδείς μπορεί να τον κατηγορήσει για το έργο του…
ΟΤΑΝ μιλάς πολύ στα ΜΜΕ, θα πεις και πράγματα που δεν θα επιθυμούσες να πεις, λένε οι παλιότεροι πολιτικοί… Πόσο μάλλον, όταν κυνηγάς ο ίδιος τη δημοσιότητα… Κάπως έτσι πιθανότατα «την πάτησε» κι ο «αξιωματούχος της κυβέρνησης» που έστειλε τα spreads στα ύψη… Το προϊόν της επιπολαιότητας του βέβαια δεν έβλαψε τον ίδιο, αλλά τη χώρα και την κυβέρνηση που υπηρετεί… Και καθ’ όσον η χώρα δυστυχώς δεν μπορεί να προστατευθεί από τις επιπολαιότητες του, ελπίζουμε ότι η κυβέρνηση που «τρέχει και δεν φτάνει» για να καλύψει τη γκάφα του, πήρε το μάθημά της…
Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010
Δάσκαλε που δίδασκες…
ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ και γράφονται τόσα για τη συμπεριφορά και τις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων τον τελευταίο καιρό, που θα μπορούσε ένα πολύ μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αυτής της χώρας να κατηγορηθούμε για …ρατσισμό. Αν δεν γίνεται αυτό είναι πρώτον, γιατί και οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι γνωρίζουν πως η εικόνα που έχουμε διαμορφώσει γι αυτούς δεν βοηθάει ώστε να τους δούμε με περισσότερη συμπάθεια και δεύτερον, γιατί γνωρίζουν επίσης ότι η νοοτροπία που τους καταλογίζουμε δεν «χρεώνεται» μόνο σ’ αυτούς, αλλά στη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας που παρ’ ότι τους «βρίζει», τους θεωρεί παράδειγμα προς μίμηση και «σπρώχνει» τα παιδιά της να «βολευτούν» αναλόγως…
ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ωστόσο κανείς, η …ρατσιστική μας συμπεριφορά εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, τούτη τουλάχιστον τη δύσκολη περίοδο που κινδυνεύουν τα όποια προνόμιά τους, να τους καταστήσει περισσότερο προσεκτικούς, περισσότερο υπεύθυνους και συνεπώς λιγότερο εκτεθειμένους στην δική μας κακοβουλία…Πλην όμως, τέτοιες απαιτήσεις μάλλον είναι πολύ …γερμανικές για να τις έχει κανείς στην χώρα μας…Έτσι, με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι την ώρα ακριβώς που όλοι θέτουν θέμα ευσυνειδησίας των δημοσίων υπαλλήλων, τα υπουργεία Εσωτερικών και Παιδείας συνεχίζουν να εκδίδουν εγκυκλίους ώστε την επομένη μιας εθνικής εορτής να προσέλθουν κανονικά στην εργασία τους!...Δεν πρόκειται βεβαίως για «προβοκάτσια» των υπουργείων εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά για μια απόπειρα να ξεχάσουν το σύνηθες «γεφύρωμα» δυο αργιών (της Πέμπτης, 25ης Μαρτίου εν προκειμένω με το Σαββατοκύριακο) με μια ενδιάμεση «κοπάνα»!...
ΣΤΗΝ περίπτωση των υπαλλήλων του υπ. Εσωτερικών μια τέτοια «κοπάνα» ουδεμία άλλη επίπτωση έχει πέραν της επιβεβαίωσης του γενικότερου «ωχαδερφισμού» που διακρίνει τον αντιπαραγωγικό μας δημόσιο τομέα. Στην περίπτωση όμως των υπαλλήλων του υπ. Παιδείας, η επίπτωση είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτική του πως διαμορφώνεται η εργασιακή ηθική της συγχρόνου Ελλάδος. Κι αυτό, διότι η εγκύκλιος δεν απευθύνεται στον ανήλικο (και προφανώς ανώριμο) πληθυσμό της σχολικής κοινότητας, αλλά στον ενήλικο που έχει ως πρώτιστο μάλιστα καθήκον του να ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΕΙ!!! Τουτέστιν: το υπουργείο θεώρησε ότι όλοι οι μαθητές (του Λυκείου, του Γυμνασίου, του Δημοτικού, ακόμη και του Νηπιαγωγείου!) δεν ήταν ύποπτοι «κοπάνας», ενώ δεν θεώρησε το ίδιο για τους εκπαιδευτικούς! Καλύτερο «μάθημα» για το πως αντιλαμβάνεται τις «υποχρεώσεις» της η ενήλικη κοινωνία δεν ήταν δυνατόν να λάβει η ανήλικη…
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να πει κανείς ότι η εγκύκλιος του υπουργείου μπορεί να είχε ως στόχο το να συκοφαντηθεί μ’ έναν ακόμη τρόπο ο δημόσιος τομέας. Μακάρι να συνέβαινε αυτό…Δυστυχώς, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν αδικούν τη συμπεριφορά των δημοσίων υπαλλήλων τέτοιες εγκύκλιοι, αλλά να την αλλάξουν προσπαθούν…Με τη διαφορά όμως, πως βελτίωση δεν πρόκειται να δούμε ποτέ, όσο απουσιάζουν οι «κυρώσεις» για όσους χαρακτηρίζονται απ’ αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά: γιατί ο μεν μαθητής γνωρίζει ότι η «κοπάνα» τιμωρείται με απουσία κι οι πολλές απουσίες με χάσιμο της σχολικής χρονιάς, ενώ ο δημόσιος υπάλληλος κι ο εκπαιδευτικός που θα την «κοπανήσει», το πολύ – πολύ να υποστεί το …μαρτύριο της «έγγραφης επίπληξης» που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για την καριέρα του…
ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ωστόσο κανείς, η …ρατσιστική μας συμπεριφορά εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, τούτη τουλάχιστον τη δύσκολη περίοδο που κινδυνεύουν τα όποια προνόμιά τους, να τους καταστήσει περισσότερο προσεκτικούς, περισσότερο υπεύθυνους και συνεπώς λιγότερο εκτεθειμένους στην δική μας κακοβουλία…Πλην όμως, τέτοιες απαιτήσεις μάλλον είναι πολύ …γερμανικές για να τις έχει κανείς στην χώρα μας…Έτσι, με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι την ώρα ακριβώς που όλοι θέτουν θέμα ευσυνειδησίας των δημοσίων υπαλλήλων, τα υπουργεία Εσωτερικών και Παιδείας συνεχίζουν να εκδίδουν εγκυκλίους ώστε την επομένη μιας εθνικής εορτής να προσέλθουν κανονικά στην εργασία τους!...Δεν πρόκειται βεβαίως για «προβοκάτσια» των υπουργείων εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά για μια απόπειρα να ξεχάσουν το σύνηθες «γεφύρωμα» δυο αργιών (της Πέμπτης, 25ης Μαρτίου εν προκειμένω με το Σαββατοκύριακο) με μια ενδιάμεση «κοπάνα»!...
ΣΤΗΝ περίπτωση των υπαλλήλων του υπ. Εσωτερικών μια τέτοια «κοπάνα» ουδεμία άλλη επίπτωση έχει πέραν της επιβεβαίωσης του γενικότερου «ωχαδερφισμού» που διακρίνει τον αντιπαραγωγικό μας δημόσιο τομέα. Στην περίπτωση όμως των υπαλλήλων του υπ. Παιδείας, η επίπτωση είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτική του πως διαμορφώνεται η εργασιακή ηθική της συγχρόνου Ελλάδος. Κι αυτό, διότι η εγκύκλιος δεν απευθύνεται στον ανήλικο (και προφανώς ανώριμο) πληθυσμό της σχολικής κοινότητας, αλλά στον ενήλικο που έχει ως πρώτιστο μάλιστα καθήκον του να ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΕΙ!!! Τουτέστιν: το υπουργείο θεώρησε ότι όλοι οι μαθητές (του Λυκείου, του Γυμνασίου, του Δημοτικού, ακόμη και του Νηπιαγωγείου!) δεν ήταν ύποπτοι «κοπάνας», ενώ δεν θεώρησε το ίδιο για τους εκπαιδευτικούς! Καλύτερο «μάθημα» για το πως αντιλαμβάνεται τις «υποχρεώσεις» της η ενήλικη κοινωνία δεν ήταν δυνατόν να λάβει η ανήλικη…
ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να πει κανείς ότι η εγκύκλιος του υπουργείου μπορεί να είχε ως στόχο το να συκοφαντηθεί μ’ έναν ακόμη τρόπο ο δημόσιος τομέας. Μακάρι να συνέβαινε αυτό…Δυστυχώς, όλοι γνωρίζουμε ότι δεν αδικούν τη συμπεριφορά των δημοσίων υπαλλήλων τέτοιες εγκύκλιοι, αλλά να την αλλάξουν προσπαθούν…Με τη διαφορά όμως, πως βελτίωση δεν πρόκειται να δούμε ποτέ, όσο απουσιάζουν οι «κυρώσεις» για όσους χαρακτηρίζονται απ’ αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά: γιατί ο μεν μαθητής γνωρίζει ότι η «κοπάνα» τιμωρείται με απουσία κι οι πολλές απουσίες με χάσιμο της σχολικής χρονιάς, ενώ ο δημόσιος υπάλληλος κι ο εκπαιδευτικός που θα την «κοπανήσει», το πολύ – πολύ να υποστεί το …μαρτύριο της «έγγραφης επίπληξης» που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για την καριέρα του…
Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010
Διασταύρωση κρίσεων…
ΔΕΝ είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η «κρίση» που παράγεται μέσα από τις ατέρμονες συζητήσεις στα ΜΜΕ συνιστά μεγαλύτερο πρόβλημα από την ίδια την οικονομική κρίση. Δεν έχουν δίκαιο βέβαια…Η οικονομική κρίση δεν είναι δημιούργημα της φαντασίας των δημοσιογράφων…Είναι δημιούργημα της ελληνικής κοινωνίας σε συνδυασμό με τη διεθνή συγκυρία. Τα ΜΜΕ ευθύνονται απλώς, για τον τρόπο με τον οποίο χειρίζονται το φαινόμενο της κρίσεως…Εδώ και ένα εξάμηνο, από το πρωί ως το βράδυ δεν ασχολούνται με άλλο θέμα και το κάνουν με τρόπο τουλάχιστον αδιέξοδο….Ασχολούνται κυρίως με την απόδοση ευθυνών («τις πταίει ;» είναι το μόνο ερώτημα) και όχι με το πώς θα δημιουργηθούν προοπτικές υπέρβασης της κρίσης…Ασχολούνται κυρίως με τη διασταύρωση επιχειρημάτων σχετικά με το «πώς φτάσαμε» ως εδώ και ελάχιστα ως καθόλου με το κατά πόσο είναι εύκολο να βγούμε από το τέλμα….
ΦΡΑΣΕΙΣ κλισέ όπως: «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», «να μπει ένας στη φυλακή», «πληρώνουν τα συνήθη υποζύγια», περιγράφουν αν μη τι άλλο την απροθυμία μας να περάσουμε από το στάδιο της διάγνωσης στη θεραπεία… Ως πότε άραγε θα συζητάμε, ενώ όλοι υποστηρίζουμε ότι η θεραπεία έπρεπε να έχει αρχίσει πολύ πριν φθάσουμε στο σημερινό αδιέξοδο;
Η ΕΥΘΥΝΗ βέβαια γι’ αυτόν τον ατελείωτο δημόσιο διάλογο δεν ανήκει μόνο στα ΜΜΕ…Δεν συζητούν άλλωστε τα μέλη της δημοσιογραφικής οικογένειας μεταξύ τους για την κρίση, αλλά και οι «προσκεκλημένοι» τους…Κι οι «προσκεκλημένοι» δεν είναι μόνο πολιτικά στελέχη με αξιώματα (που θάπρεπε κυρίως να ασχολούνται με την υπέρβαση της κρίσης και όχι με την ανάλυση της), αλλά και τραπεζίτες, συνδικαλιστές, επιχειρηματίες, εργαζόμενοι, οικογενειάρχες, καταναλωτές, απλοί άνθρωποι συνταξιούχοι, νοικοκυρές, νέοι και νέες….Όλη η κοινωνική διαστρωμάτωση βρίσκεται εδώ κι ένα εξάμηνο on air: σε «παράθυρα», σε panels, σε ζωντανές συνδέσεις (στο δρόμο, στα ΚΑΠΗ, στις λαϊκές, σε σαλοτραπεζαρίες)…Αντί να σηκώσουμε τα μανίκια και να δουλέψουμε για να «βγάλουμε το κάρο από τη λάσπη» επιδεικνύουμε τη γνώμη μας, τη γνώση μας, την αμάθεια μας, την οργή μας, την ημιμάθειά μας…Μουντζώνουμε, καταριόμαστε, καταγγέλλουμε, αποδοκιμάζουμε, επιδοκιμάζουμε, απαντούμε στους Γερμανούς, μεμφόμαστε τους Ευρωπαίους, οικτίρουμε τον καπιταλισμό, βρίζουμε αυτούς που δεν ψηφίσαμε, αλλά κι αυτούς που ψηφίσαμε….
ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν το συζήτησαν τόσο στις άλλες χώρες που βρέθηκαν στη δική μας θέση…Στην Αργεντινή, στην Ουγγαρία, στη Λετονία, στην Ισλανδία, την Ιρλανδία…Φρονώ ότι το συζήτησαν κι εκεί, αλλά όχι σε τέτοιο επίπεδο: μόνο οι πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές των εθνικής εμβέλειας καναλιών στην Ελλάδα, καλύπτουν καθημερινά τηλεοπτικό χρόνο 24 ωρών! Προσθέστε τις συζητήσεις στα δελτία ειδήσεων, τις λεγόμενες ενημερωτικές εκπομπές και πολλαπλασιάστε το σύνολο όλου αυτού του χρόνου επί επτά για να δείτε ότι εβδομαδιαίως συζητούμε το πρόβλημα χίλιες φορές περισσότερο απ’ ότι προσπαθούμε εν τοις πράγμασιν να το αντιμετωπίσουμε! Προσθέστε και τον χρόνο που «ξοδεύουν» άλλα 150 περιφερειακά τηλεοπτικά κανάλια, χιλιάδες ραδιόφωνα στην Αθήνα και την περιφέρεια και θα καταλάβετε ότι ο όγκος της φαιάς ουσίας που έχουμε ξοδέψει εδώ και ένα εξάμηνο δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω δράσεις!...
ΣΤΙΣ άλλες χώρες με ανάλογο πρόβλημα, ακόμη κι αν το συζήτησαν τόσο (που το αποκλείω) δεν στάθηκαν μόνο στα λόγια: οι Ούγγροι έδιωξαν 100.000 δημόσιους υπαλλήλους, οι Ιρλανδοί «έβαλαν την ουρά στα σκέλια» μείωσαν δραματικά τους μισθούς και δουλεύουν για να ανακάμψουν με χρονοδιάγραμμα, οι Αργεντινοί με σαφώς μικρότερο χρέος αντιμετώπισαν την κατάσταση με πολύ σκληρότερα μέτρα…Εμείς εδώ συζητάμε επί ένα εξάμηνο για το τι θα κάνουμε…Κι όταν η κυβέρνηση μας (έστω και με τρομερή καθυστέρηση) αποφάσισε να πάρει κάποια μέτρα, ξεκινήσαμε δεύτερο γύρο συζητήσεων για το αν έπρεπε να είναι αυτά τα μέτρα και ποια θα έπρεπε να είναι…Δεν ισχυρίζομαι ότι η συζήτηση κάνει κακό, ούτε ότι είναι περιττή…Όταν γίνεται «με μέτρο» και με όρους που συμβάλλουν στη διαμόρφωση μίας λογικής για την υπέρβαση της κρίσης είναι και χρήσιμη και απαραίτητη για την άρση των όποιων επιφυλάξεων…Στην περίπτωση μας όμως, δεν πρόκειται περί αυτού…Πρόκειται απλώς για τη διασταύρωση δύο κρίσεων: της οικονομικής, με την κρίση αξιοπιστίας που χαρακτηρίζει όλους όσοι μετέχουν σ’ αυτό που ονομάζεται δημόσιος λόγος…
ΦΡΑΣΕΙΣ κλισέ όπως: «φέρτε πίσω τα κλεμμένα», «να μπει ένας στη φυλακή», «πληρώνουν τα συνήθη υποζύγια», περιγράφουν αν μη τι άλλο την απροθυμία μας να περάσουμε από το στάδιο της διάγνωσης στη θεραπεία… Ως πότε άραγε θα συζητάμε, ενώ όλοι υποστηρίζουμε ότι η θεραπεία έπρεπε να έχει αρχίσει πολύ πριν φθάσουμε στο σημερινό αδιέξοδο;
Η ΕΥΘΥΝΗ βέβαια γι’ αυτόν τον ατελείωτο δημόσιο διάλογο δεν ανήκει μόνο στα ΜΜΕ…Δεν συζητούν άλλωστε τα μέλη της δημοσιογραφικής οικογένειας μεταξύ τους για την κρίση, αλλά και οι «προσκεκλημένοι» τους…Κι οι «προσκεκλημένοι» δεν είναι μόνο πολιτικά στελέχη με αξιώματα (που θάπρεπε κυρίως να ασχολούνται με την υπέρβαση της κρίσης και όχι με την ανάλυση της), αλλά και τραπεζίτες, συνδικαλιστές, επιχειρηματίες, εργαζόμενοι, οικογενειάρχες, καταναλωτές, απλοί άνθρωποι συνταξιούχοι, νοικοκυρές, νέοι και νέες….Όλη η κοινωνική διαστρωμάτωση βρίσκεται εδώ κι ένα εξάμηνο on air: σε «παράθυρα», σε panels, σε ζωντανές συνδέσεις (στο δρόμο, στα ΚΑΠΗ, στις λαϊκές, σε σαλοτραπεζαρίες)…Αντί να σηκώσουμε τα μανίκια και να δουλέψουμε για να «βγάλουμε το κάρο από τη λάσπη» επιδεικνύουμε τη γνώμη μας, τη γνώση μας, την αμάθεια μας, την οργή μας, την ημιμάθειά μας…Μουντζώνουμε, καταριόμαστε, καταγγέλλουμε, αποδοκιμάζουμε, επιδοκιμάζουμε, απαντούμε στους Γερμανούς, μεμφόμαστε τους Ευρωπαίους, οικτίρουμε τον καπιταλισμό, βρίζουμε αυτούς που δεν ψηφίσαμε, αλλά κι αυτούς που ψηφίσαμε….
ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν το συζήτησαν τόσο στις άλλες χώρες που βρέθηκαν στη δική μας θέση…Στην Αργεντινή, στην Ουγγαρία, στη Λετονία, στην Ισλανδία, την Ιρλανδία…Φρονώ ότι το συζήτησαν κι εκεί, αλλά όχι σε τέτοιο επίπεδο: μόνο οι πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές των εθνικής εμβέλειας καναλιών στην Ελλάδα, καλύπτουν καθημερινά τηλεοπτικό χρόνο 24 ωρών! Προσθέστε τις συζητήσεις στα δελτία ειδήσεων, τις λεγόμενες ενημερωτικές εκπομπές και πολλαπλασιάστε το σύνολο όλου αυτού του χρόνου επί επτά για να δείτε ότι εβδομαδιαίως συζητούμε το πρόβλημα χίλιες φορές περισσότερο απ’ ότι προσπαθούμε εν τοις πράγμασιν να το αντιμετωπίσουμε! Προσθέστε και τον χρόνο που «ξοδεύουν» άλλα 150 περιφερειακά τηλεοπτικά κανάλια, χιλιάδες ραδιόφωνα στην Αθήνα και την περιφέρεια και θα καταλάβετε ότι ο όγκος της φαιάς ουσίας που έχουμε ξοδέψει εδώ και ένα εξάμηνο δεν αφήνει περιθώρια για περαιτέρω δράσεις!...
ΣΤΙΣ άλλες χώρες με ανάλογο πρόβλημα, ακόμη κι αν το συζήτησαν τόσο (που το αποκλείω) δεν στάθηκαν μόνο στα λόγια: οι Ούγγροι έδιωξαν 100.000 δημόσιους υπαλλήλους, οι Ιρλανδοί «έβαλαν την ουρά στα σκέλια» μείωσαν δραματικά τους μισθούς και δουλεύουν για να ανακάμψουν με χρονοδιάγραμμα, οι Αργεντινοί με σαφώς μικρότερο χρέος αντιμετώπισαν την κατάσταση με πολύ σκληρότερα μέτρα…Εμείς εδώ συζητάμε επί ένα εξάμηνο για το τι θα κάνουμε…Κι όταν η κυβέρνηση μας (έστω και με τρομερή καθυστέρηση) αποφάσισε να πάρει κάποια μέτρα, ξεκινήσαμε δεύτερο γύρο συζητήσεων για το αν έπρεπε να είναι αυτά τα μέτρα και ποια θα έπρεπε να είναι…Δεν ισχυρίζομαι ότι η συζήτηση κάνει κακό, ούτε ότι είναι περιττή…Όταν γίνεται «με μέτρο» και με όρους που συμβάλλουν στη διαμόρφωση μίας λογικής για την υπέρβαση της κρίσης είναι και χρήσιμη και απαραίτητη για την άρση των όποιων επιφυλάξεων…Στην περίπτωση μας όμως, δεν πρόκειται περί αυτού…Πρόκειται απλώς για τη διασταύρωση δύο κρίσεων: της οικονομικής, με την κρίση αξιοπιστίας που χαρακτηρίζει όλους όσοι μετέχουν σ’ αυτό που ονομάζεται δημόσιος λόγος…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)