Ο χορός του Ζαλόγγου;

ΤΗΝ προηγούμενη εβδομάδα στην τηλεόραση μεταδόθηκε ρεπορτάζ από διαδήλωση κωφών έξω από τα γραφεία της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού. Το αντικείμενο της διαμαρτυρίας τους; Η απειλή ματαίωσης της διεξαγωγής της «Ολυμπιάδας Κωφών» που είχε δεσμευτεί (εδώ και μία πενταετία νομίζω) να διοργανώσει η χώρα μας! «Σε περίπτωση που δεν την διοργανώσουμε» - είπε on camera ο εκπρόσωπος των κωφών – «θα είναι καθαρός ρατσισμός εκ μέρους της Ελλάδος…»
ΧΩΡΙΣ ίχνος διάθεσης ρατσισμού θα μπορούσαμε να υπερθεματίσουμε στους λόγους για τους οποίους η χώρα μας ΟΦΕΙΛΕΙ να διοργανώσει την «Ολυμπιάδα των κωφών»: πρώτον, διότι σ’ αυτή τη χώρα τα «κουφά» είναι καθημερινότητα και δεύτερον, διότι τώρα που συνεχίζουν να μας δίνουν οι ξένοι δανεικά, δόξα τω θεώ, έχουμε μπόλικα για ξόδεμα….
Η ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ της Ολυμπιάδας του 2004 πέρασε στο συλλογικό υποσυνείδητο σαν μια τεράστια δαπάνη που ευθύνεται κατά πολύ για τα σημερινά χάλια της οικονομίας μας… Με τη διαφορά ότι, όλοι σχεδόν οι πολιτικοί μάς οδήγησαν να πιστεύουμε ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2004 δεν μας καταχρέωσαν γιατί ήταν μια τεράστια επένδυση για την μικρή Ελλάδα, αλλά γιατί την υπερκοστολόγησαν τα λαμόγια…Σωστό είναι και αυτό: τα λαμόγια έστησαν χορό εκατομμυρίων γύρω από την Ολυμπιάδα… Πλην όμως και χωρίς τα λαμόγια, οι Ολυμπιακοί του 2004 θα ήταν μία τεράστια πληγή για την εθνική μας οικονομία…
ΚΙ ΑΦΟΥ ουδείς αξιολόγησε τα κέρδη απ’ αυτή την επένδυση και κανείς δεν ασχολήθηκε αν άξιζε τον κόπο αυτό το «άλμα στο κενό», μπορεί ο καθένας πλέον να ονειρεύεται τη δίκη του Ολυμπιάδα: οι κωφοί τη δική τους, οι Θεσσαλοί ένα υποκατάστατο Ολυμπιάδας που ονομάζεται «Μεσογειακοί» και πάει λέγοντας…
ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ είναι ότι τέτοια αιτήματα διατυπώνονται την ώρα που η έντονη φημολογία για χρεοκοπία της χώρας έχει παραλύσει κάθε οικονομική δραστηριότητα…Λες και κάποιοι ζουν σε άλλο κόσμο….Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους κωφούς, γιατί την ίδια ακριβώς ημέρα που οι κωφοί αδιαφορούσαν για την πιθανή χρεοκοπία και διαδήλωναν για την Ολυμπιάδα τους, χιλιάδες οπαδοί του Ηρακλή Θεσσαλονίκης διαδήλωναν επίσης για να χαρισθούν τα χρέη της «ιστορικής» ποδοσφαιρικής ομάδας ώστε να μην χάσει τη θέση της στο πρωτάθλημα…. Το σκεπτικό τους; Ίδιο ακριβώς με το σκεπτικό των κωφών: αν δεν χαρισθούν τα χρέη του Ηρακλή θα είναι ρατσισμός, γιατί τα προηγούμενα χρόνια χαρίστηκαν τα χρέη του ΠΑΟΚ, του Άρεως, του Ολυμπιακού Πειραιώς, της ΑΕΚ, της ΑΕΛ, του Πανιωνίου και σχεδόν όλων των ελληνικών ομάδων που μπορεί να εδρεύουν στο Βόλο και να λέγονταν για κάποια περίοδο… Κασσάνδρα!….
ΑΝ σ’ αυτές τις «λογικές» (με βάση την «εθνική μας λογική») διεκδικήσεις προσθέσει κανείς το «λογικό» επίσης αίτημα των υπαλλήλων του ΟΣΕ να ζουν εις βάρος του συνόλου των φορολογουμένων για να μην αυξηθεί η ανεργία εξαιτίας της αποκρατικοποίησης του Οργανισμού, καταλαβαίνει κανείς γιατί έχουν δίκαιο όσοι δεν θέλουν να μας δανείζουν ακόμη κι αν εμείς τους παρακαλάμε να το κάνουν με τοκογλυφικά επιτόκια…Γιατί, ούτε καν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας ευρισκόμενοι, δεν μπορούμε να συμμαζευτούμε!....
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ συνεπώς, δεν είναι αυτό που μας απασχόλησε όλη την προηγούμενη εβδομάδα: το αν χρεοκοπήσαμε και δεν μας το λένε ακόμη…Το πρόβλημα είναι ότι και να μην χρεοκοπήσουμε τώρα, δεν θα αποφύγουμε την χρεοκοπία όσο θα δανειζόμαστε για να ρίχνουμε τα δανεικά στις «μαύρες τρύπες» διαφόρων αθλητικών πάρτυ και διαφόρων ζημιογόνων οργανισμών…Λες και δεν διδαχθήκαμε τίποτα από τον τρόπο με τον οποίο καταναλώσαμε τις επιδοτήσεις, συνεχίζουμε να κάνουμε το ίδιο με τα δανεικά που στέλνονται για να στηριχτούμε κι όχι για να διοργανώσουμε τις Ολυμπιάδες των κωφών… Εκτός κι αν το σύνδρομο του χορού του Ζαλόγγου είναι τόσο βαθιά χαραγμένο μέσα μας και θεωρούμε «εθνικό» το να βουτάμε στον γκρεμό υμνώντας τον αδέσμευτο χαρακτήρα μας!....

«Όταν δεν νεκρώνει η χώρα», νεκρώνει η λογική….

Η ΑΠΕΡΓΙΑ των δημοσιογράφων από τα καθήκοντα τους είναι η μόνη κινητοποίηση στην Ελλάδα που ανταποκρίνεται πλήρως στον συνήθη τίτλο της επόμενης ημέρας «ΝΕΚΡΩΣΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ». Πράγματι, κάθε φορά που απεργούμε οι δημοσιογράφοι (και τον τελευταίο καιρό απεργούμε συχνά) το μπλακ αουτ στην ενημέρωση είναι γενικό. Κανάλια, ραδιοφωνικοί σταθμοί, εφημερίδες έντυπες και ηλεκτρονικές κατεβάζουν τον γενικό διακόπτη…Ούτε καν των μεταδόσεων των αθλητικών αγώνων δεν επιτρέπουμε την περιγραφή…
ΟΛΕΣ οι άλλες απεργιακές κινητοποιήσεις, συμπεριλαμβανομένων και των λεγομένων «γενικών απεργιών» που προκηρύσσουν (συχνότατα επίσης, τον τελευταίο καιρό) η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ είναι μια καλή αφορμή για να διαπιστώσουμε ότι, όταν δεν απεργούμε οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι απεργεί η λογική μας. Διότι, μόνον ο συναισθηματισμός μας (και όχι η λογική μας) μπορεί να ευθύνεται για τον τίτλο «ΝΕΚΡΩΣΕ Η ΧΩΡΑ» όταν η κινητοποίηση γίνεται από τα ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ…Η αντικειμενικότερη άποψη είναι ότι, σε τέτοιες κινητοποιήσεις η χώρα δεν νεκρώνει…Και δεν νεκρώνει γιατί ελάχιστοι (μια μειοψηφία, θα ήταν το σωστότερο να πούμε) απεργούν στον ιδιωτικό τομέα και πολύ περισσότεροι (η πλειοψηφία) στον δημόσιο. Το να θεωρεί λοιπόν, το σύνολο των ΜΜΕ την αποχή των κρατικοδίαιτων από τις δουλειές τους ικανή ώστε να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι «παρέλυσε η χώρα» είναι δείγμα είτε αφέλειας, είτε υπερβολής, είτε λαϊκισμού, είτε και «ευσεβών πόθων»…Ναι, δεν λείπουν κι οι «ευσεβείς πόθοι» αν αναλογιστεί κανείς ότι πολλοί από εμάς προεξοφλούμε από πριν το αποτέλεσμα της κινητοποίησης: «Παραλύει αύριο η χώρα»!!!
ΣΤΟ ΙΔΙΟ μοτίβο οι περίφημες «λαοθάλασσες» των διαδηλωτών: 150.000 στην απεργιακή συγκέντρωση της Αθήνας (των πέντε εκατομμυρίων κατοίκων εννοείται!)…Αλήθεια, τι προσδιορίζει την επιτυχία μιας κινητοποίησης; Το πόσοι «βγήκαν» στο δρόμο ή το πόσοι «δεν βγήκαν»; Πιθανότατα, τίποτε από τα δύο…Όταν όμως, την περασμένη Πέμπτη στην πλατεία Ταχυδρομείου της Λάρισας διαδηλώνουν 300 του ΠΑΜΕ κατά του Ασφαλιστικού και 2.000 άλλοι (χωρίς υπερβολή!) πίνουν την ίδια ώρα στις γύρω καφετέριες γαλήνιοι τον καφέ τους, ποια λογική εξυπηρετεί ο τίτλος «Ηχηρό μήνυμα κατά της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό;»
ΚΑΠΟΙΟΙ θα πουν ότι το παρόν κείμενο αναφέρεται στην αναξιοπιστία του Τύπου…Και σ’ αυτό αναφέρεται, έχουν δίκαιο…Πλην όμως, όχι μόνον σ’ αυτό…Γιατί αν τολμήσει εφημερίδα να τυπώσει τίτλο «Απήργησαν 300.000 σε σύνολο 4.000.000 εργαζομένων» αυτομάτως θα καταγγελθεί από του κοπτόμενους για την αξιοπιστία του Τύπου συνδικαλιστές και τους οπαδούς τους ως όργανο των διαπλεκομένων και αιχμή του δόρατος της κρατικής προπαγάνδας….

ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι μετά την κυνική ομολογία Μαντέλη στη πολιτική ζωή της χώρας θα αλλάξουν πολλά… Το τι θα αλλάξει ακόμη δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε… «Νοιώθουμε» όμως ότι θα αλλάξουν πολλά, έτσι αόριστα… Όπως το νοιώθαμε και το 1989 (με το σκάνδαλο Κοσκωτά), όπως το νοιώθαμε και το 2004 (όταν ερχόταν η κυβέρνηση Καραμανλή «να βάλει τάξη στο χάος και να καταργήσει τη διαπλοκή»), όπως το νοιώθαμε μετά τα «αποκαλυπτήρια» του Παυλίδη και τα «αποκαλυπτήρια» του Τσουκάτου…
Θα αλλάξει κάτι ή θα αποδειχθεί κι η υπόθεση Μαντέλη μια ακόμα «χαμένη ευκαιρία» για τον πολιτικό μας πολιτισμό;
ΤΟ ΜΕΤΑ
ΑΝ μπορεί να αλλάξει σε κάτι την πολιτική μας ζωή αυτό το νέο επεισόδιο διαφθοράς είναι στο να αποπειραθούμε να δούμε με περισσότερο ρεαλισμό τα πράγματα …
Το κέντρο βάρους του προβληματισμού της κοινωνίας περί την διαφθορά και τη διαπλοκή να μεταφερθεί στα οικονομικά των κομμάτων. Ούτε ισολογισμοί, ούτε δημόσιος έλεγχος, ούτε όρκοι που αίρονται στην πρώτη οικονομική δυσκολία, είναι η λύση… Απόλυτη διαφάνεια: όσοι θέλουν να συνεισφέρουν να το κάνουν ανοιχτά και με το ονοματεπώνυμο τους, όπως στην Αμερική… «Η SIEMENS HELLAS διέθεσε υπέρ της δικαίωσης του αγώνα της ΝΔ για ένα καλύτερο αύριο, το ποσό των 2.000.000 ευρώ». Όλοι θα είμαστε ενήμεροι: κοινωνία, εφορία, πολιτικό προσωπικό… Η χορηγία δεν είναι απαξιωτική όταν γίνεται για ευγενείς σκοπούς και χωρίς καμία προσδοκία… Κι αν αύριο μια κυβέρνηση της ΝΔ δώσει μια μεγάλη δουλειά στη SIEMENS θα είμαστε όλοι υποψιασμένοι κι αμέσως θα αναζητήσουμε το εάν δικαίως την έδωσε τη δουλειά στον γερμανικό κολοσσό και όχι για να ανταποδώσει την ευγενική της χορηγία…
ΚΑΘΑΡΕΣ ΛΥΣΕΙΣ
ΣΕ ΕΝΑ τόσο διάφανο καθεστώς, η χορηγία στους Μαντέληδες θα είναι άχρηστη… Εκτός κι αν η οποιαδήποτε SIEMENS επιθυμεί να συνεισφέρει και υπέρ της δικαίωσης του αγώνα τους… Και πάλι ανοιχτά: « η SIEMENS στηρίζει την υποψηφιότητα Μαντέλη, προσφέροντας 500.000 ευρώ»… Τόσο απλά…
Σε μια τόσο ξεκάθαρη συναλλαγή πρώτον δεν μαθαίνεις κατόπιν εορτής τη σχέση διαπλοκής, δεύτερον η ίδια η διαφάνεια ακυρώνει τη διαπλοκή και τρίτον, λαμβάνεις υπ όψιν σου το ποιος χρηματοδοτεί την πολιτική σταδιοδρομία του Μαντέλη και το αξιολογείς δια της ψήφου σου…
ΑΡΚΕΙ Η ΤΙΜΩΡΙΑ;
ΑΝ δεν χυθεί άπλετο φως στα οικονομικά των κομμάτων, η υπόθεση Μαντέλη και γενικότερα η υπόθεση SIEMENS θα αποδειχθεί μια ακόμη χαμένη ευκαιρία για το πολιτικό μας σύστημα… Διότι, το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται με τη φυλάκιση ενός, δύο ή πέντε πολιτικών, αν μαζί με αυτές δεν ληφθούν πολιτικές πρωτοβουλίες για το πολιτικό χρήμα… Τα κόμματα είναι σε όλους γνωστό, χρηματοδοτούνται από διάφορους οικονομικούς παράγοντες κι οι περισσότεροι πολιτικοί μας το ίδιο… Ας το δεχτούμε επιτέλους αντί να το διαψεύδουμε υποκριτικά κι ας το αντιμετωπίσουμε χωρίς ταμπού: δεν είναι κακό, αν γίνεται στο φως της ημέρας και αξιολογείται κάθε φορά που υπάρχουν υπόνοιες για υποθέσεις διαπλοκής…
ΙΔΑΝΙΚΟ;
ΔΕΝ είναι η λύση που θα διαμορφώσει ένα ιδανικό πλαίσιο για την λειτουργία της πολιτικής μας ζωής… Έτσι κι αλλιώς ιδανικές λύσεις δεν υπάρχουν… Θα βοηθήσει όμως να αρθεί η καχυποψία που σήμερα χαρακτηρίζει κάθε απόπειρα της πολιτικής μας ζωής να μας «ξανασυστηθεί»…

ΚΑΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΚΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΖΩΗΣ

ΤΩΡΑ που η υπόθεση SIEMENS λειτουργεί ως καταλύτης της πολιτικής ζωής του τόπου, καλό είναι να θυμηθούμε ότι αυτός που ανέδειξε τη δυσοσμία του σκανδάλου ήταν ο Τύπος. Οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε, καθώς τον καταγγέλλουμε για μύρια όσα και τον θεωρούμε υπαίτιο για ό,τι στραβό και σάπιο χαρακτηρίζει τον δημόσιο βίο της χώρας (χωρίς να έχουμε πάντα άδικο). Πλην όμως, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι, όταν μόνο οι Γερμανοί ασχολούνταν με το σκάνδαλο (πριν από δύο χρόνια) δύο δημοσιογράφοι, δύο διαφορετικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, η Αριστέα Μπουγάτσου της «Ελευθεροτυπίας» και ο Τάσος Τέλογλου του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ και της «Καθημερινής» με την ενθάρρυνση των εκδοτών τους ασχολούνταν επισταμένα με αυτό μόνο το θέμα και κατάφεραν να το καταστήσουν κυρίαρχο της πολιτικής μας ζωής!.. Όπως δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι οφείλουμε την αποκάλυψη του σκανδάλου του Βατοπεδίου σε ένα άλλο ΜΜΕ, τον ALPHA που (ανεξαρτήτως των κινήτρων για τα οποία το έκανε) έψαξε εκεί όπου κανείς δεν τολμούσε κι ανέδειξε ένα θέμα που δεν θα το παίρναμε καν είδηση χωρίς τη δημοσιογραφική έρευνα…
Η ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ γίνεται για να υπογραμμισθεί το γεγονός ότι οι γενικεύσεις που μηδενίζουν κάθε επαινετική προσπάθεια σε αυτόν τον τόπο δεν βοηθούν στην ορθή «ανάγνωση» της πραγματικότητας. Υπάρχουν και ΜΜΕ που λειτουργούν πέραν του πλαισίου της λεγόμενης διαπλοκής. Υπάρχουν και δημοσιογράφοι που «δεν κρύβουν λόγια»… Υπάρχουν και μηντιάρχες που και ενθαρρύνουν τη δημοσιογραφική έρευνα και τη χρηματοδοτούν: «είμαι τυχερός γιατί σχεδόν δύο χρόνια τώρα το Μέσο στο οποίο δουλεύω μου έδωσε τη δυνατότητα να ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με την υπόθεση SIEMENS» μας έλεγε τις προάλλες ο Τάσος Τέλογλου.
ΜΕ ΤΗΝ ίδια γενναιοδωρία οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που σέβονται τη δουλειά τους, εφοριακοί που δεν χρηματίζονται, καθηγητές που τιμούν το λειτούργημα τους, αστυνομικοί που σέβονται τα δικαιώματα του πολίτη, πολιτικοί που δεν είναι Μαντέληδες και γιατροί για τους οποίους θα ήταν περήφανος ο Ιπποκράτης. Ειδικά οι τελευταίοι (οι γιατροί δηλαδή) και η σχέση τους με την κοινωνία (μια σχέση αγάπης – μίσους) είναι το καλύτερο παράδειγμα για να αναζητήσει κανείς το πώς διαμορφώνονται οι σχέσεις ανάμεσα σε ορισμένες επαγγελματικές κατηγορίες και τους πολίτες. Κι αυτό γιατί καθημερινά ο Τύπος δημοσιεύει δεκάδες (επί πληρωμή μάλιστα) «ευχαριστήρια» που απευθύνονται σε γιατρούς δημοσίων νοσοκομείων και νοσηλευτικό προσωπικό, χρειάζεται μια μόνο καταγγελία για φακελάκι ώστε να γείρει τη ζυγαριά των εντυπώσεων προς την αρνητική πλευρά.
ΚΑΤΙ ανάλογο συμβαίνει και με τη δημοσιογραφία. Ο καθένας από εμάς γνωρίζει ότι ενώ στον Τύπο κατά βάση οφείλεται η αποκάλυψη των κρυφών και δύσοσμων πλευρών της πολιτικής μας ζωής, (από την εποχή του σκανδάλου Κοσκωτά μέχρι σήμερα) την ίδια στιγμή, αυτός, ο ίδιος Τύπος «χρεώνεται» τη δήθεν συγκάλυψη της διαπλοκής εξ αιτίας της συμμετοχής του σε αυτή… Το διαπιστώνει κανείς βλέποντας την εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου που «αποδελτιώνει» επιλεκτικά τα σχόλια και τα ρεπορτάζ των τηλεοπτικών δελτίων και εκπομπών: Δείχνει πχ πρώτα ένα απόσπασμα από τηλεοπτικό ρεπορτάζ του Τέλογλου για τη SIEMENS που αποκαλύπτει την κλεψιά και στη συνέχεια κάποιον σχολιαστή άλλου καναλιού που προσπαθεί να υποβαθμίσει την αξία της κλεψιάς ή να τη συμψηφίσει με άλλη… Κι αντί να συμπεράνει ο εθνικός μας σατυρικός καλλιτέχνης ότι το πρώτο απόσπασμα είναι δείγμα καλής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας και το δεύτερο δείγμα κακής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας καταλήγει στον αφορισμό: «τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι μας τα κρύβουν κυρία μου»…!!!
ΔΕΝ τολμώ να ισχυριστώ ότι στην πλειοψηφία τους ΜΜΕ και δημοσιογράφοι κάνουν καλά τη δουλειά τους (αν είχε άδικο ο Λαζόπουλος δεν θα τον τιμούσαμε με τέτοια τηλεθέαση) αλλά, ότι πιο δίκαιο είναι βλέπουμε την καλή και την κακή πλευρά της δημοσιογραφίας που συνυπάρχει σε μια γενικώς κακή τηλεόραση ή σε έναν γενικώς αναξιόπιστο Τύπο… Κι αυτό γιατί, στο «σημείο μηδέν» που βρισκόμαστε έχουμε ανάγκη την ελπίδα αν θέλουμε να πιστεύουμε σε ένα καλύτερο αύριο… Κι όπως έδειξε η αποκάλυψη της υπόθεσης SIEMENS από τον Τύπο, η ελπίδα δεν εξέλειπε τελείως…

ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΑ προχθές το βιβλίο «Μικρό λεξικό του Ευρώ», που το 1998 συνέγραψαν ο άλλοτε «κόκκινος Ντάνυ» του Γαλλικού Μάη, δηλαδή ο γνωστός ευρωβουλευτής Ντανιελ Κον Μπεντίτ και ο καθηγητής του συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης Ολιβιέ Ντυαμέλ, ώστε να διατρέξω αντίστροφα πλέον τη διαδρομή από την σημερινή εποχή της οικονομικής κρίσης στην εποχή του οράματος για τη δημιουργία ενός ισχυρού ευρωπαϊκού νομίσματος… Του ευρώ. Και πέρα από τη διαπίστωση ότι τα οράματα επιβεβαιώνονται ή διαψεύδονται στο διάβα του χρόνου κι αφού «δοκιμαστούν» σκληρά, είχα την ευκαιρία να θυμηθώ καταστάσεις που η μνήμη περιθωριοποίησε. Όπως πχ ότι η ιδέα του κοινού νομίσματος και της οικονομικής νομισματικής ενοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν όχι μόνο δεξιάς αλλά και αριστερής απόχρωσης (ο Φρανσουά Μιτεράν υπήρξε ένας από τους πατέρες του ευρώ καθώς «η Ευρώπη αποτέλεσε την πιο σταθερή από τις πεποιθήσεις του» τη μόνη προσθέτουν οι επικριτές του). Κι ακόμη, να θυμηθώ τις διενέξεις γύρω από την ονομασία του νέου νομίσματος που θα έκανε όλους εμάς τους ευρωπαίους να ξεχάσουμε νομίσματα με ιστορική σημασία όπως η πένα, η δραχμή, η λιρέτα, το μάρκο, η πεσέτα, το σελίνι, το εσκούδο, το φράγκο, η κορόνα… Το εκιού που προηγήθηκε του ευρώ επέζησε λίγο. γιατί λέτε; Γιατί, στη γλώσσα του Γκαίτε η φράση «ein Eku» («ένα εκιού» στα γερμανικά) θα μπορούσε στον προφορικό λόγο να μπερδευτεί με τη φράση «eine Kuh» που σημαίνει «μια αγελάδα»! Κάτι τέτοιο στις αρχές του 2000 θεωρήθηκε επικίνδυνο καθότι στην επικαιρότητα την εποχή εκείνη βρίσκονταν η νόσος των τρελών αγελάδων… Ωστόσο, δέκα χρόνια μετά, σήμερα, κανείς δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό των Γερμανών την αγελάδα στην οποία παρέπεμπε η μετάβαση στην οικονομική και νομισματική ένωση της Ευρώπης, καθώς νοιώθουν ότι τους αρμέγουν όσοι μετέχουν του ευρώ χωρίς να το αξίζουν, όπως πχ εμείς οι Έλληνες…


ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ
ΣΤΟ ΙΔΙΟ αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο, η έννοια της «κοινοτικής αλληλεγγύης» απουσιάζει… Ίσως γιατί δεν αφορά το κεφάλαιο της νομισματικής ενοποίησης, αλλά της πολιτικής τοιαύτης… Κρίμα… Διότι, σε μια Ένωση με καθαρά οικονομικά (όπως όλοι σχεδόν ομολογούν) χαρακτηριστικά, η «κοινοτική αλληλεγγύη» μόνον όταν αδειάζουν τα ταμεία μιας χώρας έρχεται στην επικαιρότητα… Όπως στην περίπτωση της Ελλάδας που έκανε «σημαία» την κοινοτική αλληλεγγύη, όταν είδε την απροθυμία των Γερμανών να παριστάνουν την αγελάδα την οποία αρμέγουν οι αδύναμοι…

ΟΙ ΜΑΛΤΕΖΟΙ
ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ της «κοινοτικής αλληλεγγύης» λοιπόν, καλούμαστε να το γράψουμε οι Έλληνες τώρα που καταλάβαμε πόση αξία έχει η υπεράσπιση ενός αδύναμου μέλους στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής οικογένειας… Υποθέτω ότι, αν αύριο στη θέση μας βρεθεί η Μάλτα, όλοι οι Έλληνες θα δεχτούμε αγόγγυστα να μας φορολογήσουν με ένα επιπλέον 10 - 15% για να σώσουμε τους Μαλτέζους από μια πιθανή χρεοκοπία!... Θα είναι πολύ άσχημο να μιμηθούμε τους Γερμανούς και να κάνουμε στους Μαλτέζους ότι έκαναν οι Γερμανοί σε εμάς όλο αυτό το διάστημα που εμείς είχαμε ανακαλύψει την «κοινοτική αλληλεγγύη» κι αυτοί αμύνονταν περί… πάρτης …

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ
ΤΟ ΧΡΗΜΑ εν κατακλείδι, είτε ευρώ λέγεται, είτε δραχμή, είτε οπωσδήποτε αλλιώς «δοκιμάζει» τον χαρακτήρα των ανθρώπων… Αυτό προφανώς δεν έλαβαν υπ’ όψιν τους οι εμπνευστές του ενιαίου νομίσματος.

Η θετική εμπειρία της Τουρκίας

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ του κ Ερντογάν στη χώρα μας, πέρα από την ενεργοποίηση των εθνικών μας ανακλαστικών ως προς την αγνότητα των προθέσεων του, μας προσέφερε μια ακόμη ευκαιρία: να αναζητήσουμε σε βάθος τα αίτια του «οικονομικού θαύματος» που συντελείται στη γειτονική χώρα και να διαπιστώσουμε ότι στη βάση της έντονα αναπτυξιακής πορείας της Τουρκίας βρίσκεται η δεκαετής σχεδόν παρουσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου! Ναι, αυτό το «καταραμένο» Ταμείο «ευθύνεται» εν πολλοίς για το γεγονός ότι η Τουρκία χαρακτηρίζεται από έναν φρενήρη ρυθμό ανάπτυξης, που την κατατάσσει μεταξύ των υποψηφίων χωρών οι οποίες θα μπορούσαν να γίνουν παγκόσμιοι οικονομικοί ηγέτες μετά τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα! Η διατήρηση ενός ρυθμού ανάπτυξης κατά μέσο όρο 6% θα μπορούσε να βάλει την οικονομία της Τουρκίας, ύψους 620 δις δολαρίων, μπροστά από τη Γερμανία μέχρι το 2050, σύμφωνα με τη γνωστή μας Goldman Sachs!..
ΑΛΛΑ ακόμη κι αν διαψευστούν οι προβλέψεις της αμαρτωλής εταιρίας, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει το παρόν. Με κέρδη 70% τον τελευταίο χρόνο και τους ξένους επενδυτές να συρρέουν στο Χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης αγοράζοντας τουρκικές μετοχές και ομόλογα σε επίπεδα ρεκόρ η οικονομική ισχύς της Τουρκίας είναι αναμφισβήτητη. Οι εξαγωγές της χώρας έχουν τριπλασιαστεί από το 2002 φθάνοντας στα 102 δις δολάρια, ενώ το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό 6% κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2009, μένοντας πίσω μόνο από την Κίνα από τις χώρες του G20, των είκοσι δηλαδή πλουσιοτέρων χωρών του κόσμου! (στοιχεία από το Blooberg)
ΑΥΤΟ που μας αφορά, είναι ότι η Τουρκία βρίσκεται σ αυτή την ευχάριστη θέση καθώς κλείνει ο κύκλος της παρουσίας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στα οικονομικά της και από τη λήψη πολιτικών αποφάσεων. Από το 1999 που μπήκε στη ζωή της γειτονικής χώρας το ΔΝΤ η Τουρκία πήρε δάνεια ύψους 46 δις δολαρίων και «ήπιε το πικρό φάρμακο» που ετοιμαζόμαστε να πιούμε τώρα εμείς σε αντάλλαγμα. Τι περιείχε το εν λόγω «πικρό φάρμακο»; Δραματική μείωση των δημοσίων δαπανών, πώληση κρατικών επιχειρήσεων αξίας 30 δις δολαρίων, ενίσχυση των χρηματοοικονομικών ρυθμιστικών Αρχών, αυστηρότερο θεσμικό πλαίσιο για τις τράπεζες, εκδημοκρατισμό της δημόσιας ζωής. Πάγωμα μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, μείωση εταιρικών φόρων, αύξηση άλλων φόρων, μείωση της γραφειοκρατίας, προσέλκυση επενδυτών…
ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ «υπάρχει ελπίδα μετά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;» η απάντηση που μας έρχεται είναι ένα ηχηρό «Ναι». Κι έρχεται από δίπλα μας, από μια χώρα που το 2001 (όταν εμείς ζούσαμε την ευφορία της εισδοχής στην Ευρωζώνη) η οικονομία της κατέρρεε με ύφεση 5,7%, πληθωρισμό 55% και τη λίρα να υποτιμάται κατά 51%!!! Αν αυτό είναι ο «πάτος του βαρελιού» επιβεβαιώθηκε ότι το «μετά» δεν είναι να συνεχίσει μια χώρα να ξύνει αυτόν τον πάτο, αλλά να βρεί το κουράγιο να σηκωθεί. Έχει πολιτικό κόστος μια τέτοια επιλογή για εκείνους που θα πάρουν την δύσκολη απόφαση, αλλά η χώρα θα της είναι ευγνώμων δέκα – δεκαπέντε χρόνια μετά… Οι Τούρκοι δεν είναι πιο έξυπνοι από μας… Απλά ένοιωσαν νωρίτερα την απειλή του θανάτου κι αντέδρασαν με την λογική του υγιούς οργανισμού… Ας ελπίσουμε ότι σε μια δεκαετία το ίδιο ευχάριστα με αυτούς θα θυμόμαστε τη δυσάρεστη περιπέτεια που εμείς περνάμε τώρα…

ΑΛΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ!

ΠΡΙΝ δυό χρόνια στο μάτς του Ολυμπιακού Πειραιώς με τον Πανσεραϊκό, όταν τα μεγάφωνα του σταδίου Καραϊσκάκη μετέδιδαν ότι ο τερματοφύλακας της ομάδος των Σερρών ονομάζεται Κηπουρός, οι οπαδοί του Ολυμπιακού αντέδρασαν με σκωπτικό τρόπο, φωνάζοντας ρυθμικά: «Άλ-λος εί-ναι ο Κη-που-ρός, άλ-λος εί-ναι ο Κη-που-ρός»!...
Το σύνθημα δεν είχε να κάνει με τον ποδοσφαιρικό αγώνα που επρόκειτο να διεξαχθεί καθώς ανακοινώθηκαν οι συνθέσεις των ομάδων αλλά με την επικαιρότητα εκείνων των ημερών που ήθελε τον τερματοφύλακα του Ολυμπιακού και της εθνικής μας ομάδας Αντώνη Νικοπολίδη να επιδιώκει τον διορισμό του ως κηπουρού στον Δήμο Κηφισιάς!....
O ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΣ…
ΔΥΟ χρόνια αργότερα, σήμερα δηλαδή που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ζητάει από την ελληνική κυβέρνηση τη λήψη σκληρών μέτρων για να τη στηρίξει οικονομικά, το παράδειγμα του Νικοπολίδη μπορεί να εξηγήσει κάλλιστα το πώς φτάσαμε ως εδώ…Άλλωστε, έχουμε όλοι λίγο ως πολύ αποδεχθεί ότι οι πολιτικοί μας φταίνε επειδή διορίζοντάς μας στο δημόσιο εξαγόραζαν την ψήφο μας και κέρδιζαν πολιτικό χρόνο…Όμως, αυτή είναι η μισή αλήθεια…Η άλλη μισή είναι ότι ο Νικοπολίδης πρέπει να αποτελέσει το πρότυπο για να ανεγερθεί το μνημείο της ελληνικής ιδιοτέλειας και να τοποθετηθεί δίπλα στον «άγνωστο στρατιώτη», για να θυμίζει στους απογόνους μας τον «άγνωστο ψηφοφόρο»…
Η ΕΞΑΙΡΕΣΗ…
ΓΙΑΤΙ όμως ο Νικοπολίδης κι όχι τα υπόλοιπα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων που ζούμε με το όνειρο ενός (ό,τι νάναι) διορισμού στο Δημόσιο; Γιατί, το να ζητάει να διορισθεί στο Δημόσιο ένας νέος που γαλουχήθηκε από την οικογένεια του ότι «δεν έχει στον ήλιο μοίρα», αν δεν καταφέρει να «τρουπώσει» στο Δημόσιο είναι λογικοφανές…Αλλά το να ζητάει ένας δισεκατομμυριούχος ποδοσφαιριστής να διοριστεί …κηπουρός για να εισπράττει χίλια ευρώ το μήνα, είναι η επιτομή της νεοελληνικής παθολογίας…«Παθολογίας» και όχι «απληστίας» όπως ενδεχομένως υπεραπλουστευτικά συμπεράνουν κάποιοι…Γιατί, ο Νικοπολίδης δεν διεκδίκησε το επιπλέον χιλιάρικο για να αυξήσει το εισόδημα του (πιθανότατα ο κηπουρός που απασχολεί στη βίλλα του να του στοιχίζει ακριβότερα), αλλά γιατί μεγάλωσε – όπως οι περισσότεροι από εμάς άλλωστε – σ’ ένα περιβάλλον που μας βομβάρδιζε με την ιδέα της σταθερότητας του δημοσίου! Τόσο ίσως, που ούτε ο παχυλός τραπεζικός του λογαριασμός μπορούσε να αντιδικήσει με την νοοτροπία που απέκτησε…
Ο ΚΑΝΟΝΑΣ…
Ο ΝΙΚΟΠΟΛΙΔΗΣ δεν είναι η εξαίρεση…Είναι ο κανόνας σ’ αυτό τον τόπο…Αφορά όλους εμάς που προτιμούμε το σταθερό χιλιάρικο του δημοσίου από το ρίσκο του να γίνουμε ελεύθεροι επαγγελματίες (π.χ. προπονητής, στην περίπτωση Νικοπολίδη) ακόμη κι όταν μια ενδεχόμενη επιτυχία στη risky επιλογή σημαίνει πολύ περισσότερα χρήματα! Ούτε μας νοιάζει αν από αφίσα στα δωμάτια των εφήβων όλης της χώρας (ο έλληνας Κλούνεϊ) καταντήσουμε να κουρεύουμε το γρασίδι στα παρκάκια της Κηφισιάς!...




●●● ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΙ…
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, αυτή μας την ανάγκη «κάλυψαν» οι πολιτικοί μας και τώρα τους βρίζουμε γιατί εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία μας και δεν μας είπαν «όχι» πριν φτάσουμε ως εδώ…Πριν τους καταδικάσουμε, ας θυμηθούμε όσους εξ αυτών (ελάχιστοι) τόλμησαν να μας πουν ευθέως ότι «δεν κάνουν ρουσφέτια»…Και τότε θα διαπιστώσουμε ότι δεν φταίνε μόνον όσοι εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις, αλλά κι όσοι τους επιβραβεύουν…


Ο ΙΟΣ