Ω ΤΙ ΚΟΣΜΟΣ ΜΠΑΜΠΑ - Α. ΓΙΟΥΡΜΕΤΑΚΗΣ

Καν’ το όπως ο ΠΑΟΚ…

2012-02-06T03:01:00.000-08:00

ΤΟ ΔΙΛΛΗΜΑ που ετέθη στους πολιτικούς αρχηγούς που στηρίζουν την κυβέρνηση από τον πρωθυπουργό ήταν σαφές: υποταγή στην συνταγή των οικονομικών θυσιών ή χρεοκοπία…«Υποχρεωτική πορεία προς τα δεξιά» λέγεται αυτό στη γλώσσα του κώδικα οδικής κυκλοφορίας και το μόνο που μπορείς να ευχηθείς σαν μπεις σ’ αυτό το δρόμο είναι να μην είναι αδιέξοδος…
ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΝΟΝΤΑΙ καθημερινά πολλά επιχειρήματα ως προς το αν τα συνεχή «κουρέματα» (μισθών, συντάξεων, υπηρεσιών, θέσεων εργασίας κ.λ.π.) αποβαίνουν αποτελεσματικά…Κακώς…Το γνωρίζαμε όλοι πριν έρθει η κρίση, πριν έρθει το ΔΝΤ και πριν έρθει η τρόϊκα στην Ελλάδα, ότι το κράτος μας ήταν τόσο large που όφειλε χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις ν’ αρχίσει πολύ πριν τα «κουρέματα»… Δυστυχώς, δεν επικράτησαν αυτές οι λογικές όταν έπρεπε και φθάσαμε στο σήμερα που μας επιβάλλεται βιαίως, αντί να τις έχουμε μόνοι μας προκρίνει…
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ κοινωνία πορεύεται πάντως, διχασμένη προς το «μοιραίο»: ένα μεγάλο τμήμα της επικεντρώνει την κριτική της στο «βιαίως» και αντιδρά στα μέτρα που αποφασίζουν άλλοι, οργιζόμενη για το μέλλον που της επιφυλάσσουν οι δανειστές…Κι ένα μικρότερο τμήμα της ίδιας της κοινωνίας θεωρεί ότι, αφού η θυσία δημιουργεί ελπίδες για επιβίωση είναι χρήσιμη…Είναι το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που θεωρεί ότι δεν πρέπει να είμαστε αγανακτισμένοι και οργισμένοι γι’ αυτό που μας συμβαίνει σήμερα, αλλά για όλα εκείνα που μας οδήγησαν στο σήμερα: τη γαλαντομία με δανεικά που ξεκίνησε την δεκαετία του 1980 και δεν στάθηκε δυνατό να τιθασευτεί ούτε ακόμη κι όταν το χρέος απειλούσε τη συνέχεια του κράτους…
ΠΡΙΝ από δύο εβδομάδες στη θέση της πολιτικής μας ηγεσίας βρέθηκε η διοίκηση του ΠΑΟΚ…Μετά από δύο – τρεις καταγγελίες ξένων και ελλήνων ποδοσφαιριστών ότι δεν έχουν πληρωθεί δεδουλευμένα παρελθόντων ετών, η ΟΥΕΦΑ κάλεσε τον τότε πρόεδρο της ομάδας της Θεσσαλονίκης Θοδωρή Ζαγοράκη και του διαμήνυσε ότι η ομάδα του θα εκδιωχθεί από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις όσο δεν θα εγγυάται μια υγιή οικονομική σχέση με τους ποδοσφαιριστές της…Μπροστά στον κίνδυνο να ξεχάσει οριστικά την Ευρώπη, η διοίκηση του ΠΑΟΚ και μη έχοντας τη δυνατότητα να καταβάλλει τις οφειλές της άμεσα, έκανε μια κίνηση «καλής θελήσεως»: έδιωξε από την ομάδα στα καλά του καθουμένου τους δύο περισσότερο ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές της ομάδας, τον χιλιανό Κοντρέρας και τον πορτογάλο Βεϊρίνια και διεμήνυσε στην ΟΥΕΦΑ ότι άρχισε τις κινήσεις οικονομικής εξυγίανσης της ομάδας απαλλασσόμενη από τα πλέον «κοστοβόρα» συμβόλαια ποδοσφαιριστών της…Η ΟΥΕΦΑ αποδέχτηκε ότι ο ΠΑΟΚ εφαρμόζει ήδη ένα δικό του «μνημόνιο» για την έξοδο από την κρίση και έδωσε προσωρινό πιστοποιητικό συμμετοχής της ομάδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις…Ο δε κόσμος του ΠΑΟΚ προτίμησε να αποχαιρετίσει με δάκρυα στα μάτια δύο από τους πιο αγαπημένους του παίκτες, προκειμένου να σωθεί η ομάδα…
ΟΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ δεν διαφέρουν: αν η Ελλάδα είχε κάνει εδώ και δύο χρόνια ένα – δύο βήματα καλής θελήσεως, θυσιάζοντας στον βωμό της εξυγίανσης της οικονομίας έναν – δύο π.χ. οργανισμούς που παράγουν χρέος, μπορεί να μην φθάναμε ούτε στην υπερφορολόγηση που μας «γονάτισε» ως κοινωνία, ούτε στο νέο μνημόνιο…Προτιμήσαμε να μη κάνουμε τίποτα απ’ ότι μας πρότειναν: ούτε ιδιωτικοποιήσεις, ούτε λιγότερο κράτος, ούτε απελευθέρωση επαγγελμάτων, ούτε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ούτε συγχωνεύσεις οργανισμών…Στο τέλος επιλέξαμε την υπερφορολόγηση για να χρηματοδοτούμε ό,τι αρνούμασταν να περιορίσουμε…Δυστυχώς, οι πολιτικοί μας αποδείχθηκαν λιγότερο σοφοί από τη διοίκηση του ΠΑΟΚ…Αλλά κι εμείς περισσότερο κακομαθημένοι από τους οπαδούς του Δικεφάλου…Έπρεπε να σκεφθούμε: «μπορείς να συντηρείς έναν Βεϊρίνια, όταν χρωστάς της Μιχαλούς;»…

Υπάρχει «κοινή λογική» στην Ελλάδα;

2012-01-30T02:07:00.000-08:00

ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑΜΕ πολίτες και δημοσιογράφοι από την δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα» την περασμένη Πέμπτη: «μα, ΠΕΜΠΤΟ κόμμα το ΠΑΣΟΚ»; Την επομένη οι τίτλοι των εφημερίδων, σ’ αυτό εστίασαν … Δεν είναι μικρό πράγμα άλλωστε, ο ένας από τους πυλώνες του δικομματισμού να παρουσιάζει εικόνα κατάρρευσης…
ΜΕΡΙΚΕΣ λεπτομέρειες ωστόσο, τής εν λόγω δημοσκόπησης είναι περισσότερο ενδιαφέρουσες: στη λεγόμενη πχ «παράσταση νίκης» (στο ερώτημα δηλαδή «ποιος πιστεύετε ότι θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές») ένα 2,6% δηλώνει σοβαρά – σοβαρά ότι το ΠΑΣΟΚ θα κερδίσει τις προσεχείς εκλογές! Επίσης ένα 1,1% πιστεύει ότι τις εκλογές θα τις κερδίσει το ΚΚΕ ενώ υπάρχουν και πολίτες (σε ελαφρώς μικρότερα ποσοστά) που πιστεύουν ότι τις εκλογές θα τις κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, η Δημοκρατική Αριστερά, η Δημοκρατική Συμμαχία, ο ΛΑΟΣ, οι Οικολόγοι ή το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών (ευτυχώς σ’ αυτούς «ποντάρει» μόνο το 0,1%)… Αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του ότι η δημοσκόπηση έγινε σε σύνολο 804 ατόμων, σύμφωνα με την ταυτότητα της έρευνας κι από αυτή ένα μεγάλο ποσοστό (17,9%) απάντησε «δεν ξέρω, δεν απαντώ», προκύπτει ότι στους 660 πολίτες που απάντησαν στη δημοσκόπηση οι 41 (ποσοστό 6,1%) πιστεύουν ότι τις επόμενες εκλογές θα τις κερδίσει ή το ΠΑΣΟΚ, ή ο ΛΑΟΣ, ή η «Δημοκρατική Αριστερά» ή το ΚΚΕ, ή το «Άρμα Πολιτών» ή η «Δημοκρατική Συμμαχία», ή οι «Οικολόγοι Πράσινοι» και πάντως όχι η «Νέα Δημοκρατία» που είναι το πιθανότερο!..
ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν αυτό το 6% αντιπροσωπεύει το τμήμα εκείνο της ελληνικής κοινωνίας που ο φανατισμός του ξεπερνάει και τα όρια των «παρωπίδων»… Μπορεί κάλλιστα να υποθέσει κανείς ότι πρόκειται για το 6% του ελληνικού πληθυσμού που στερείται της δυνατότητας να κάνει μια ορθή εκτίμηση ή για το 6% του ελληνικού πληθυσμού που κάνει χαβαλέ όταν του θέτουν σοβαρά (υποτίθεται) ερωτήματα… Ό,τι πάντως από τα τρία παραπάνω κι αν ισχύει, σας θυμίζω ότι στις εκλογικές αναμετρήσεις ένα 3-4% κρίνει συνήθως το αποτέλεσμα υπερ του ενός ή του άλλου κόμματος…
ΔΕΝ ΘΕΛΩ να προχωρήσω σε άλλα συμπεράσματα μετά από την παραπάνω διαπίστωση, γιατί το επόμενο βήμα στη σκέψη μου θα είναι ολέθριο… Κάπως έτσι κάποιοι αναρωτιούνται «για το εάν πρέπει να ψηφίζουν όλοι στις εκλογές» και οδηγούνται στον φασισμό… «Ας περιοριστώ συνεπώς να σημειώσω ως θετικό σημείο το ότι μόνο ένα 6% του κοινού είναι «τυφλωμένο από φανατισμό» … Φοβάμαι όμως, ότι οι δημοσκοπήσεις αδικούν τον φανατισμό γιατί τον καταγράφουν στην ακραία του μορφή μόνο… Οι διαβαθμίσεις του αφορούν σαφώς πολύ μεγαλύτερο κοινό κι αυτό είναι το δράμα όσων ζητούν ορθολογισμό στην επιλογή της ψήφου…
ΙΣΩΣ γι αυτό, ακόμη και στην εποχή της κατάρρευσης του πολιτικού συστήματος δεν εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις ένα πολιτικό μόρφωμα που να παραπέμπει σε κάτι διαφορετικό: στη «Δράση» πχ του Στέφανου Μάνου, στη «Φιλελεύθερη Συμμαχία», στη «Δημιουργία Ξανά» του Θάνου Τζήμερου… Πιθανότατα πάλι, όλα αυτά να περιέχονται στην απάντηση «κανένα» αφού οι δημοσκόποι ερωτούν τους συνεντευξιαζόμενους «ποιο από τα υπάρχοντα κόμματα θα ψηφίζατε εάν γινόταν εκλογές αύριο». Το ποσοστό εκείνων που επιλέγουν «κανένα» είναι μεγάλο κι αυτό είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για όσους επιχειρούν να φέρουν το νέο στην πολιτική ζωή του τόπου μιλώντας – όπως λένε – τη «γλώσσα της κοινής λογικής»… Αλλά και πάλι: υπάρχει «κοινή λογική» στην ελληνική κοινωνία; Αυτό ίσως είναι το ζητούμενο στις επόμενες βουλευτικές εκλογές… Να αποδεχθεί ότι πέρα από τον φανατισμό, τις αγκυλώσεις και τις ψυχώσεις υπάρχει και κοινή λογική….

Θα νοσταλγήσουμε τον Παπαδήμο;

2012-01-24T00:32:00.000-08:00

ΠΕΡΑ από το αυτονόητο ότι η χώρα δεν μπορεί να κυβερνάται επ’ άπειρον από μια κυβέρνηση που δεν έχει εκλεγμένο πρωθυπουργό (άρα επιβάλλεται να γίνουν εκλογές μόλις τελειώσουν οι διαπραγματεύσεις για την οικονομική ανακούφιση της χώρας) υπάρχει και το ζήτημα των φιλοδοξιών εκείνων που περιμένουν «στην ουρά» για να μας κυβερνήσουν…Γι’ αυτό και καθημερινά αναδεικνύονται δύο «σχολές σκέψης» αναφορικά με το ενδεχόμενο παράτασης του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου: η μια «πιέζει» για άμεση διεξαγωγή εκλογών επικαλούμενη το σύνταγμα κι η άλλη επικαλούμενη την ανάγκη να δραστηριοποιηθεί επιτέλους μια άλλη κυβέρνηση για να φέρει την πολυπόθητη «ανάπτυξη»…
ΟΙ ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ δεν είναι κακό πράγμα…Αρκεί να εκδηλώνονται στο σωστό τάϊμινγκ…Εάν π.χ. είσαι φέρελπις υπουργός Εξωτερικών στα σαράντα σου και ρίξεις την κυβέρνηση σου πριν την ώρα της για να δρομολογήσεις διαδικασίες εκπλήρωσης των φιλοδοξιών σου, θα βρεθείς να μετανιώνεις που δεν είχες υπομονή και θα τιμωρηθείς να περιμένεις μια σχεδόν εικοσαετία για νάρθει και πάλι η ώρα σου…Κι αν όταν πλησιάζει η (νέα) ώρα σου δεν δείξεις ότι έμαθες να περιμένεις, αλλά πιέζεις και πάλι τα πράγματα και βιάζεσαι, μοιραία θα σε περιμένει και νέα τιμωρία…
Η ΒΙΑΣΥΝΗ στην πολιτική δυστυχώς δεν επιβραβεύεται…Το ξέρει καλά κι ο Αντ. Σαμαράς, το ξέρει κι ο Ευαγ. Βενιζέλος που βιάστηκε να προαναγγείλει κάποτε το τέλος του Γιώργου Παπανδρέου και το πλήρωσε…Γι’ αυτό τώρα υπομένει στωικά τον ατέλειωτο επίλογο του πρώην πρωθυπουργού και δεν εξωτερικεύει την εγρήγορσή του για τη διαδοχή…
ΕΧΟΝΤΑΣ συνεπώς, ως σύμμαχο τα «τραύματα» που προκάλεσε η βιασύνη στους φιλόδοξους της επόμενης ημέρας (αλλά και όσους άλλους διδάχθηκαν από τα λάθη των παραπάνω) η κυβέρνηση Παπαδήμου μπορεί να αισθάνεται ότι, όχι απλώς θα μακροημερεύσει, αλλά μπορεί να μετασχηματιστεί κιόλας την ώρα ακριβώς που κάποιοι μετρούν αντίστροφα τις μέρες της! Μη ξεχνάμε ότι ο χρονικός της ορίζοντας προσδιορίστηκε αρχικά για τις 19 Φεβρουαρίου, τώρα όλοι μιλούν για μέσα ή τέλη Απριλίου κι αν η πρόβλεψη τους είναι έγκυρη αναρωτιέται κανείς τι νόημα θα είχε ένας ανασχηματισμός με ημερομηνία λήξεως 60 ημερών!..
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ από ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το «η χώρα είναι πάνω από τις προσωπικές φιλοδοξίες»…Πράγματι, οι προσωπικές φιλοδοξίες μπορούν να περιμένουν από την ώρα που δεν συνδέονται με ένα όραμα για την έξοδο από την κρίση που θα εμπνεύσει τον ελληνικό λαό…Αν πχ η εκλογή Σαμαρά στην πρωθυπουργία ταυτίζονταν με μια συγκεκριμένη πρόταση για τη σωτηρία της χώρας, δεν θα χρειαζόταν να μας υπενθυμίζει συνεχώς ο πρόεδρος της ΝΔ την ανάγκη να γίνουν άμεσα εκλογές… Θα πίεζε η ίδια η κοινωνία αναζητώντας διέξοδο στα αδιέξοδα…Προς το παρόν, η κοινωνία παρακολουθεί μάλλον αδιάφορη τις συνταγές για έξοδο από την κρίση που προτείνουν τα κόμματα της ευρείας συμπολίτευσης και εκείνα της αντιπολίτευσης…Γι αυτό και στις δημοσκοπήσεις θριαμβεύει ο ΚΑΝΕΝΑΣ! Γι αυτό και πέραν των πολιτικών αρχηγών που επείγονται να μετρήσουν τις δυνάμεις τους (Σαμαράς, Τσίπρας, Παπαρήγα κλπ) η κοινωνία δεν δείχνει καμιά πρεμούρα να ψηφίσει…Να γιουχαΐσει μόνο θέλει!...
ΕΚΛΟΓΕΣ βέβαια πρέπει να γίνουν μόλις ολοκληρωθεί το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου…Αλλά που τελειώνει αλήθεια το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου; Στην ολοκλήρωση του «κουρέματος» και την υπογραφή της δανειακής σύμβασης…Ωραία! Που σημαίνει ότι τις ιδιωτικοποιήσεις, το «λιγότερο κράτος», την πάταξη της ανεργίας, την πάταξη της διαφθοράς, την πάταξη της φοροδιαφυγής, το τέλος της γραφειοκρατίας και την ανάπτυξη θα την αναλάβουν μετά τις εκλογές οι «συνήθεις ύποπτοι» που δεν τα έκαναν όλα αυτά ούτε όταν τα προέβλεπαν στο πρόγραμμά τους…Ας ελπίσουμε ότι δεν θα νοσταλγήσουμε τον Παπαδήμο τότε!..

Σφυρίζοντας αδιάφορα στις ανισότητες…

2012-01-16T00:40:00.000-08:00

ΧΙΛΙΟΙ τετρακόσιοι ογδόντα άνεργοι την ημέρα τον Οκτώβριο! Και πόσες επιχειρήσεις έκλεισαν; Χιλιάδες!.. Ειδήσεις που σε κατατρομοκρατούν καθώς νιώθεις πλέον καθημερινά ότι το επόμενο θύμα της κρίσης (και της αδυναμίας των πολιτικών να τη διαχειριστούν) είσαι εσύ… Αν δουλεύεις στον ιδιωτικό τομέα βεβαίως, γιατί αν δουλεύεις στον δημόσιο κινδυνεύεις λιγότερο: να σου κόψουν το επίδομα, να σου στερήσουν την αύξηση, να σου μειώσουν το εφ άπαξ… Η σημασία της μονιμότητας τώρα φαίνεται που οι μεν μισοί Έλληνες κοιμούνται με δουλειά και ξυπνούν άνεργοι, οι δε άλλοι μισοί διαμαρτύρονται γιατί οι μειώσεις του μισθού τους χαλούν απλώς τον προγραμματισμό!...
ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ «γιατί θα πρέπει να αναδεικνύεται αυτή η ανισότητα», απάντηση είναι «το ανάθεμα στον κοινωνικό αυτοματισμό» στον οποίο συνήθως καταφεύγουν όσοι δεν επιθυμούν να δουν την πραγματικότητα… Ο ιδιωτικός και ο δημόσιος τομέας εκ των πραγμάτων έχουν αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα κι αν δεν επισημανθούν, κάποιοι θα συνεχίσουν να ζουν εις βάρος των άλλων. Και μάλιστα, εις βάρος εκείνων που βρίσκονται στη χειρότερη θέση…
ΔΕΙΤΕ π.χ. πως αντιμετωπίστηκε το τεράστιο έλλειμμα μιας δημόσιας επιχείρησης: η κυβέρνηση αποφάσισε να μας βάλει όλους μαζί (και τους ήδη άνεργους) να πληρώσουμε το έλλειμμα της ΔΕΗ με αύξηση της τιμής του ρεύματος. Αν η ΔΕΗ δεν ήταν μια μονοπωλιακή επιχείρηση και είχε ανταγωνιστές δεν θα τολμούσε να το κάνει αυτό γιατί θα είχε επιπτώσεις στον τζίρο της… Μοιραία θα περιόριζε τα έξοδα της με μειώσεις μισθών, απολύσεις προσωπικού κλπ, όπως κάνουν οι ελλειμματικές επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα ή θα έκλεινε όπως κάνουν επίσης οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα που έχουν τεράστιες ζημιές… Συμπέρασμα: η ασφάλεια του υπαλλήλου της ΔΕΗ έχει χορηγούς εκόντες – άκοντες όλους τους καταναλωτές ρεύματος, ακόμη και τους άνεργους…
ΤΟ ΙΔΙΟ συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ που αρνούνται να γίνουν, όπως γράφουν στα κρόουλ, που εκπέμπουν τα τρία δημόσια κανάλια, «κρατικοί υπάλληλοι»… Χορηγοί της δυνατότητάς τους να απεργούν επί δίμηνο χωρίς να κινδυνεύουν με απόλυση, είμαστε όλοι εμείς που τους πληρώνουμε ακόμη κι όταν δεν απολαμβάνουμε τις υπηρεσίες τους… Μάλιστα, όπως αποκαλύφθηκε το περασμένο Σάββατο, δεν απεργεί παρά μια ελάχιστη μειοψηφία, αλλά αυτό δεν επηρεάζει ούτε το αποτέλεσμα της κινητοποίησης, ούτε το εισόδημα των απεργών… Κι αυτό, διότι, ενώ το προσωπικό της ΕΡΤ αριθμεί 3.493 άτομα στην απεργία της 30ης Νοεμβρίου εργάστηκαν, απουσίαζαν δικαιολογημένα ή υπηρέτησαν ως προσωπικό ασφαλείας 3.243 υπάλληλοι, οι οποίοι και πληρώθηκαν κανονικά! Η ΕΡΤ δεν λειτούργησε ενώ δεν πήγε στη δουλειά μόλις το 7,16% των εργαζομένων!.. Τα ίδια περίπου συνέβησαν στην απεργία της 2ης Δεκεμβρίου. Απήργησαν 314 εργαζόμενοι, δηλαδή το 8,99%. Όλοι οι άλλοι πληρώθηκαν! Πρόγραμμα δεν βγήκε. Η εικόνα όμως αλλάζει στις 3 και 4 Δεκεμβρίου. Οι απεργοί ήταν όλοι και όλοι 77, δηλαδή το 2,2% του συνολικού αριθμού των εργαζομένων. Και πάλι το κρατικό κανάλι δεν ήταν στον αέρα. Αντίστοιχοι είναι οι αριθμοί όλο τον Δεκέμβριο. Μάλιστα στις 10 Δεκεμβρίου εμφανίζονται να απεργούν όλο κι όλα 13 άτομα και στις 11 Δεκεμβρίου μόλις 27 άτομα!
ΑΝ ΑΥΤΑ συνέβαιναν προ κρίσης, πιθανότατα δεν μας απασχολούσαν (κακώς!) καθόλου… Αλλά να συμβαίνουν την ώρα της μεγίστης ανασφάλειας του έλληνα εργαζόμενου – όπως και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι την περιγράφουν – είναι εξόχως προκλητικό…
Περισσότερο για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα που βλέπουν τους κοπτόμενους υπέρ «μιας δίκαιης κοινωνίας» συνδικαλιστές της Αριστεράς να προσπερνούν τις κραυγαλέες ανισότητες καταγγέλλοντας όσους τις αναδεικνύουν για ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού!..

Έπεσε μόνος του από το ποδήλατο ο Γιώργος;

2012-01-09T01:16:00.000-08:00

ΣΥΜΦΩΝΑ με τις θεωρίες συνωμοσίας που διακινούνται στην Ελλάδα, ο Κώστας Καραμανλής παράτησε το Μαξίμου και κατέφυγε στη Ραφήνα γιατί του είχαν κάνει τον βίο αβίωτο οι Αμερικανοί που έβλεπαν τα συμφέροντά τους να χάνονται υπέρ των Ρώσων…Το ότι ένα εκατομμύριο πρώην ψηφοφόροι της ΝΔ το καλοκαίρι του 2009 προτίμησαν να πάνε για μπάνιο αντί να τον ψηφίσουν στις ευρωεκλογές δεν δείχνει αποτυχία: απλώς όλοι αυτοί ήταν τόσο σίγουροι ότι η διακυβέρνηση της χώρας βρίσκονταν σε καλά χέρια που σκέφτηκαν «γιατί να χάσουμε το μπάνιο μας»…Οι ίδιοι ψηφοφόροι πάντως, αν γνώριζαν από το 2009 τον πόλεμο που έκαναν οι Αμερικανοί στον Καραμανλή δεν θα προτιμούσαν και στις εθνικές εκλογές την αποχή (που έδωσε στο Γιώργο δέκα μονάδες διαφορά), αλλά θα πήγαιναν να τον στηρίξουν…Απλώς, η συνωμοσία των Αμερικανών δεν τους γνωστοποιήθηκε εγκαίρως…
ΠΟΙΟΣ ωφελήθηκε από την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή; Οι Αμερικανοί βεβαίως και ο Γιώργος Παπανδρέου που σύμφωνα με άλλη θεωρία συνωμοσίας ήρθε για να κυβερνήσει και να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα τους…Αλλά, πάνω που ο Γιώργος τα πήγαινε μια χαρά κι ήταν ευχαριστημένοι και οι Έλληνες (που ευημερούσαν μαζί του) και οι Αμερικανοί, παραιτήθηκε…Παρέδωσε στον κ. Παπαδήμο την εξουσία με κρύα καρδιά γνωρίζοντας τον κίνδυνο να χαθεί μια καλή συνέχεια της δικής του θητείας μέσω της Έλσας Παπαδημητρίου ή του Φίλιππου Πετσάλνικου…Και πάνω που σκέφτονταν να παραδώσει αναλόγως την ηγεσία και τού ΠΑΣΟΚ (στον Πετσάλνικο ή στη Ροδούλα Ζήση) αποφάσισε να αποκαλύψει την αλήθεια στον ελληνικό λαό: όχι, αυτόν δεν τον «έφαγαν» οι Ρώσοι ή οι Αμερικανοί, αλλά ο πανίσχυρος εκδότης Σταύρος Ψυχάρης γιατί αρνήθηκε να εγκρίνει ένα ακόμη θαλασσοδάνειο στην εφημερίδα του!.. Αν ο κ. Ψυχάρης είχε πάρει το δάνειο, η εφημερίδα του είναι βέβαιο ότι θα έγραφε για τον Γιώργο αυτό που ο ελληνικός λαός αισθάνεται γι αυτόν: ότι δηλαδή, κυβέρνησε με σύνεση και μέσα σε δύο χρόνια πέτυχε όσα όλες μαζί οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να πετύχουν: έσωσε την οικονομία από την καταστροφή, τιθάσευσε την κλιματική αλλαγή, προώθησε την κάθαρση στο ποδόσφαιρο και τρομοκράτησε τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί με την ιδέα του για δημοψήφισμα…Όταν αναγκάστηκε να παραδώσει την εξουσία δεν είπε στον λαό ότι έφυγε λόγω Ψυχάρη γιατί δεν θέλησε να πυροδοτήσει την ήδη έκρυθμη κατάσταση της χώρας με διαδηλώσεις υπέρ της παραμονής του στην εξουσία!..
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ βέβαια, όλα αποκαλύπτονται και τώρα ξέρουμε ότι η Ελλάδα σε μια από τις κρισιμότερες στιγμές της ιστορίας της είχε τους καλύτερους πολιτικούς: απλώς τον έναν δεν τον ήθελαν οι Αμερικάνοι και τον άλλον ο Ψυχάρης…Πιστεύει άραγε κανείς μετά από τις συνταρακτικές αυτές αποκαλύψεις, ότι ο Καραμανλής είχε χτυπήσει μόνος του το πόδι στο ποδόσφαιρο ή ότι έπεσε τυχαία από το ποδήλατο του ο Γιώργος;
ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ συνωμοσίας σ’ αυτή τη χώρα είναι ολόκληρη επιστήμη, όπως έχουμε ξαναπεί…Αλλά πλέον, δεν χρειάζονται βαρύγδουπες θεωρίες, αρκούν οι «ιστορίες για μικρά παιδιά» για να μετατοπίσουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από την ανεπάρκεια κάποιου στη διαπλοκή κάποιου άλλου… Έχει ξαναγίνει στο παρελθόν είτε με τους ίδιους πρωταγωνιστές (Γιώργος στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ) ή άλλους (Ανδρέας διωκόμενος από τους εκδότες, Μητσοτάκης στο στόχαστρο των διαπλεκόμενων κλπ)…Είναι μια επιτυχημένη μέθοδος που δοκιμάζει τη νοημοσύνη των πολιτών…Η δημοσιοποίηση της θεωρίας του Γιώργου βρήκε «ευήκοα ώτα» όπως φάνηκε την επόμενη κιόλας ημέρα στο διαδίκτυο… Πιθανότατα θα του φανεί χρήσιμη και δεν θα παραδώσει εύκολα τα όπλα… Αρκεί μέχρι την ημέρα της κρίσεως να μην πέσει από το ποδήλατο ή να μη χαθεί με το κανό…..

Ευρώ ή δραχμή;

2011-12-13T01:30:00.001-08:00

ΕΙΜΑΣΤΑΝ πέντε στη συντροφιά που συζητούσε τις εξελίξεις στην ευρωζώνη, το μεσημέρι του Σαββάτου…Είχαμε φτάσει στο σημείο να αναζητούμε τι θα γίνει στη χώρα μας αν περάσουμε εκόντες – ακοντες από το ευρώ στη δραχμή, όταν ένας από μας συμπέρανε: «αυτό που ζούμε τώρα με το που θα επιστρέψουμε στη δραχμή, θα το ζήσουμε διαφορετικά»…Δηλαδή; τον ρωτήσαμε…
«ΤΗΝ ώρα που η συζήτηση μας ήταν στην κορύφωση της» μας εξήγησε, «ο σερβιτόρος έφερε τους καφέδες»...Τρεις εσπρέσσο, έναν καπουτσίνο κι έναν φραπέ…Πέντε έλληνες, πέντε εισαγόμενοι καφέδες! Με την επιστροφή μας στη δραχμή, μας βλέπω να ξαναγυρίζουμε στον παραδοσιακό τούρκικο που τον λέμε ελληνικό» κατέληξε…
ΣΑΝ καταλύτης λειτούργησε η αναφορά στον καφέ…Ξεχάσαμε αμέσως τα σενάρια επιστροφής στη δραχμή και αρχίσαμε να καταγράφουμε τη ραγδαία αλλαγή της συμπεριφοράς μας την τελευταία εικοσαετία…Τι συνέβη σ’ αυτή την εικοσαετία; Όχι κοσμοϊστορικά γεγονότα, αλλά πολλές μικρές ανατροπές στην καθημερινή μας ζωή…Ανεπαίσθητες ίσως, πλην όμως πολύ σημαντικές για την εθνική μας οικονομία…
ΕΝΑΣ στους δέκα πλέον πίνει ελληνικό καφέ: ο εισαγόμενος στιγμιαίος (ζεστός ή φραπέ), οι εισαγόμενος εσπρέσσο και καπουτσίνο έχουν περιθωριοποιήσει (για να μην πω «εξαφανίσει») την παλιά μας συνήθεια… Αρκεί κανείς να μετρήσει τις πολιτικές διαφημίσεις για εσπρεσιέρες (μηχανές του εσπρέσσο) για να συμπεράνει ότι η νέα συνήθεια δεν αφορά μόνον τις εξόδους μας, αλλά και τη ζωή μας στο σπίτι…
ΤΟ ΙΔΙΟ ακριβώς συμβαίνει και με τα ποτά: ουίσκυ, τζιν, βότκα, κόκα κόλα μπορείς να βρεις σε κάθε ελληνικό σπίτι…Και δίπλα τους, «ξυπόλητη μειοψηφία» που θάλεγε ο Σαββόπουλος, ένα μπουκάλι ελληνικό ούζο ή μια ΕΨΑ για τον ένα – δύο μερακλήδες νεοέλληνες που δεν παρέδωσαν ακόμη της συνήθειές του στην παγκοσμιοποίηση…Η αγάπη μας για την ιταλική πίτσα, το μπαλσάμικο στη χωριάτικη, η παρμεζάνα στα μακαρόνια, το χάμπουργκερ, το κρουασάν, το μάλμπορο, τα ωλ σταράκια που φοράει η νεολαία μας για να διαδηλώσει κατά της ιδιωτικοποίησης της παιδείας, η εισαγόμενη τηλεοπτική κουλτούρα (το el classico Ρεάλ – Μπαρτσελόνα που έρχεται στη μικρή μας οθόνη και κάνει το σαλόνι μας μέρος του «Σαντιάγκο Μερναμπέου»), το καλό αυτοκίνητο και πολλά άλλα ακόμη συνθέτουν ένα τρόπο ζωής που δύσκολα μπορούμε να απαρνηθούμε…Μας «έσπρωξαν» σ’ αυτόν; Μπορεί…Η απεξάρτηση όμως είναι δύσκολο πράγμα κι αυτό φαίνεται από τις αντιδράσεις μας για την περικοπή των μισθών: δεν αντέχουμε ούτε μέρος των έως τώρα συνηθειών μας να απεμπολήσουμε…Αυτό δεν σημαίνει το «είχα αλλιώς προγραμματίσει τη ζωή μου» που λέμε σ’ αυτούς που κόβουν το οικογενειακό μας εισόδημα;
ΓΙΑ ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ λοιπόν τι σημαίνει μια ολοκληρωτική ανατροπή! Για σκεφθείτε τι σημαίνει μια επιστροφή στη δραχμή! Πολλοί, μη αντέχοντας τα όσα συμβαίνουν σήμερα, τη βλέπουν ως «λύτρωση», όπως ακριβώς ο απελπισμένος καρκινοπαθής την αυτοκτονία ή τον θάνατο…Δεν μας αξίζει όμως…
ΑΠ’ ΤΟ να τα τινάξουμε όλα στον αέρα, αξίζει να προσπαθήσουμε…Ν’ αλλάξουμε ένα μέρος των συνηθειών μας αρκεί… Όχι μόνο στο τι και πως καταναλώνουμε…Αλλά και στο πως δουλεύουμε (οι γονείς μας που δούλευαν και το Σάββατο και δεν είχαν τα «τριήμερα» που έχουμε εμείς δεν ήταν δυστυχισμένοι)…Στο «γιατί δουλεύουμε» χρειάζεται επίσης να δώσουμε μια απάντηση: για να έχουμε εισόδημα ή για παράγουμε κάτι; Και ποιος είναι ο σκοπός της παραγωγικής διαδικασίας; Τι έκαναν π.χ. οι Ιταλοί και έμαθαν όλο τον κόσμο να πίνει εσπρέσσο; Τι δεν κάναμε εμείς και το λάδι μας (το καλύτερο στον κόσμο) ή η φέτα μας δεν έγιναν συνήθεια των άλλων;
ΑΝ η κρίση γίνει ευκαιρία γόνιμου προβληματισμού θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε τις συνήθειες μας (χωρίς υπερβολές) και να τις υπερασπιστούμε…Αλλιώς αυτό που ορισμένοι βλέπουν ως «λύτρωση» θα ισοδυναμεί με ανώμαλη προσγείωση στο εξήντα….

Ο ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση…

2011-11-30T03:53:00.000-08:00

«ΕΙΝΑΙ ώρα για δουλειά και όχι για τηλεοπτικές εμφανίσεις. Στα κανάλια θα βγαίνετε μόνο για να παρουσιάσετε και να υπερασπιστείτε το κυβερνητικό σας έργο»…Ποιος τα λέει αυτά; Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης. Που απευθύνεται; Στους βουλευτές του ΛΑΟΣ που βρέθηκαν από τα τηλεοπτικά παράθυρα στην κυβέρνηση Παπαδήμου ως υπουργοί και υφυπουργοί…Τι θέλει ν’ αποφύγει; Την «έκθεσή τους» μέσω των απόψεων με τις οποίες «κέρδισαν» την ψήφο των πολιτών: το χάιδεμα (έως «διαφήμιση») της χούντας, το κυνήγι των μεταναστών, τις θεωρίες συνωμοσίας κατά των Εβραίων, τον εκσυγχρονισμό του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια»…
ΕΝΟΧΛΕΙ πολλούς, είναι η αλήθεια, η συνύπαρξη ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου…Αλλά δυστυχώς, τα όσα ακούγονται εναντίον των βουλευτών του ΛΑΟΣ έχουν σχέση με την τοποθέτησή του στο ακροδεξιό τμήμα του πολιτικού μας χάρτη…Στον άξονα αριστερά – δεξιά, η αντιπαράθεση αποκτά σχηματικά χαρακτηριστικά: το ποιος είναι αριστερός ή δεξιός σήμερα δεν είναι και τόσο ευδιάκριτο…Πολύ δε περισσότερο το ποιος είναι προοδευτικός και ποιος συντηρητικός…
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, δεν ενοχλούμαι που οι βουλευτές του ΛΑΟΣ αναφέρονται συχνά στα «επιτεύγματα» του Γεωργίου Παπαδόπουλου…Το θεωρώ τόσο φυσικό, όσο φυσικό είναι κάποιοι να υπερασπίζονται το σταλινικό καθεστώς ως υπόδειγμα δημοκρατίας…Φυσικά, διαφωνώ και με τις δύο κατηγορίες υπερασπιστών χούντας, καθότι μαύρη ή κόκκινη η χούντα είναι χούντα κι ας καταφεύγουν αμφότεροι στο χαρακτηρισμό «επανάσταση» και για τη μια και για την άλλη…
ΕΝΟΧΛΟΥΜΑΙ αφόρητα όμως για το γεγονός, ότι ο Καρατζαφερισμός στην Ελλάδα ταυτίστηκε με τις θεωρίες συνωμοσίας: στοχοποιώντας άλλοτε τους εβραίους (που, σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, ειδοποιήθηκαν για να «το σκάσουν» από τους δίδυμους πύργους, την 11η Σεπτεμβρίου), άλλοτε τους εξωτερικούς μας εχθρούς (Αμερικανούς, Ευρωπαίους, παγκοσμιοποίηση, αλλόθρησκους) κι άλλοτε τους «δούρειους ίππους» τους στην Ελλάδα (πολιτικοί που «σπρώχνονται» από τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, ξένα κέντρα κ.λ.π.)…Ρατσιστές με τους ξένους, μισαλλόδοξοι, διαφημιστές – εκπρόσωποι του Λεπέν και δεν συμμαζεύεται…
ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ είναι ότι αυτά που κατά καιρούς κηρύσσουν κάποιοι βουλευτές και κάποια στελέχη του ΛΑΟΣ (δεν είναι και σ’ αυτό το κόμμα, όπως σε όλα τ’ άλλα, όλοι ίδιοι), δεν είναι απόψεις που διακινούνται μόνο στον χώρο της πολιτικής του επιρροής…Οι θεωρίες συνωμοσίας που χρεώνουν στους εβραίους όλα τα δεινά (κι αυτά που περνάμε κι εμείς σήμερα) της ανθρωπότητας διακινούνται από ανθρώπους που κινούνται σ’ όλα τα κόμματα και θεωρούν τον εαυτό τους μάλιστα προοδευτικό…Το ίδιο και οι θεωρίες περί στοχοποίησης της Ελλάδας από τα περίφημα ξένα κέντρα ή τους αλλόδοξους…Τα βιβλία του μακαρίτη Κυριάκου Διακογιάννη άλλωστε, γαλούχησαν πολλούς σοσιαλιστές παλαιάς κοπής πολύ πριν έρθει ο ΛΑΟΣ να βάλει το περιεχόμενο τους ως επίσημο κομματικό λόγο στη Βουλή…
ΟΙ ΚΡΑΥΓΕΣ κατά της συμμετοχής του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση συνεπώς, δεν θέτουν ζητήματα απομόνωσης του ξενοφοβικού και μισαλλόδοξου λόγου του…Θέτουν απλώς ζητήματα απομόνωσης του όψιμου «χουντισμού» και της πατριδοκαπηλικής διάθεσης…Όμως αυτό δεν είναι το μείζον…Το μείζον είναι να δούμε τι κρύβεται πίσω από την κλασσική αντιπαράθεση δεξιάς – αριστεράς και να το απομονώσουμε πριν καταστεί κυρίαρχος λόγος…

Η μεγάλη δοκιμασία του ψηφοφόρου…

2011-11-21T05:16:00.000-08:00

ΔΙΑΒΑΣΑ στον τοπικό Τύπο προχθές, ότι «θύμωσαν» με το ενδεχόμενο οι επόμενες εκλογές να διεξαχθούν με λίστα, όσοι φλερτάρουν με τα ψηφοδέλτια της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ…Διότι, έλεγαν, η λίστα στην ουσία θα επανεκλέξει τους ήδη υπάρχοντες βουλευτές κι οι πολιτευτές που περιμένουν να διαδεχθούν τους «φθαρμένους» πολιτικούς θα χάσουν την ευκαιρία της ζωής τους…Στο ρεπορτάζ βεβαίως, δεν αναδεικνύονται με τόσο κυνικό τρόπο οι ευσεβείς τους πόθοι, αλλά το δημοκρατικό έλλειμμα που «παράγει» ένα τέτοιο ενδεχόμενο, καθότι ο λαός θα στερηθεί της δυνατότητος να ανανεώσει το πολιτικό προσωπικό της χώρας…Στη χώρα αυτή βλέπετε, κανείς δεν επικαλείται το συμφέρον του, όλοι για το συμφέρον της χώρας ενδιαφέρονται…Περίεργο πράγμα, το πώς εν τέλει τα καταφέρνουν όλοι να ευημερούν κι η χώρα να χειμάζεται…
ΠΕΡΙΕΡΓΟ ωστόσο, είναι και το γεγονός ότι, την ώρα που ο ελληνικός λαός αναθεματίζει από το πρωί ως το βράδυ τα κόμματα και τους πολιτικούς που μας έφεραν σ’ αυτό το χάλι, υπάρχουν συμπολίτες μας που επιθυμούν διακαώς να ζητήσουν την ψήφο μας…Ο ισχυρισμός τους είναι ότι το κάνουν για την πατρίδα και για να μας βοηθήσουν ν΄ απαλλαγούμε από τους κακούς υφιστάμενους πολιτικούς…Αλλά, φεύ, πόσο καλύτερος απ΄ τους απερχόμενους πολιτικούς είναι ένας νέος πολιτευτής που ξεκινάει το «ψηστήρι» του ψηφοφόρου εξηγώντας του πόσο καλός είναι ο Σαμαράς ή ο Βενιζέλος (ή όποιος άλλος τέλος πάντων από τα νυν στελέχη του ΠΑΣΟΚ διαδεχθεί τον Παπανδρέου); Και πόσο «άφθαρτος» επίσης, μπορεί να είναι ένας νέος πολιτευτής όταν για να λάβει το χρίσμα του υποψηφίου χρειάστηκε να περάσει από την έγκριση της «καμαρίλας» της Συγγρού ή της Ιπποκράτους;
ΟΛ’ ΑΥΤΑ δεν δικαιώνουν βεβαίως εκείνους που προωθούν την ιδέα μιας εκλογικής αναμέτρησης με λίστα…Η λίστα για να βελτιώσει τον πολιτικό μας βίο χρειάζεται και δημοκρατικά κόμματα και στην χώρα μας τα κόμματα δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από εκλογικοί μηχανισμοί…Ένας ελάχιστος προβληματισμός όμως, γύρω από το θέμα της αναπαραγωγής του σύγχρονου μοντέλου πολιτικών αρκεί για να μας πείσει ότι δεν πρόκειται να συμβεί και τίποτα φοβερό αν στερηθεί η Βουλή τους επίδοξους διαδόχους του σημερινού πολιτικού μας προσωπικού…Πόσο μάλλον, καθώς η επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα έρθει τη στιγμή που η απαξίωση του υφιστάμενου πολιτικού μας συστήματος θα βρίσκεται στην κορύφωσή της με αποτέλεσμα ουδείς πραγματικά σοβαρός άνθρωπος να επιθυμεί συμμετοχή στα ψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων…Εκτός κι αν είναι – με τον άλφα ή βήτα τρόπο επαγγελματίας πολιτικός: πρώην δήμαρχος, πρώην νομάρχης, κομματικό στέλεχος, στέλεχος κομματικής νεολαίας, συνδικαλιστής κ.λ.π.
ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ εκλογές συνεπώς, η ποθούμενη ανανέωση του πολιτικού προσωπικού δεν θα προέλθει από την αλλαγή των προσώπων που θα εκπροσωπήσουν το καταρρέον πολιτικό σύστημα…Θα προέλθει από τη διάθεση των ψηφοφόρων να υπερβούν τέτοια ψευδοδιλλήματα και να εμπιστευτούν νέες δυνάμεις…Ανθρώπους που απορρίπτουν την κυρίαρχη λογική που θεοποιεί το «μαντρί» (κατά τη ρήση του μακαρίτη του Αβέρωφ) και αποπειρώνται να πολιτευθούν με την ελπίδα ότι οι αναθεματισμοί κατά των πολιτικών μπορούν να μετατραπούν σε ψήφους εναντίον τους και υπέρ εκείνων που δεν επιθυμούν ν’ αναπαράξουν το μοντέλο τους…
ΘΑ ΕΙΝΑΙ περισσότερο για τους ψηφοφόρους «μεγάλη δοκιμασία» οι επόμενες εκλογές παρά για τους πολιτευόμενους…Γιατί, αν μετά από τόση κριτική στο υφιστάμενο εκλογικό σύστημα αλλάξουμε απλώς τη σειρά με την οποία τα γνωστά (πέντε – έξη) κόμματα μπαίνουν στη Βουλή, δεν θα έχουμε κανένα δικαίωμα να μουντζώνουμε αυτούς που εκλέξαμε και να αναζητούμε άλλοθι σε διαπλοκές, συμφέροντα και διάφορες θεωρίες συνομωσίας…

Για τους μσθούς και τις συντάξεις

2011-09-20T04:26:00.000-07:00

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ να το επικαλεσεί δύο φορές μέσα σε λίγα λεπτά ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη του στη Θεσσαλονίκη για να δικαιολογήσει το νέο χαράτσι στα ακίνητα: «κάνουμε τα πάντα ώστε το κράτος να μπορεί να πληρώνει μισθούς και συντάξεις»…
ΑΝ ΗΜΟΥΝ δημόσιος υπάλληλος ή συνταξιούχος θα με καθησύχαζε η διαβεβαίωση του… Ακόμη και το χαράτσι, που λέει ο λόγος, θα πλήρωνα αγόγγυστα για να έχω τη δυνατότητα βρέξει χιονίσει να εισπράττω κάθε τέλος του μηνός τον μισθό μου ή τη σύνταξη… Έλα όμως που δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα!.. Έλα που νιώθω για μια ακόμη φορά ότι η προσπάθεια που καταβάλλει ο πρωθυπουργός εμένα δεν με αφορά καθόλου!.. Έλα, επιπλέον, που, ενώ εγώ αγωνιώ καθημερινά για το αν θα προστεθώ στους ήδη 700.000 άνεργους του ιδιωτικού τομέα καλούμαι να συνεισφέρω 600 – 1000 ευρώ, ώστε να μπορεί να εγγυάται ο πρωθυπουργός την πληρωμή των μισθών εκείνων που δεν θα απολυθούν ποτέ!...
ΟΛΑ ΑΥΤΑ θα μπορούσαν να με οδηγήσουν στην υιοθέτηση του περίφημου «Δεν πληρώνω» της Αριστεράς, με ένα τελείως διαφορετικό σκεπτικό βεβαίως… Όμως θα πληρώσω… για να πονέσω… Θα πληρώσω για να εκδικηθώ τον εαυτό μου που άκριτα κάποτε αποδεχόταν τις λογικές του τύπου «ανοίγουμε τις πόρτες στο δημόσιο στους απόβλητους του κράτους της δεξιάς»… Θα πληρώσω για να μην ξαναδιανοηθώ να επικαλεστώ τη μονιμότητα ως εργαλείο για την αποφυγή πολιτικών διώξεων… Θα πληρώσω για να μην ξαναδεχτώ τη φεμινιστική λογική πασπαλισμένη με τη χρυσόσκονη «οι γυναίκες μπορούν να συνταξιοδοτούνται με δεκαπέντε χρόνια δουλειάς»…
ΑΥΞΗΣΑΜΕ το μισθολογικό κόστος του δημοσίου κατά 110% την τελευταία δεκαετία είπε ο πρωθυπουργός… Αυξήσεις, επιδόματα και διορισμοί στο ήδη υπερτροφικό δημόσιο ευθύνονται για την υπέρογκη αύξηση… Ποιοι κέρδισαν από αυτό; Οι πολιτικοί γιατί πήραν ψήφους μοιράζοντας επιδόματα και θέσεις κι οι δημόσιοι υπάλληλοι που πήραν αυτά τα επιδόματα και τις θέσεις… Ποιοι θα πληρώσουν τη ζημιά; Οι ωφεληθέντες βεβαίως, αλλά δυστυχώς κι οι αξιοπρεπέστατοι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα που δεν μπήκαν στον κόπο να γλείψουν βουλευτή, να σηκώσουν κομματική σημαία, να φωνάξουν «είσαι – είσαι ο πρωθυπουργός» και να μπουν από το παράθυρο στο μεγάλο βολευτήριο!... Δεν είναι άδικο; Είναι… Αλλά και θα πληρώσουν και κάνουν λιγότερο σαματά από τον κύριο Φωτόπουλο της ΔΕΗ που και τριπλάσιο μισθό από αυτούς παίρνει και δωρεάν ρεύμα δικαιούται και συνδικαλιστικά δάνεια συνάπτει και το πολιτικό κατεστημένο ως «ραχοκοκαλιά» του ΠΑΣΟΚ, εκπροσωπεί!...
ΞΕΡΩ αυτό που κάνω τώρα είναι ενεργοποίηση του «κοινωνικού αυτοματισμού» κατά την Αριστερά… Βάζω δηλαδή τους μισούς Έλληνες που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα να στραφούν κατά των άλλων μισών που δουλεύουν στον δημόσιο… Θεωρώ όμως ότι είναι απαραίτητο να μη φοβόμαστε να δούμε το πρόβλημα χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις… Αν η Αριστερά είναι στ΄αλήθεια κατά του «κοινωνικού αυτοματισμού» ας μην στρέφει κι αυτή τον πολίτη κατά των προνομιούχων, κατά των «ξεπουλημένων» συνδικαλιστικών ηγεσιών και κατά των διαδηλωτών που σε άλλη πλατεία τιμουν με την παρουσία τους τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που οργανώνουν φορείς προσκείμενοι σε κόμματα που κατά τη γνώμη της υπηρετούν το άδικο σύστημα που μας ορίζει…
ΜΟΝΟ αν δούμε το πρόβλημα θα βρεθούμε κοντά στη λύση…

Με άδεια χέρια…

2011-09-12T04:13:00.001-07:00

«ΜΕ ΑΔΕΙΑ χέρια στη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός» έγραψε την Πέμπτη μια εφημερίδα…Εφημερίδα του 2011 βεβαίως και όχι της δεκαετίας του ενενήντα…Όπερ σημαίνει ότι, μεσούσης της κρίσεως και παρά την κριτική όλων μας εναντίον των πολιτικών που υποδύονταν τους «μάγους με τα δώρα» ολ’ αυτά τα χρόνια, υπάρχουν άνθρωποι που θίγονται γιατί ο πρωθυπουργός πάει στη Θεσσαλονίκη με άδεια χέρια…Θα τον ήθελε προφανώς γαλαντόμο: να τάζει γεφύρια, μετρό, επιδόματα, αυξήσεις…Ολ’ αυτά δηλαδή, που έταζαν την προηγούμενη τριακονταετία και που μας οδήγησαν στο σημερινό χάλι!...
ΔΥΟ χρόνια πέρασαν αφ’ ότου μπήκαμε στο σκοτεινό τούνελ της κρίσης και είμαστε δυστυχώς ακόμη στο στάδιο της άρνησης…Αρνούμαστε να αποδεχθούμε ότι η ζωή μας άλλαξε δραματικά…Προτιμούμε να πιστεύουμε χίλιες θεωρίες συνωμοσίας παρά σ’ αυτό που βλέπουν τα μάτια μας…Άλλοι πιστεύουν ότι έβαλαν την Ελλάδα στο στόχαστρο οι δανειστές μας…Άλλοι ότι η κυβέρνηση εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία εις βάρος εκείνων που την ψήφισαν…Άλλοι ότι είμαστε το πειραματόζωο της Ευρώπης… Άλλοι πάλι, δέχονται ότι χρωστάμε, αλλά δεν συμφωνούν να πληρώσουμε…Είτε γιατί δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού στους δανειστές μας, είτε γιατί χαρίσαμε της γερμανικές αποζημιώσεις μετά τον πόλεμο…
ΟΛ’ ΑΥΤΑ συζητούνται σοβαρά – σοβαρά στα κανάλια την ώρα που ο Χατζηνικολάου ομολογεί ότι είναι οκτώ μήνες απλήρωτος κι ο Ευαγγελάτος άνεργος!...Ολ’ αυτά γράφονται στις εφημερίδες την ώρα που ο «Ριζοσπάστης» απολύει κι η «Ελευθεροτυπία» έχει να πληρώσει το προσωπικό της ένα δίμηνο…ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ;
ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ, η χώρα, είτε μας αρέσει, είτε όχι (και βέβαια, δεν μας αρέσει) φαλήρισε!...Η αγορά το νοιώθει…Αφεντικά βάζουν λουκέτο και εργαζόμενοι βρίσκονται χωρίς δουλειά…Στο δημόσιο σε λίγο δεν θα υπάρχει η ασφάλεια που υπήρχε χθές…Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, η λύση δεν είναι να πάει με γεμάτα τα χέρια στη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός…Ούτε να κάνουν συναυλία οι «Αγανακτισμένοι» φρέσκοι καθώς γύρισαν από τα μπάνια…
Η ΛΥΣΗ είναι μία : ή πτώχευση κι επανεκκίνηση από το μηδέν ή αιματηρή οικονομία μπας και γλυτώσουμε την πτώχευση...Όχι, γιατί μας το επιβάλλει η τρόικα, αλλά γιατί μας το επιβάλλουν τα απλά μαθηματικά: ένα κι ένα κάνουν δύο!...Δεν χρειάζεται να συζητάμε κατά πόσον κάνουν τρία ή τέσσερα…
ΑΝ ΠΑΛΙ μας φταίει η κυβέρνηση που δεν χειρίστηκε καλά την κρίση, ας την αλλάξουμε…Είτε γιατί στηρίχθηκε στην απάτη «λεφτά υπάρχουν»… Είτε, γιατί υπέγραψε ένα μνημόνιο σκληρό… Είτε γιατί καθυστερεί ν’ αντιδράσει…Αλλά, πριν καταφύγουμε στον επόμενο και τη δική του συνταγή για την αντιμετώπιση του χρέους, οφείλουμε να δεχθούμε το αυτονόητο…Ότι υπάρχει χρέος!...Κι ότι αφορά ειδικώς την Ελλάδα…Κι ότι είναι διαφορετικού τύπου από το χρέος των άλλων…Ιρλανδών, Ισπανών, Ιταλών…Είναι το χρέος για το οποίο από το 1990 μας είχε προετοιμάσει ότι θα μας καταστρέψει, ο Μητσοτάκης κι η κυβέρνηση του…
ΔΕΝ το αναγνωρίζουμε, θα πουν μερικοί…Δεν το δημιουργήσαμε εμείς θα πουν κάποιοι άλλοι…Σύμφωνοι…Το πελατειακό σύστημα το δημιούργησε…Αλλά δεν μπορεί να βρεθεί λύση όταν τιμωρηθούν μόνον οι πολιτικοί που εξαγόραζαν ψήφους με αναπηρικές συντάξεις και να εξακολουθούν να παριστάνουν τους ανάπηρους και να ζουν εις βάρος των υπολοίπων ελλήνων 324.835 έλληνες!...Δεν μπορεί το ποσοστό των αναπηρικών συντάξεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι 8% και στην Ελλάδα 14,5%!!!Εκτός κι αν πιστεύουμε πλέον εμείς (γιατί ο Γιώργος το έμαθε ότι δεν υπάρχουν) ότι «λεφτά υπάρχουν» κι ότι οφείλουμε μ’ αυτά να συντηρούμε χιλιάδες τεμπέληδες ως ανάπηρους…

Μια κηδεία και τέσσερα συμπεράσματα…

2011-09-05T04:13:00.000-07:00

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ στην τηλεόραση όλους αυτούς που συνόδευσαν τον Λεωνίδα Κύρκο στην τελευταία του κατοικία, κι ακούγοντας τις δηλώσεις τους μπορούσες να εξάγεις ενδιαφέροντα συμπεράσματα για την πολιτική και τους πολιτικούς…
• ΠΡΩΤΟΝ: Η εκτίμηση που τρέφουμε σε ένα πολιτικό πρόσωπο μπορεί να είναι αντιστρόφως ανάλογη της εμπιστοσύνης που του δείχνουμε όταν ψηφίζουμε…Τον Κύρκο εκτιμούσαν πολύ περισσότεροι του σχεδόν 2% που έπαιρνε το κόμμα του είτε ΕΑΡ, είτε ΚΚΕ εσωτερικού λεγόταν…Το ίδιο δεν συμβαίνει με τον Στέφανο Μάνο σήμερα; Αυτί που εκτιμούν τις απόψεις του δεν είναι περισσότεροι του 1% που παίρνει η «Δράση» στις εκλογές; Για να μη θυμηθώ τον Κωστή Στεφανόπουλο που εκτιμήθηκε από το λαό ως πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά ως αρχηγό κόμματος δεν τον έκρινε άξιο προς ψήφιση ούτε καν το 3% του εκλογικού σώματος!...
• ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Η εκτίμηση που τρέφουν ο ένας για τον άλλο οι πολιτικοί είναι αντιστρόφως ανάλογη της ιδεολογικής τους συγγένειας. Στην κηδεία του Κύρκου μπορούσε να δει κάποιος επιχειρηματίες, «ταξικούς αντιπάλους» του θανόντος (Βαρδινογιάννης, Κωστόπουλος της ALPHA BANK), πολιτικούς που τους χώριζε ιδεολογική άβυσσος μαζί του (Μητσοτάκης, Κωστής Στεφανόπουλος, Στεφ. Μάνος), άλλα όχι την ηγεσία του ΚΚΕ με την οποία οραματίστηκε και ίδρυσε τον ενιαίο Συνασπισμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι για να μάθει τον θάνατο του Κύρκου ο αναγνώστης του «Ριζοσπάστη» χρειαζόταν να γυρίσει στη 18η σελίδα της εφημερίδας, όπου στα «ψιλά» (επτά σειρές όλες κι όλες) υπήρχε μια μίζερη (93 λέξεων!) αναφορά στη ζωή του θανόντος γεμάτη από «μπηχτές»!...Μην απορείτε: οι διαφορές εντός των κομμάτων είναι μεγαλύτερες από εκείνες μεταξύ των κομμάτων!...Είτε συμπεριφορές αφορούν αυτές, είτε πολιτικές θέσεις…
• ΤΡΙΤΟΝ: Η κηδεία του Κύρκου ανέδειξε όμως και ζητήματα αισθητικής: ένας μόνον ο ομιλητής κατ’ απαίτησιν του ιδίου…Μια ιδιόχειρη αποστολή που οριοθετούσε τη σύγκρουση των ιδεών: «όχι στη βία και τη μισαλλοδοξία» (το κατάλαβε άραγε αυτό η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που υιοθετεί άκριτα κάθε χουλιγκανισμό του αγανακτισμένου λαού, ενώ ταυτόχρονα απονέμει τα εύσημα στην ποιότητα του Κύρκου;)…Η «ωδή στη χαρά» από την «ενάτη» του Μπετόβεν…Η φυσαρμόνικα…Η απόδειξη εντέλει, ότι, και η αστική τάξη μπόρεσε να αναδείξει κομμουνιστές…Που δεν χρειάζονταν να «μπουκάρουν» στα «χειμερινά ανάκτορα» για να επιβεβαιωθούν…Μόνο με τη δύναμη των επιχειρημάτων τους και πάντα με τους καλούς τους τρόπους…
• ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Οι πολιτικοί μας είναι συμπαθέστεροι ως απόμαχοι (με εξαίρεση ίσως τον κ. Μητσοτάκη που πάντως εξακολουθεί να παρεμβαίνει στα κοινά, άρα δεν είναι και τόσο απόμαχος)…Συμβαίνει με τους περισσότερους. Νοσταλγείς την παρουσία τους όταν τους ξαναβλέπεις…Και τους θεωρείς καλύτερους συγκρίνοντάς τους με τους σύγχρονους…Αυταπάτη; Σίγουρα…Γιατί κι οι σύγχρονοι στην πλειοψηφία τους κάποτε θα γίνουν συμπαθείς απόμαχοι…

Ακόμη δεν καταλάβαμε τίποτα…

2011-08-31T05:17:00.001-07:00

ΠΡΙΝ εκθέσω τις απόψεις μου επί του θέματος που θα διαβάσετε παρακάτω, νοιώθω την ανάγκη να κάνω μια δήλωση: δεν αισθάνομαι καθόλου άνετα, όταν, εκθέτοντας τις απόψεις μου, θέτω σε κίνδυνο την εργασιακή ασφάλεια κάποιων συναδέλφων μου…Ωστόσο, η δημοσιογραφία επιβάλει σ’ εκείνον που την ασκεί, να ξεχνάει το συντεχνιακό του συμφέρον ή την συναδελφική αλληλεγγύη όταν απευθύνεται στο ευρύτερο κοινό…Μετά την απαραίτητη διευκρίνιση λοιπόν, μπορούμε να περάσουμε στην ουσία…
ΕΙΧΑ μόλις επιστρέψει από τις διακοπές όταν διάβασα στον τοπικό Τύπο το ρεπορτάζ για την κυβερνητική απόφαση που συρρικνώνει τα κρατικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης…Ξέρετε: κατάργηση της ΕΤ-1 και της «Ραδιοτηλεόρασης», κλείσιμο και συγχωνεύσεις των περιφερειακών ραδιοσταθμών…Το πρόβλημα γνωστό, πριν ακόμα η χώρα μας, αρχίσει να χρωστάει «της Μιχαλούς»: ελάχιστη τηλεθέαση, μηδαμινή ακροαματικότητα, υπέρογκα έξοδα, μηδαμινά έσοδα, χιλιάδες αργόμισθοι ή υποαπασχολούμενοι υπάλληλοι και αλλεπάλληλοι αρνητικοί ισολογισμοί παρά την επιδότηση τους από την εισφορά όλων μας (και των …νεκρών) μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ…
ΤΜΗΜΑ του προβλήματος «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου δυστυχώς, το εν λόγω…Ευθύνεται σ’ ένα ποσοστό για τα κακά οικονομικά της χώρας, αλλά την ώρα του «πάρτυ» κανένας δεν συζητούσε για το ποιος ήπιε δυό ουίσκι και ποιος το μπουκάλι ολόκληρο…Αρκούσε που πίναμε όλοι! Αφήστε που οι τρισκατάρατοι που τόλμησαν να εκφωνήσουν το «μαζί τα φάγαμε» ήταν εκείνοι που κερνούσαν (ποτά, θέσεις, επιδόματα) τους μετέπειτα αγανακτισμένους, οι οποίοι όσο έπιναν ευχαριστούσαν, έγλειφαν, χειροκροτούσαν και δεν αγανακτούσαν, ούτε προβληματίζονταν για το που θα οδηγούσε η γενναιοδωρία των ευεργετών τους…Να πεις ότι δεν υπήρξαν δυνάμεις που προειδοποίησαν εγκαίρως; Υπήρξαν…Η ίδια η Ν.Δ. που σήμερα αθωώνει τον λαό και χρεώνει τα λάθη στους αντιπάλους της, από το 1990 μας ενημέρωνε πόσα χρωστάει το κάθε παιδί που γεννιέται, αλλά όταν διαπίστωσε ότι αυτό δεν επιβραβεύεται από την κοινή γνώμη το «γύρισε» διορίζοντας ασύστολα και πληρώνοντας «στα ίσα» όσους διαμαρτύρονταν: τους αγωνιζόμενους π.χ. αγρότες για να πάρουν τα τρακτέρ από το δρόμο μόλις το 2009 όταν η κρίση είχε ήδη ξεσπάσει…
ΤΙ ΣΧΕΣΗ έχουν όλ’ αυτά τα χιλιοειπωμένα με την κρατική ραδιοτηλεόραση και γιατί να επαναλαμβάνονται τώρα; Γιατί, με το που επέστρεψα από τις διακοπές, η είδηση που διάβασα στον τοπικό Τύπο αποδείκνυε ότι, ακόμα και τώρα που κινδυνεύουμε με οριστική χρεοκοπία δεν έχουμε καταλάβει τίποτα για όλ’ αυτά…Και δεν αναφέρομαι στους πολίτες, που στο κάτω – κάτω χειραγωγούνται από τους πολιτικούς και τα media…Αναφέρομαι σ΄ εμάς τους δημοσιογράφους που υποτίθεται ότι κάτι παραπάνω καταλαβαίνουμε από τον απλό κόσμο…Δείτε όμως, πως αντιμετωπίσαμε (όχι όλοι, αλλά η πλειοψηφία) το θέμα της συγχώνευσης των δύο ραδιοφώνων της Ε (λληνικής) ΡΑ (διοφωνίας): «Αγκάθι για τον περιφερειάρχη το που θα πάει η έδρα του συγχωνευθέντος ραδιοφώνου» διάβασα στον τοπικό Τύπο…Προφανώς, το πρόβλημα είναι για άλλη μια φορά το που θα εδρεύει ο υπό συγχώνευσιν νέος ραδιοφωνικός σταθμός: στη Λάρισα ή στο Βόλο;…
ΜΑ ΑΥΤΟ είναι το πρόβλημα; Αν η έδρα θα είναι στο Βόλο ή τη Λάρισα; Και δεν είναι πρόβλημα το αν θα είναι βιώσιμος οικονομικά ο σταθμός; Το αν θα συνεχίσουν να τον επιδοτούν οι φορολογούμενοι πολίτες, ανάμεσα τους κι οι δημοσιογράφοι των ιδιωτικών ραδιοφωνικών σταθμών για να τους ανταγωνίζεται αθέμιτα; Δεν είναι ζήτημα το τι προσφέρει αυτός ο σταθμός και διατηρείται εν ζωή, ενώ π.χ. μειώνονται οι πόροι μιας κοινωνικής δομής που αφορά τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες;
ΕΠΕΙΔΗ θέτω τα παραπάνω ερωτήματα δεν σημαίνει ότι ισχυρίζομαι πως πρέπει να κλείσει κι αυτός ο σταθμός…Όχι…Απλώς ισχυρίζομαι ότι το τελευταίο θέμα που θάπρεπε να μας απασχολήσει είναι το που θα είναι η έδρα του…Τα άλλα θα έπρεπε να μας απασχολήσουν πρώτα, αν θέλουμε να καθοδηγήσουμε την κοινή γνώμη σε μια ουσιαστική αναζήτηση γύρω από το ξαφνικό «συμμάζεμα»…Η περί της έδρας συζήτηση, αναπαράγει απλώς σύνδρομα τοπικιστικού χαρακτήρα που καμιά αξία άλλη δεν έχουν από το να συσκοτίσουν την υπόθεση…
ΚΑΙ ΓΙΑ να μη δημιουργώ παρεξηγήσεις: αν οι εν λόγω ραδιοφωνικοί σταθμοί δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό και έχουν τα απαιτούμενα έσοδα, προτείνω να απεργήσουμε όλοι ώστε να λειτουργήσουν «ασυγχώνευτοι» και σε Λάρισα και σε Βόλο…Γιατί, είναι κρίμα να κλείνουν παραγωγικές μονάδες του δημοσίου και να προστίθενται άνεργοι στους χιλιάδες ήδη του ιδιωτικού τομέα…

«Αγανακτισμένοι» πολλών ταχυτήτων…

2011-07-20T02:10:00.001-07:00

ΥΠΑΡΧΟΥΝ δύο κατηγορίες «αγανακτισμένων» πολιτών πλέον σ’ αυτή τη χώρα: στην πρώτη κατηγορία ανήκουν αυτοί που άνοιξαν και συνεχίζουν τον χορό των κινητοποιήσεων στις πλατείες, διεκδικώντας περίπου να συνεχίσουμε τη ζωή μας όπως την ξέραμε, πριν η τρόικα κληθεί για να μας συμμαζέψει…Παρ’ ότι, οι εν λόγω «αγανακτισμένοι» δηλώνουν ότι μας κορόιδεψαν οι πολιτικοί μας (και ως προς αυτό έχουν δίκαιο) για να υπερασπισθούν τα «κεκτημένα» που μας έδωσαν αυτοί οι πολιτικοί, ισχυρίζονται ότι «λεφτά υπάρχουν»…Τουτέστιν, εξαιρούν της κοροϊδίας των πολιτικών την προεκλογική απάτη του νυν πρωθυπουργού!...Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών…
ΣΤΗ δεύτερη κατηγορία των «αγανακτισμένων» ανήκουν όσοι δεν εκδηλώνουν την αγανάκτησή τους με μαζικές διαμαρτυρίες, αλλά αναρωτιούνται ως πότε η κυβέρνηση Παπανδρέου θα καθυστερεί τις περίφημες μεταρρυθμίσεις που εξαγγέλλει, επειδή φοβάται μην εξοργίσει ακόμη περισσότερο την πρώτη κατηγορία των «αγανακτισμένων»…Πρόκειται για ανθρώπους που κινούνται στον χώρο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας (επιχειρηματίες, έμποροι, ιδιωτικοί υπάλληλοι κ.λ.π.), οι οποίοι βλέπουν το έδαφος να χάνεται καθημερινά κάτω από τα πόδια τους, είτε από την έλλειψη ρευστότητος, είτε από τις έκτακτες εισφορές που επιβάλλονται για να καλυφθούν τα ελλείμματα που παράγει ο υπερπροστατευμένος (ακόμη και σήμερα!) δημόσιος τομέας…
ΕΝΑ παράδειγμα: ενώ ο ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός ALTER (παρ’ ότι δεν εκπροσωπεί έναν υγιή φορέα της ιδιωτικής οικονομίας) φυτοζωεί, οι τρεις κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί ζουν και βασιλεύουν, έχοντας σαφώς και λιγότερα έσοδα από το ALTER και μικρότερη συμμετοχή στο παιχνίδι της δημοσιότητας… Το ALTER κι οι εργαζόμενοι του (που παραμένουν απλήρωτοι εδώ και μήνες) συνεισφέρουν μέσω της φορολογίας τους στη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας των τριών κρατικών καναλιών, όπως ακριβώς και όλοι εμείς που πληρώνουμε φόρους…Δεν μπορεί βεβαίως να ισχυριστεί κανείς ότι τα τρία κανάλια ζουν εις βάρος του ALTER, αλλά είναι αλήθεια ότι το ανταγωνίζονται (του παίρνουν τηλεθέαση και διαφημίσεις) χάρις στη δυνατότητα που τους δίνει η φορολόγηση και των ιδίων των απλήρωτων εργαζομένων του ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού!…Το πρόβλημα όμως, δεν είναι η ζημιά που κάνουν τα τρία κρατικά κανάλια στο ALTER και τους εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας…Το σοβαρότερο πρόβλημα είναι ότι ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού καταβάλει εδώ και ένα χρόνο δυσβάσταχτους (τακτικούς και έκτακτους) φόρους για να σώσει υποτίθεται την ελληνική οικονομία και τα χρήματα του εξακολουθούν να ρίχνονται στη «μαύρη τρύπα» του δημοσίου, γιατί η κυβέρνηση «τρέμει» το πολιτικό κόστος που θα δημιουργήσει η κατάργηση των δύο από τους τρεις προβληματικών κρατικών τηλεοπτικών σταθμών!…Κράτος προ των πυλών της χρεοκοπίας, γιατί άραγε να συντηρεί τρεις κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς (αντί ενός) και σαράντα περιφερειακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς;
ΤΟ ΙΔΙΟ ακριβώς συμβαίνει με δεκάδες ακόμη φορείς του δημοσίου που συνεχίζουν να λειτουργούν χάρις στους φόρους που πληρώνουν επιχειρήσεις που ετοιμάζονται να βάλουν λουκέτο ή εργαζόμενοι που βρίσκονται προ του φάσματος της ανεργίας!..
ΑΥΤΗ η ανισότητα λοιπόν, δημιουργεί τη δεύτερη κατηγορία των «αγανακτισμένων». Είναι αυτοί που αγανακτούν όχι γι αυτά που γίνονται εις βάρος των «κεκτημένων» του ελληνικού λαού, αλλά γι αυτά που δεν γίνονται στο όνομα της συγκράτησης της οργής εκείνων που «αγανάκτησαν» πρώτοι…Η ατολμία δυστυχώς εκεί οδηγεί: αν αντιμετωπίζεις με δειλία και ενοχή την οργή ενός τμήματος του λαού, αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπίσεις και την οργή του άλλου…Το αποτέλεσμα της διελκυστίνδας μεταξύ των δύο κατηγοριών «αγωνιζομένων» είναι ορατό πλέον στις δημοσκοπήσεις: όπου ο βαθμός ικανοποίησης της κοινωνίας από τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης σημειώνει κάθε μήνα κατακόρυφη πτώση!....

Ποιος θα απελευθερώσει το «κλειστό» επάγγελμα του πρωθυπουργού;

2011-07-11T02:54:00.001-07:00

ΣΥΜΦΩΝΑ με το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel τρεις οικογένειες τα τελευταία πενήντα χρόνια κουμαντάρουν την Ελλάδα: οι οικογένειες Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη…Το άρθρο του έγκυρου περιοδικού αναφέρεται στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας μας και δημοσιεύθηκε την ημέρα ακριβώς που ο υπουργός Μεταφορών Γιάννης Ραγκούσης ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά την απελευθέρωση του κλειστού επαγγέλματος του ταξιτζή…Όπως ήταν φυσικό οι «ταρίφες» κατέβασαν τη σημαία και βγήκαν στους δρόμους κορνάροντας και διατρανώνοντας το «όχι στην βίαιη απελευθέρωση του επαγγέλματος»…
ΚΑΘΕ επαγγελματική ομάδα που σέβεται τον εαυτό της αμύνεται των αλλαγών που έρχονται να ανατρέψουν το «βόλεμα» της…Των ταξιτζήδων προηγήθηκαν οι φαρμακοποιοί, οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι συμβολαιογράφοι, οι φορτηγατζήδες…Ξέρουν πολύ καλά ότι μόνον ο αγώνας θα αποτρέψει την απελευθέρωση των επαγγελμάτων τους… Η θεωρία του πολιτικού κόστος γαρ, που ενίοτε ξεπερνά και τις εντολές της τρόικας…Η πίστη των περισσοτέρων από εμάς άλλωστε, στα «κλειστά» επαγγέλματα δεν σταματά στο δικό μας επάγγελμα, ξεπερνά τα όρια της ιδιοτέλειας και συνεπώς ο αγώνας μας κάθε άλλο παρά συντεχνιακός είναι…Είναι ιδεολογικός αγώνας και ιδού το γιατί…
ΤΟ ΠΛΕΟΝ «ΚΛΕΙΣΤΟ» επάγγελμα σ’ αυτή τη χώρα, σύμφωνα και με το άρθρο της Spiegel, είναι το επάγγελμα του πρωθυπουργού: αν δεν λέγεσαι Παπανδρέου ή Καραμανλής δεν μπορεί να το ασκήσεις! Αν λέγεσαι Μητσοτάκης, Σαμαράς ή Σημίτης κάνεις απλώς τα «ρεπό» των μελών των δύο ονομαστών πολιτικών οικογενειών του τόπου, μέχρι να μεγαλώσουν και να φθάσουν σε ηλικία εξουσίας τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους ή τα ανίψια τους…Ο αγώνας για τη διατήρηση των δικαιωμάτων των δύο οικογενειών στο «κλειστό» επάγγελμα του πρωθυπουργού δεν είναι ένας αγώνας που γίνεται ερήμην της κοινωνίας: χιλιάδες πολίτες σ’ αυτή τη χώρα από το 1974 και μετά πήγαν ελεύθερα και δημοκρατικά και τους ψήφισαν με φανατισμό όταν αναμετρούνταν μεταξύ τους…Θα πείτε: γιατί «με φανατισμό;»…Γιατί ακόμη κι όταν εξέλειπε ο φανατισμός ανάμεσα στους οπαδούς των δύο μεγάλων παρατάξεων της χώρας, στις εσωκομματικές δηλαδή, εκλογές, φανατικά οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες στις διαδικασίες συνήθιζαν να ψηφίζουν υπέρ των προνομίων της μίας ή της άλλης οικογένειας για να μην απειληθούν από τους αμφισβητίες τους: τον Σουφλιά, τον Ευαγ. Βενιζέλο, τον Έβερτ κ.λ.π.
ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ συνεπώς που «ξοδεύει» όσες δημοκρατικές διαδικασίες τις έχουν προσφερθεί για να διαιωνίζει την παρουσία των δυο πολιτικών οικογενειών στην πολιτική ζωή του τόπου με αιτιολογικό ότι τα «ονόματα εγγυώνται», κάθε άλλο παρά προοδευτική θα μπορούσε να είναι στην αποδοχή των νέων συνθηκών που δημιουργεί η εξέλιξη…Τα φοβικά της σύνδρομα δεν θα της επιτρέψουν ποτέ να δει με «ανοιχτό μυαλό» τις εξελίξεις στην αγορά εργασίας και να απελευθερώσει επαγγέλματα που διαδραματίζουν πολύ μικρότερο ρόλο στη ζωή της σε σχέση με αυτό του πρωθυπουργού…
ΞΕΡΩ την ένσταση: το να είσαι πρωθυπουργός δεν είναι επάγγελμα…Πράγματι είναι ο αντίλογος, αλλά ποιος ορκίζεται ότι στην Ελλάδα τουλάχιστον δεν έχει επαγγελματικά χαρακτηριστικά;

Κόντρα στα υπαρξιακά αδιέξοδα…

2011-07-04T00:57:00.000-07:00

ΣΤΑ ΜΕΣΑ της δεκαετίας του εβδομήντα βρέθηκα στην Ιταλία για σπουδές…Ήταν δύο χρόνια αφ’ ότου είχε πέσει η χούντα στην Ελλάδα και το ένοιωθες ότι πολλοί από τους έλληνες φοιτητές που είχαν ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της επταετίας στην Ιταλία, έψαχναν να βρουν τον ρυθμό τους…Αντίθετοι στο καθεστώς των συνταγματαρχών οι περισσότεροι εξ αυτών, είχαν βάλει σε δεύτερη μοίρα τις σπουδές τους, λειτουργώντας ολ’ αυτά τα χρόνια περισσότερο ως αντιστασιακοί και λιγότερο ως φοιτητές…Ήταν λοιπόν η ώρα κάποιοι να εντατικοποιήσουν το διάβασμα για να καλύψουν τον χαμένο χρόνο και κάποιοι άλλοι να αποφασίσουν αν πλέον η πολιτική θάταν το μέλλον τους…
ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ αυτό σταυροδρόμι, ο καθένας το πήρε διαφορετικά: άλλοι «ξανάγιναν» φοιτητές και με εντατική δουλειά πήραν το πτυχίο, άλλοι γύρισαν άπραγοι στην Ελλάδα ή έμειναν στην Ιταλία για να δουλέψουν και άλλοι μπήκαν στην πολιτική κι αργότερα έγιναν βουλευτές κι υπουργοί, μάλιστα μερικοί εξ αυτών μας κυβερνούν ακόμα…Υπήρξαν και κάποιοι όμως, που λόγω της θητείας τους στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά (γιατί το ΚΚΕ είχε εν τω μεταξύ νομιμοποιηθεί) βίωσαν ένα αδιέξοδο: θέσεις στην πολιτική ζωή δεν υπήρχαν γι αυτούς, τα αμφιθέατρα στα οποία είχαν ως τότε πρωταγωνιστικό ρόλο άρχισαν να φθίνουν, η δε σχέση τους με την αγορά εργασίας ήταν προβληματική για ιδεολογικούς λόγους…Το μόνο που ήξεραν να κάνουν καλά ήταν να αγωνίζονται κατά της χούντας και καθώς χούντα δεν υπήρχε πλέον, έπρεπε να ανακαλύψουν έναν τρόπο ώστε να καλύψουν το κενό και να αντιμετωπίσουν το υπαρξιακό τους πρόβλημα…Η «κατασκευή» που έκαναν λοιπόν στο μυαλό τους συνοψίζονταν στο περίφημο «η χούντα συνεχίζεται με πολιτικά μέσα κι εμείς συνεχίζουμε τον αγώνα για να την ανατρέψουμε»…Μια «κατασκευή» που κράτησε αρκετούς εξ αυτών ομήρους μιας εμμονής στην αντίσταση για πολλά χρόνια μετά τη μεταπολίτευση…Πιθανότατα ως την εξάρθρωση της 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, καθώς το βιογραφικό του Γιωτόπουλου π.χ. ταιριάζει στην «ιταλική περιπέτεια» που περιέγραψα, με τη διαφορά ότι εξελίχθηκε στην Γαλλία της ίδιας πάντως χρονικής περιόδου…
ΓΙΑΤΙ ξαφνικά τα θυμήθηκα ολ’ αυτά; Γιατί τον τελευταίο καιρό γίνεται από πολλές πλευρές η ίδια εμφατική αναφορά στον όρο «χούντα»: η «χούντα» που μας έφερε η τρόικα, η «χούντα» που μας κυβερνάει, η «χούντα» που μας έδεσε χειροπόδαρα, η «χούντα» που ψήφισε το μεσοπρόθεσμο, η «χούντα» που δεν δίνει την πλατεία στον Μίκη, η «χούντα» που (υποτίθεται ότι) κυνηγάει τον Λαζόπουλο, η «χούντα» που κρύβει την αλήθεια από τον λαό και λοιπά και λοιπά…
ΔΕΝ ΙΣΧΥΡΙΖΟΜΑΙ ότι ζούμε σε μια από τις καλύτερες δημοκρατίες του κόσμου, αλλά η κατάχρηση που κάνουμε στον όρο «χούντα» αδικεί την κρίση μας…Θυμίζει δε, τους άλλοτε αντιστασιακούς φοιτητές της Ιταλίας σε τούτο: είναι η «κατασκευή» που επιτρέπει στους «μπαχαλάκηδες» να ρημάζουν την Αθήνα και την Αριστερά να ενδιαφέρεται για τις δήθεν «ειδικές σχέσεις» τους με την Αστυνομία…Που νομιμοποιεί κάθε είδους διαμαρτυρία (ακόμη και της πιο ακραίας μορφής) ως λογική αφού υποτίθεται ότι απευθύνεται σε ένα ανελεύθερο καθεστώς…Μέχρι κι ο κ. Σαμαράς προχθές μίλησε για «παρακράτος»!…Προφανώς, πείστηκε κι ο ίδιος ότι ζει μια νέα «χούντα» και όταν κοιτάζεται στον «καθρέφτη» πιστεύει πως ο ίδιος εκπροσωπεί τη νέα μεταπολίτευση!...
ΑΥΤΗ είναι κι η μόνη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην «κατασκευή» που κάλυπτε το υπαρξιακό αδιέξοδο των φοιτητών της δεκαετίας του εβδομήντα στην Ιταλία και στη σημερινή: τότε αφορούσε μια μικρή μειοψηφία των φοιτητών της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς…Σήμερα αφορά ένα τεράστιο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας…Αυτό κανείς δεν ξέρει που θα οδηγήσει: ήδη η συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνίας τείνει να δικαιώσει τους εξτρεμισμούς των εξαρθρωθεισών άλλοτε «επαναστατικών οργανώσεων»…Τα γιαούρτια, τα νερά και οι προπηλακισμοί του πολιτικού προσωπικού (ξυλοδαρμός Χατζηδάκη κ.λ.π.) που τυγχάνουν μάλιστα της αποδοχής ενός ευρέος τμήματος της κοινωνίας, είναι μόνο η αρχή. Ας ελπίσουμε ότι η «κατασκευή» που έκαναν κάποιοι στο μυαλό τους δεν θα έχει χειρότερες συνέπειες…

Μια από τα ίδια;

2011-06-27T01:00:00.000-07:00

ΣΕ ΜΙΑ τηλεοπτική εκπομπή το βράδυ της περασμένης Δευτέρας, ένας «ανένταχτος αριστερός» (έτσι προσδιοριζόταν από τα γράμματα στη μικρή οθόνη) από την Καρδίτσα, θυμόταν την «κυβέρνηση του βουνού» με νοσταλγία, καθώς μιλούσε για την «άμεση δημοκρατία» που διατρέχει τις πλατείες των αγανακτισμένων….
ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ακριβώς ημέρα, δημοσιοποιήθηκε η έρευνα της ALCO και ανέδειξε τη διαφορά που υφίσταται πάντα ανάμεσα στις ερμηνείες που δίνονται για ένα φαινόμενο και στο ίδιο το φαινόμενο: αν γινόταν λέει η έρευνα της ALCO εκλογές αύριο, το 18,4% των «αγανακτισμένων» θα ψήφιζε «Νέα Δημοκρατία»… Το 12,3% θα ψήφιζε ΠΑΣΟΚ, το 11,3% θα ψήφιζε ΚΚΕ, το 7,2% ΛΑΟΣ και το 7,2% ΣΥΡΙΖΑ….Αθροίζοντας τα παραπάνω ποσοστά διαπιστώνει κανείς πως το 60% περίπου των «αγανακτισμένων» αν γίνονταν εκλογές αύριο θα ψήφιζε ένα από τα πέντε κόμματα της Βουλής, που συγκεντρώνεται καθημερινά στο Σύνταγμα για να «μουντζώνει»!..
ΠΑΡΑΔΟΞΟ; Καθόλου…Στις ερωτήσεις των δημοσκόπων απάντησαν οι ίδιοι άνθρωποι που, όταν ερωτώνται για την ποιότητα των ειδήσεων των τηλεοπτικών καναλιών απαντούν ότι τη βρίσκουν τραγική, αλλά αρκούνται στη διαπίστωση και μόνο εξακολουθώντας να παρακολουθούν τα προγράμματα που ισχυρίζονται ότι τους προσβάλλουν…
ΓΕΝΙΚΩΣ, μας χαρακτηρίζει αυτό τους Έλληνες:να μιλάμε απαξιωτικά για τις επιλογές μας όταν κάνουμε δηλώσεις, αλλά να μην κάνουμε τίποτα για να τις αλλάξουμε…Ακόμα κι αν συνηγορούν υπέρ αυτής της αλλαγής όλα, όπως τώρα που επί ένα μήνα καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι ξενυχτούν στο Σύνταγμα…
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ λίγοι αυτοί που ελπίζουν στις συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» ακόμη κι αν δεν ξέρουν τι μπορεί να «κληρώσει» σ’ αυτές. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης έγραφε: «όταν μια κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε επείγοντα προβλήματα, εμφανώς άλυτα, έχουμε τον ορισμό της προεπαναστατικής κατάστασης. Κανείς δεν βλέπει τη λύση, ο καθένας ξέρει ότι πρέπει να δοθεί λύση και το πράγμα εκρήγνυται»…Άλλος προαλείφεται συνεπώς για μέλος της «κυβέρνησης του βουνού», άλλος μυθοποιεί τη διαδικασία πιπιλίζοντας καραμέλες περί «άμεσης δημοκρατίας» κι όλοι μαζί «μουντζώνουν» τους πολιτικούς που μας έφτασαν μέχρι εδώ, σίγουροι ότι φτάσαμε στο τέλος της μεταπολίτευσης….Μπορεί να προβλέψει κανείς τη συνέχεια; Προφανώς όχι, ακόμη κι αν η δημοσκόπηση της ALCO μας πείθει ότι οι «αγανακτισμένοι» δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού εκλογικού σώματος, απόλυτα αντιπροσωπευτικό των πολιτικών του επιλογών… Η ανθρωπογεωγραφία τους αναπαράγει τον πολιτικό χάρτη όπως τον ξέρουμε μέχρι σήμερα και οι προθέσεις τους όπως καταγράφονται στη δημοσκόπηση της ALCO δεν σκοπεύουν να τον αλλάξουν… Αντιθέτως, να τον διατηρήσουν ως έχει, σκοπεύουν… Δυστυχώς!....
ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ δεν είναι έωλο, ούτε εδράζεται μόνο στα αποτελέσματα μιας δημοσκόπησης…Ακούγοντας τον λόγο των «αγανακτισμένων» δυστυχώς δεν ανακαλύπτεις το καινούργιο…Μια αναπαραγωγή του τρέχοντος καταγγελτικού τηλεοπτικού λόγου είναι και τίποτα περισσότερο…Αν βγάλεις από το κάδρο τις εικόνες, η φωνή από μόνη της παραπέμπει σε Μίκη, σε Λαζόπουλο, σε Τριανταφυλλόπουλο, σε Λαφαζάνη, σε Δημαρά, σε Αυτιά, στον μέσο βουλευτή της Ν.Δ. του ΛΑΟΣ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ…Καμιά πρωτοτυπία…Μελαγχολία μόνο μπορεί να σου προκαλέσει το αδιέξοδο…Όπως κι η δημοσκόπηση της ALCO που σε προδιαθέτει για ένα έργο που μάλλον το έχεις δει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια…

Για τα μάτια μιας γκόμενας…

2011-06-20T03:58:00.002-07:00

ΤΗΝ ΩΡΑ που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι Κυριακή 29 Μαΐου… Στα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης κυριαρχεί ο απόηχος της αποτυχημένης συνάντησης των πολιτικών αρχηγών υπό την προεδρία του προέδρου της Δημοκρατίας… Δεν βρήκαν τρόπο να συμφωνήσουν λέει, να αντιμετωπίσουν από κοινού το οικονομικό πρόβλημα της χώρας… Το βάρος πέφτει στον Αντώνη Σαμαρά που δεν συναίνεσε στην πολιτική Παπανδρέου, αλλά εγκαλείται ο Γιώργος γιατί πήγε λέει να «τη φέρει» στον Σαμαρά και να τον βάλει να στηρίξει την πολιτική του…
ΚΑΙ να σκεφθείς, αυτοί οι δύο ήταν συγκάτοικοι!.. Όχι «στην τρέλα» αλλά στη φοιτητική τους ζωή.. Που σημαίνει ότι, πλήρωναν ΜΑΖΙ τα κοινόχρηστα για κάμποσα χρόνια χωρίς (ελπίζω) να διαφωνούν για το ποιος θα μιλήσει με τη σπιτονοικοκυρά και πόσο ρεύμα έκαψε ο καθένας!.. Μοιράζονταν τον ίδιο χώρο και προφανώς, τα κατάφερναν να συνεννοηθούν πότε να πάει στο μπαρ ο ένας, για να φέρει στο δωμάτιο τη γκόμενα ο άλλος… Άσε που οι φοιτητικές περίοδοι ευνοούν συνήθως, τις μαζικές συναθροίσεις στον έρωτα, οπότε μπορεί να τους ενώνει και καμιά παρτούζα, υπό την επήρεια ναρκωτικών … 70’s γαρ και συνεπώς: sex and drugs and rock n roll… ΚΙ ΟΜΩΣ με τέτοια προϊστορία, σαράντα χρόνια μετά, δεν βρίσκουν ούτε μια καλή κουβέντα να πει ο ένας για την πολιτική του άλλου… Ούτε για το πώς θα πληρωθούν τα κοινόχρηστα της χώρας συμφωνούν… Προτιμούν να καβγαδίζουν δημοσίως για το πόσες φορές έκανε μπάνιο ο ένας κι ανέβασε το λογαριασμό της ΔΕΥΑΛ και πόσο ρεύμα έκαψε ο άλλος κι ανέβασε στα ύψη το λογαριασμό της ΔΕΗ!.. Εν τω μεταξύ, ο διαχειριστής έχει «φορτώσει» επικίνδυνα και μας τα χώνει, πότε δια στόματος Όλι Ρεν και πότε δια στόματος Καρλ Γιουνκέρ: «Σοβαρευτείτε, θα σας πετάξουμε στο δρόμο. Η ευρωπαϊκή πολυκατοικία δεν σας αντέχει άλλο»…
ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ του καβγά των συγκατοίκων της φοιτητικής ζωής, συνήθως λύνονται με τον πιο απλό τρόπο: φεύγει ο ένας από το σπίτι και μένει στης γκόμενας μέχρι να βρει καινούριο… Μετά κόβουν «καλημέρες» και πολλά χρόνια αργότερα, κάθε φορά που ξαναβρίσκονται θυμούνται με νοσταλγία τα παλιά χρόνια, γελώντας με τις μαλακίες της νιότης…
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ τα αδιέξοδα του καβγά των συγκατοίκων του πολιτικού συστήματος δεν λύνονται τόσο απλά… Μια χώρα πιέζεται από την αδυναμία των άλλοτε συμφοιτητών να βρουν κοινές λύσεις και βλέπει το χρόνο να περνάει και τη χρεοκοπία να έρχεται καθημερινά όλο και πιο κοντά… Το χάσμα είναι αγεφύρωτο γιατί οι δύο πρώην συγκάτοικοι δεν καβγαδίζουν στην ουσία για το ποιος θα πληρώσει τα κοινόχρηστα, αλλά για τα μάτια της ίδιας γκόμενας: η εξουσία τους χωρίζει… Αν φύγει αυτή από τη μέση, σε ένα τέταρτο θα θυμηθούν τα παλιά και θα βρουν τρόπο να πληρώσουν τα κοινόχρηστα στο πιτς φυτίλι… Οι περισσότεροι συγκάτοικοι στα φοιτητικά χρόνια άλλωστε, γι αυτό «τσακώθηκαν»: για τα μάτια της κοινής φίλης που την ήθελαν κι οι δύο!.. Κι αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα στα είκοσι και ακόμη μεγαλύτερο στα εξήντα!..

*** ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "IMAGINE"

Αλλάζουν οι υπουργοί, όχι οι πολιτικές…

2011-06-20T03:58:00.001-07:00

ΑΠΟ ΤΗ στιγμή που οι κύριοι Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος άλλαξαν υπουργεία, ουδείς διερωτήθη «τι αλλάζει στην πολιτική της κυβέρνησης για το περιβάλλον»…Όλοι νοιαστήκαμε μόνο για το τι αλλάζει στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και ορθώς… Η οικονομία είναι ο μεγάλος ασθενής της χώρας και από την δική του υγεία εξαρτάται η πολιτική όχι μόνο για το περιβάλλον, αλλά και για οτιδήποτε αφορά τη ζωή μας…
ΟΙ ΜΟΝΟΙ πάντως που ήταν σίγουροι από την πρώτη στιγμή του ανασχηματισμού ότι, η τοποθέτηση του κ. Βενιζέλου στο υπ. Οικονομίας δεν σημαίνει απολύτως τίποτα ήταν οι εκπρόσωποι των δύο κομμάτων της Αριστεράς: «από τη στιγμή που ο νέος υπουργός καλείται να εφαρμόσει το μνημόνιο, δεν αλλάζει τίποτα» άκουσα να δηλώνει ένα από τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ…Κι «από τη στιγμή που η χώρα παραμένει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν βγαίνει απ’ αυτή, όσοι υπουργοί κι αν αλλάξουν, του ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ., του ΛΑΟΣ ή του ΣΥΡΙΖΑ που στηρίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και όσες εκλογικές αναμετρήσεις κι αν γίνουν το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο» θα μπορούσε να προσθέσει το ΚΚΕ, που είναι πεπεισμένο ότι μόνο μ’ ένα καθεστώς σαν κι αυτά που αποθέωσε το ίδιο (Κούβας, Ανατ. Γερμανίας κ.λ.π.) τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά…
Η ΑΠΟΨΗ περί της ελαχίστης σημασίας που διαδραματίζει η αλλαγή των προσώπων ή και των κομμάτων στη διαμόρφωση της πολιτικής δεν αφορά μόνο τη μειοψηφία του 10% της ελληνικής κοινωνίας που ψηφίζει τα δύο κόμματα της Αριστεράς. Την ασπάζονται πολύ περισσότεροι, καθώς δεν είναι μόνον η Αριστερά που διαμόρφωσε ένα κλίμα πεσιμισμού απέναντι στις δυνατότητες που έχει μια χώρα να χαράσσει δική της πολιτική σε συνθήκες είτε ευρωζώνης, είτε παγκοσμιοποιημένης οικονομίας γενικότερα…Τώρα, πως γίνεται η Κίνα να κινείται επιτυχώς στις αγορές με κομμουνιστικό προφίλ κι η Κύπρος να προοδεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση με κομμουνιστή πρόεδρο είναι ασήμαντες λεπτομέρειες που δεν μπορούν να κάμψουν τις αγκυλώσεις του δημόσιου λόγου της άλλοτε ψωροκώσταινας…
ΠΑΡΑ το γεγονός πάντως, ότι ισχύει η αντίληψη περί της διατηρησιμότητας της πολιτικής άποψης κόντρα στις αλλαγές προσώπων και κομμάτων στα κέντρα των αποφάσεων, η προσδοκία από μια εκλογική αναμέτρηση ή έναν ανασχηματισμό εξακολουθεί να είναι μεγάλη. Τόσο, που οι ίδιοι που δεν πιστεύουν ότι μπορεί να αλλάξει κάτι αν φύγει ένα κόμμα από την κυβέρνηση κι έρθει ένα άλλο, να ζητούν επιτακτικά εκλογές λες και είναι σίγουροι ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δεν θα επιβεβαιώσει τον περιορισμό των δυνάμεων της «πραγματικής αλλαγής» (δηλ. του ΚΚΕ) στο 5% στη χειρότερη ή στο 8% στην καλύτερη περίπτωση του εκλογικού σώματος.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ θα ρωτήσετε: πιστεύει ο γράφων ότι ο κ. Βενιζέλος ως υπουργός των οικονομικών θ’ ακολουθήσει διαφορετική πολιτική; Η απάντηση μου είναι ΟΧΙ! Όπως επίσης, δεν πιστεύω ότι θα αλλάξουμε οικονομική πολιτική αν αλλάξουμε κυβέρνηση. Μόνο που καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα με την Αριστερά για διαφορετικούς λόγους. Γιατί, δεν χωρούν ιδεολογικές διαφοροποιήσεις όταν το ταμείον είναι μείον…Γιατί, δεν χωρούν διαφορετικές προσεγγίσεις όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τρεις φορές περισσότεροι απ’ όσους χρειαζόμαστε…Γιατί, δεν μπορεί να είναι βιώσιμο το χρέος όταν κάθε χρόνο παράγουμε μόνον ελλείμματα…
ΑΥΤΑ είναι τα δεδομένα…Και μ’ αυτά τα δεδομένα, δυστυχώς είναι ελάχιστα τα περιθώρια διαμόρφωσης πολιτικών…Συνεπώς, ας μην αναζητούμε την αλλαγή πολιτικής, αλλά ένα πρόσωπο ικανό με επιχειρήματα να μας πείσει να αλλάξουμε νοοτροπία…

Ένδεκα ερωτήματα αναζητούν απαντήσεις…

2011-06-06T02:07:00.000-07:00

ΜΠΟΡΕΙ να το θεωρήσετε «αιρετικό», ίσως και «προβοκατόρικο» (κατά τον μεταπολιτευτικό νεολογισμό) το παρόν κείμενο, πλην όμως δεν θα προχωρήσει στην εξαγωγή συμπερασμάτων…Θα διατυπώσει απλώς ερωτήματα και θα αφήσει την κρίση των αναγνωστών να λειτουργήσει, ώστε να απαντηθούν…Στόχος να παραχθεί γόνιμος προβληματισμός ως προς τις αντιδράσεις μας στην πίεση που δημιουργεί το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας κι η πολιτική για την αντιμετώπιση του…
Ερώτημα πρώτο λοιπόν: το αδιέξοδο το δημιουργεί το χρέος ή η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση για την αντιμετώπισή του;
Ερώτημα δεύτερο: αν το αδιέξοδο το δημιουργεί η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση του χρέους, λύνει το οικονομικό μας πρόβλημα η αλλαγή της κυβέρνησης; Ή μήπως πρέπει να κάνουμε κάτι και για το ίδιο το χρέος; Κι αν ναι, ποιες είναι οι προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους; Να μην το πληρώσουμε όπως λέει ένα τμήμα της Αριστεράς, να πληρώσει η πλουτοκρατία, όπως λέει ένα άλλο τμήμα της, ή να μειώσουμε την φορολογία όπως λέει η Νέα Δημοκρατία;
Ερώτημα τρίτο: είναι δυνατόν σ’ αυτή την χώρα πέντε κόμματα να έχουν πέντε διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης του οικονομικού αδιεξόδου; Αν ναι, πως δεν το κατάφεραν να έχουν τέτοιο πλουραλισμό ωραίων ιδεών οι Πορτογάλοι, οι Ιρλανδοί κι οι Ισπανοί και όσοι άλλοι λαοί έχουν χρέος και καταφεύγουν σε συναινετικές διαδικασίες;
Ερώτημα τέταρτο: κι εγώ ανήκω στους «αγανακτισμένους», αλλά είναι δυνατόν να εκτίθενται ως «αγανακτισμένοι» στις πλατείες, και δημόσιοι υπάλληλοι που οικογενειακώς «έγλειψαν» επί σειράν ετών τους «πουλημένους» πολιτικούς για να τους διορίσουν;
Ερώτημα πέμπτο: όταν καταγγέλλει ο Μίκης Θεοδωράκης το πολιτικό σύστημα, που τοποθετεί τον εαυτόν του; Με θητείες υπουργού τόσο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη όσο και στην κυβέρνηση Παπανδρέου, με βουλευτικές θητείες σε τρία κόμματα της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΕΔΑ, ενιαίος ΣΥΝ), ποιος υπηρέτησε περισσότερο απ’ αυτόν το καταγγελλόμενο πολιτικό σύστημα; Και καθώς καταγγέλλει και τα ΜΜΕ για απόπειρα χειραγώγησης των πολιτών, ποιος χειραγώγησε περισσότερο την κοινωνία από εκείνον που έθεσε το δίλημμα «Καραμανλής ή τανκς;»
Ερώτημα έκτο: αν φύγουν οι ξένοι της τρόικας (που εμείς καλέσαμε) ποιος μας εγγυάται ότι, απελευθερωμένοι πλέον από τον κοινό αγώνα κατά των «νέων κατακτητών», δεν θα ξεκινήσουμε έναν νέο εμφύλιο για το ποιος έχει την ευθύνη της χρεοκοπίας;
Ερώτημα έβδομο: όταν βρίζουμε τους βουλευτές και μουντζώνουμε τη Βουλή, αναρωτιόμαστε ταυτόχρονα ποιος τους έδωσε με την ψήφο του το δικαίωμα να είναι εκεί; Και πως φανταζόμαστε την επόμενη Βουλή: με βουλευτές που τα πολιτικά τους χαρακτηριστικά δεν θα θυμίζουν Έλληνες;
Ερώτημα όγδοο: η μισή τουλάχιστον ελληνική κοινωνία (το 47% π.χ. που ψήφισε Μητσοτάκη το 1989) που πιπίλιζε ως καραμέλα τότε το επιχείρημα ότι «κάθε ελληνόπουλο που γεννιέται χρωστάει δύο εκατομμύρια δραχμές», βάσει ποιας λογικής εκτιμά σήμερα ότι, για το οικονομικό μας αδιέξοδο φταίνε μόνον όσοι έκλεψαν τα λεφτά του ελληνικού λαού;
Ερώτημα ένατο: πότε οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ανακάλυψαν την έλλειψη δημοκρατικής λειτουργίας της κυβέρνησης; Και πόσα ανέχθηκαν από τον υιό (και κυρίως από τον πατέρα) Παπανδρέου πριν σηκώσουν μπαϊράκι; Ομοίως, όσοι συντάσσονται με τη λογική του καθηγητή Κασιμάτη και τον ηρωοποιούν, θυμούνται τον ρόλο του ως συμβούλου του Ανδρέα Παπανδρέου στα «συνταγματικά πραξικοπήματα» της δεκαετίας του ογδόντα;
Ερώτημα δέκατο: καλές οι μαζικές (ειρηνικές ή μη) αντιδράσεις στις πλατείες, αλλά δεν εγγυώνται πάντα και καλές λύσεις: στην Ιταλία η αντίδραση της κοινωνίας κατά της διαφθοράς έφερε τον Μπερλουσκόνι…Στην Μόσχα, στην αρχή τον μεθύστακα Γιέλτσιν και μετά τον αρχικράκτορα της Κα Γκε Μπε Πούτιν…Υπάρχει περίπτωση να συμβεί κάτι διαφορετικό στην Ελλάδα, όταν μεταξύ των «ελευθερωτών» προβάλει ο Μίκης των πολλών πολιτικών προσχωρήσεων, ενθουσιωδώς χειροκροτούμενος;
ΕΡΩΤΗΜΑ ενδέκατο: αφού το μνημόνιο (που είναι «όροι δανείου» και τίποτα περισσότερο) δεν μας αρέσει γιατί δεν αρνούμαστε την πέμπτη δόση μόνοι μας; Καλύτερα δεν είναι φτωχοί και ανεξάρτητοι; Ή μήπως μας φοβίζει η επιστροφή στην ψωροκώσταινα;
ΠΡΟΦΑΝΩΣ, οι ερωτήσεις στα παραπάνω ερωτήματα ποικίλουν...Ευχαρίστως θα τις φιλοξενήσουμε σ’ αυτή την στήλη την επόμενη Δευτέρα, αν μας αποσταλούν στο blog: oticosmos@blogspot.com

Οι πολίτες δείχνουν το δρόμο στους πολιτικούς…

2011-05-30T02:00:00.000-07:00

ΣΕ αλλαγή των αγοραστικών συνηθειών του έχει οδηγηθεί σχεδόν το σύνολο των καταναλωτών στην Ελλάδα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από την τελευταία έρευνα της Nielsen για την καταναλωτική εμπιστοσύνη.
ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ, σύμφωνα με την έρευνα η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων καταναλωτών (77%) έχει μειώσει τα χρήματα που δαπανά για τη διασκέδαση εκτός σπιτιού και για την αγορά ρούχων (73%), ενώ ένα πολύ υψηλό ποσοστό (66%) έχει στραφεί σε φθηνότερα καταναλωτικά προϊόντα προκειμένου να ευθυγραμμιστεί με την περιορισμένη αγοραστική του δύναμη. Σημαντικό ποσοστό (58%) έχει μειώσει την παραγγελία φαγητού απέξω, όπως επίσης και τις ολιγοήμερες αποδράσεις στην εξοχή (55%). Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι οι Ελληνες που μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιούσαν το αυτοκίνητό τους για να διανύσουν ακόμη και πολύ μικρές αποστάσεις, τώρα σχεδόν οι μισοί (48%) δήλωσαν ότι το χρησιμοποιούν λιγότερο συχνά. Με τα χρήματα που εξοικονομούν τα ελληνικά νοικοκυριά προσπαθούν κατά κύριο λόγο να αποπληρώσουν δάνεια, πιστωτικές κάρτες και άλλα χρέη (39%), ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στην Ε. Ε. είναι μόλις 23%.
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ανησυχία των Ελλήνων καταναλωτών είναι για την εργασιακή ασφάλεια (43%) και την οικονομία (39%), στοιχείο στο οποίο αποτυπώνεται το κλίμα ανασφάλειας και προβληματισμού που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία. Άλλωστε, η Ελλάδα με τον δείκτη της καταναλωτικής εμπιστοσύνης να βρίσκεται στις 45 μονάδες καταλαμβάνει μία από τις τέσσερις τελευταίες θέσεις στην παγκόσμια έρευνα της Nielsen. Στην τελευταία θέση βρίσκεται η Πορτογαλία (39 μονάδες), στην προτελευταία η Ουγγαρία (41 μονάδες), ενώ ακριβώς πάνω από την Ελλάδα κατατάσσεται η Ρουμανία (46 μονάδες).
ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ της Nielsen μπορούν ασφαλώς να μας οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι ο ελληνικός λαός στον ιδιωτικό του βίο αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη σύνεση το οικονομικό πρόβλημα που του προέκυψε. Αρνείται ωστόσο σε ένα μεγάλο ποσοστό, να αποδεχτεί ανάλογη αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους εκ μέρους των πολιτικών του. Πως εξηγείται αυτή η αντίφαση; Στη διαχείριση των ιδιωτικών του οικονομικών ο πολίτης γνωρίζει ότι η μείωση κάθε περιττής δαπάνης είναι η μοναδική λύση για την εξυγίανση… Λύση που δεν επιδέχεται ιδεολογισμούς: το να μειώσεις τα έξοδα σου στο ύψος των εσόδων σου δεν είναι «δεξιό» κι «αριστερό», ούτε «φιλελεύθερο» ή «σοσιαλιστικό», αλλά μονόδρομος… Το ίδιο ισχύει και για τα δημόσια οικονομικά, αν το κράτος είναι πνιγμένο στα χρέη… Απλώς πριν γίνει καθολικά αποδεκτή αυτή η απλή αλήθεια, παρεμβαίνουν ιδεολογικοί μηχανισμοί και θολώνουν τα πράγματα… Τα υπόλοιπα τα ξέρουμε γιατί τα ζούμε καθημερινά…

Ούτε η χούντα δεν τόλμησε….

2011-05-23T01:52:00.000-07:00

ΤΟ ΠΡΩΤΟ πράγμα που εξήγγειλε η χούντα των συνταγματαρχών μόλις βολεύτηκε στην εξουσία ήταν η κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων…Έμεινε επτά χρόνια στα πράγματα, αλλά η εξαγγελία της παρέμεινε εξαγγελία…Αυτό, πιθανότατα, αρκεί για να εξηγήσει το γιατί στις μέρες μας γίνεται τόση κουβέντα για το αν πρέπει ή όχι να μειωθεί ο δημόσιος τομέας…Γιατί, απολύσεις εργαζομένων στο δημόσιο ούτε η χούντα δεν διανοήθηκε να κάνει! Για να τις επικαλείται τώρα μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση ως αναγκαιότητα για να βγούμε από την κρίση, σκέψου λέει ο μέσος πολίτης, με τι χούντα έχουμε μπλέξει!...Πόσο μάλλον, που η δημοκρατική μας ευαισθησία εμφανίζεται διαρκώς προκαλούμενη από τις υποδείξεις της τρόικας…
ΒΕΒΑΙΩΣ, τη συζήτηση περί του «υπερτροφικού δημοσίου» δεν την πρωτοεισήγαγε στον δημόσιο διάλογο η τρόικα…Τη συζητούσαμε οι έλληνες από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90 όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε δημοσιοποιήσει επισήμως από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, την πρόθεση της να μειώσει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων προσλαμβάνοντας μόνον έναν για κάθε δύο συνταξιοδοτούμενους…Από τότε επίσης, ο αφορισμός κάθε έλληνα που συναντούσε την αδιαφορία μόλις στεκόταν στο γκισέ μιας δημόσιας υπηρεσίας ήταν ο ίδιος: «μωρέ κατάργησέ τους τη μονιμότητα, να σου πω εγώ πως φτιάχνει το ελληνικό δημόσιο»!...
ΟΛ’ ΑΥΤΑ σημαίνουν ότι και η εξαγγελία της χούντας για κατάργηση της μονιμότητας και η εξαγγελία του κ. Μητσοτάκη και της τότε κυβέρνησης της Ν.Δ. για μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων δεν στερούνταν λαϊκού ερείσματος…Υπήρχε πάντα ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που εξεδήλωνε με ευθύτητα και δημοσίως τα συναισθήματά του απέναντι στο υπερτροφικό και εφ’ όρου ζωής βολεμένο δημόσιο…Υπήρχε όμως κι ένα συνεχώς ογκούμενο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που ήταν έτοιμο ν’ αντιδράσει και να «τιμωρήσει» τους πολιτικούς που θα τολμούσαν να τα βάλουν μαζί του…Όχι αν «άνοιγαν» το ζήτημα της μονιμότητας ή της μείωσης του δημόσιου τομέα με απολύσεις…Ούτε καν αν έθεταν σε αμφισβήτηση «δικαιώματά τους», όπως η μετάταξη τους από μια δουλειά του δημοσίου σε μια άλλη με την ίδια εξασφάλιση: αυτή της μονιμότητας…
Ο ΦΟΒΟΣ αυτής της αντίδρασης και την πιθανής «τιμωρίας» των πολιτικών που θα τολμούσαν να αγγίξουν το δημόσιο ήταν καταλυτικός για την διαμόρφωση της σχέσης τους…Ανασφαλείς καθώς είναι απέναντι στο ενδεχόμενο μιας πολιτικής ήττας οι πολιτικοί κατέστησαν όμηροι του «τέρατος» που οι ίδιοι δημιούργησαν…Έτσι, από το να τολμήσουν να θίξουν τα «κακώς κείμενα» πέρασαν στο αντίθετο άκρο: προτίμησαν να είναι αρεστοί σ’ αυτούς που θεωρούσαν ότι «κρατούν στο χέρι τους» το πολιτικό τους παρόν και μέλλον και συναίνεσαν σε κάθε μορφή διεκδίκησης…Τα αποτελέσματα αυτής της τακτικής τα «μετράμε» εδώ κι ένα χρόνο σε δισεκατομμύρια: δανειοδοτήσεις συνδικαλιστικών σωματείων όπως η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ για να τους κάνουν τη ζωή ακόμη πιο δύσκολη…Επιδόματα «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία»…Επιδόματα «ζεστάματος μηχανής» και πάει λέγοντας…
ΔΕΝ είναι μόνον αυτά που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή της οικονομική κατάσταση…Είναι όμως κι αυτά…Ωστόσο, ακόμη κι αν συμμετέχουν λιγότερο από άλλες αιτίες στη διαμόρφωση της τραγικής εικόνας της ελληνικής οικονομίας, δεν είναι ζητήματα που αναφέρονται μόνο στην οικονομία…Είναι ζητήματα που συνθέτουν την εικόνα του «ελληνικού παράδοξου»…Είναι η επιτομή του παραλογισμού που χαρακτηρίζει αυτή τη χώρα…Η ιστορία του λεγόμενου «πελατειακού κράτους», το οποίο όλοι μας καταγγέλλουμε ακόμη κι οι ευεργετηθέντες απ’ αυτό, δημόσιοι υπάλληλοι…Θάπρεπε λοιπόν, να δούμε το ζήτημα ακόμη κι αν δεν υπήρχαν οικονομικοί λόγοι…Θάπρεπε να μιλήσουμε για την ανισότητα που παράγει η σχέση του ελληνικού δημοσίου με τους υπαλλήλους του, συγκρινόμενη με τη σχέση του ιδιώτη εργοδότη με τους δικούς του εργαζόμενους…Θάπρεπε να μιλήσουμε για τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σ’ εκείνον που δεν μπορεί ποτέ ν’ απολυθεί και σε εκείνον που ένα πρωί μένει άνεργος!...Θάπρεπε να μιλήσουμε για τις μισθολογικές διαφορές…Για τις παρενέργειες που παράγει η μονιμότητα: αδιαφορία, απειθαρχία, ωχαδερφισμός…Θάπρεπε να μιλήσουμε για την παραγωγικότητα του ελληνικού δημοσίου…Για τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων που περισσεύουν…Ολ’ αυτά συνυπάρχουν με το οικονομικό ζήτημα κι είναι εξίσου σημαντικά…Τόσο που θα οφείλαμε να τα συζητήσουμε ακόμη κι αν περίσσευαν χρήματα για επιδόματα «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία»…

Ποιος δεν πιστεύει στα «θαύματα;»

2011-05-16T03:36:00.000-07:00

ΟΤΑΝ, στην προεκλογική περίοδο του 2009 ο Γιώργος Παπανδρέου διαβεβαίωνε ότι «λεφτά υπάρχουν», οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων σε όλα τα προεκλογικά ντιμπέϊτ ήταν αφόρητα μονότονες και προς την αντίθετη κατεύθυνση: «υπάρχουν λεφτά;»
Η αμφισβήτηση της διαβεβαίωσης Παπανδρέου μέσω των επαναλαμβανόμενων δημοσιογραφικών ερωτήσεων δεν έπεισε το μεγαλύτερο τμήμα του εκλογικού σώματος που απεδέχθη ασθμένως τη σιγουριά του σημερινού πρωθυπουργού κι έκτοτε μονότονα δηλώνει εξαπατημένος…
ΓΙΑΤΙ τα θυμήθηκα ξαφνικά ολ’ αυτά; Γιατί, ήρθαν προχθές οι «τεκμηριωμένες» (όπως από τον εμπνευστή τους χαρακτηρίστηκαν) προτάσεις του Αντώνη Σαμαρά για να δημιουργήσουν νέα ελπίδα στον μοιρολατρικά βιώνοντα το «τέλος» ελληνικό λαό…Τι είπε ο πρόεδρος της Ν.Δ.; Ότι λεφτά θα μπορούσαν να υπάρξουν, αν δεν γινόταν αυτά που ο κ. Παπανδρέου κάνει, αλλά εκείνα που ο ίδιος ο κ. Σαμαράς προτείνει…Και αυτά που προτείνει δεν είναι τίποτα άλλο από μια σειρά μέτρων που αντί να τ’ ακούει κανείς και να πέφτει σε μελαγχολία (όπως συμβαίνει σήμερα με τα μέτρα της κυβέρνησης), τ’ ακούει και «ανοίγει η καρδιά του»…«Αγχολυτικές» κυρίως για την αγορά οι προτάσεις Σαμαρά…Αλλά και για την υπόλοιπη κοινωνία που ακόμη κι αν δεν βλέπει στο κάδρο των ανακοινώσεων Σαμαρά το δικό της συμφέρον, υποδέχεται με καλή διάθεση την προσφερόμενη ελπίδα…
ΕΙΝΑΙ γεγονός ότι, πριν οι opinion makers που φιλοξένησαν τα media από το μεσημέρι της Παρασκευής και μετά, αρχίσουν να ερμηνεύουν τις δηλώσεις Σαμαρά και να περνούν από ψιλό κόσκινο τα μέτρα του «Ζάππειο 2», η κοινή γνώμη (παρά τη γενικευμένη της δυσπιστία προς τους εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος) εισέπραττε με θετικό τρόπο τις εξαγγελίες του προέδρου της Ν.Δ. Προφανώς, είχαμε όλοι τόση ανάγκη να αισθανθούμε και πάλι την «ελπίδα» που τ’ αντανακλαστικά μας υποδέχτηκαν χωρίς αντιδράσεις τις «προτάσεις – ανάσα» για την έξοδο από την κρίση…Ακόμη κι όταν οι αναλυτές πήραν τον λόγο κι άρχισαν να περνούν από φύλλο και φτερό τις εξαγγελίες Σαμαρά, εκείνο που μας έμεινε ήταν η αποφασιστικότητα του προέδρου της Ν.Δ. για μια διαφορετική διαχείριση της κρίσης…Ποιο είναι συνήθως το φόλλοου απ ενός συναισθηματικού λαού σ’ αυτή την αντίδραση; «Γιατί να μη δοκιμάσουμε και το Ζάππειο 2;». Αφού το μνημόνιο απεδείχθη ανεπαρκές κι ο θάνατος της ελληνικής οικονομίας προαναγγέλλεται ως σχεδόν βέβαιος, γιατί να μη καταφύγουμε σε οποιαδήποτε άλλη προσφερόμενη λύση; Ενδεχομένως και παρά τις αντιδράσεις των ειδικών…
ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ είναι ίσως οι πλέον αρμόδιοι να μιλήσουν για τις αντιδράσεις της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στις «θεραπείες» που της προτείνονται για την έξοδο από την οικονομική κρίση…Με την ίδια λογική που οι οικονομικοί επιστήμονες επιμένουν πως η μόνη λύση για την εξυγίανση της οικονομίας μας, είναι η άμεση μείωση των κρατικών δαπανών που παράγουν διαχρονικά τα ελλείμματα, οι γιατροί επιμένουν πως μόνο η επιστήμη διαθέτει λύσεις για την αντιμετώπιση του καρκίνου…Αυτό όμως δεν εμποδίζει τον ασθενή ν’ αναζητάει λύσεις και στην Παναγία της Τήνου και στο νερό του Καματερού και στον σκορπιό της Κούβας…Οτιδήποτε μπορεί να δώσει ελπίδα το προσεγγίζει με την υπερευαισθησία που τον χαρακτηρίζει την πλέον κρίσιμη περίοδο της ζωής του…Έχει ανάγκη την ελπίδα και δεν προτίθεται να απεμπολήσει «ελαφρά τη καρδία» κάθε προσφερόμενη ευκαιρία για ελπίδα…
ΑΥΤΗ η ελπίδα, για να γυρίσουμε στην πολιτική επικαιρότητα είναι που ανανεώνει κάθε φορά την εμπιστοσύνη μας στο (κατά γενική ομολογία) απαξιωμένο πολιτικό μας σύστημα…Εκεί που είσαι απογοητευμένος απ’ όλους, βγαίνει καταχειροκροτούμενος ο κ. Σαμαράς και γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά σου λέει «υπάρχει λύση που δεν μελαγχολεί»…Οι περισσότεροι από εκείνους που είδανε την ελπίδα στις εξαγγελίες Σαμαρά είναι προφανές ότι διατηρούν τις αμφιβολίες τους για την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής τους…Πλην όμως, όπως οι καρκινοπαθείς, δεν μπορούν να αρνηθούν σε κανέναν αυτή την περίοδο να τους προσφέρει ελπίδα…Αυτή η ελπίδα με τη σειρά της, θα βοηθήσει το αναξιόπιστο πολιτικό μας σύστημα να διατηρήσει την ισχύ του, με τον ίδιο τρόπο που κι η εκκλησία παρά την διάψευση των ελπίδων των καρκινοπαθών, στη συνείδηση των πιστών διατηρεί άσβεστη την ελπίδα τους, στα «θαύματα»….

Parlez vous… francais?

2011-05-10T02:16:00.000-07:00

ΔΕΝ ΞΕΡΩ τι άποψη έχει ο κόσμος για τους Έλληνες πολιτικούς, αλλά, αν συμμερίζεται την έκπληξη εκείνων που «έπεσαν από τα σύννεφα» για τα … γαλλικά με τα οποία ο κ. Μεϊμαράκης «στόλισε» τον κ. Κοραντή, τότε μάλλον ζει σε γυάλα… Τουτέστιν «εκτός πραγματικότητος»…
ΗΓΕΡΘΗ ως γνωστόν, μείζον ζήτημα για τη φρασεολογία που χρησιμοποίησε ο πρώην υπουργός Άμυνας… «Γλώσσα του λιμανιού» είπαν κάποιοι… Διάλογοι «ακατάλληλοι για ανηλίκους» είπαν κάποιοι άλλοι… «Ντροπή» κάποιοι τρίτοι, «αίσχος» κάποιοι τέταρτοι και δεν συμμαζεύεται… Αναρωτιέσαι τελικά: όλοι αυτοί που εκφράζουν την έκπληξη τους για τον τρόπο με τον οποίο μίλησε ο κ. Μεϊμαράκης τι υπέθεταν μέχρι να τον δουν πρωταγωνιστή του τελευταίου επεισοδίου; Ότι άκουγε … γαλλικά και κοκκίνιζε;
ΟΧΙ βέβαια… Ο βουλευτής, ο υπουργός, ο πολιτικός γενικότερα είναι κι αυτός φορεύς του τρέχοντος πολιτισμού μας… Συμπεριφέρεται όπως εμείς, εκφράζεται όπως εμείς κι όταν δεν το κάνει προσποιείται… Δεν είναι ο πραγματικός του εαυτός αυτός που εκτίθεται, αλλά ο πολιτευόμενος…
ΚΑΛΑ ως εδώ, θα πείτε… Αλλά, δεν οφείλει ο πολιτικός να προφυλάσσει τον θεσμικό του ρόλο από την φυσική του συμπεριφορά; Πράγματι, εδώ ξεκινούν τα δύσκολα… Τα «μπροστάντζας», τα «νονός», οι κάθε είδους χαρακτηρισμοί που μπορούν να φτάνουν ως τα «γαλλικά» με τα οποία ο κ. Μεϊμαράκης «στόλισε» τον κ. Κοραντή δεν είναι δυνατόν να συνιστούν στοιχείο του πολιτικού διαλόγου… Ακόμη κι αν οι πολίτες δεχθούμε ότι οι πολιτικοί είναι σαν κι εμάς, εκείνοι οφείλουν να δημιουργήσουν πρότυπα συμπεριφοράς… Όχι, να αντιγράφουν τον δικό μας κακό εαυτό, με άλλοθι το ότι είναι σάρξ εκ της σαρκός της ελληνικής κοινωνίας… Κι αυτό δυστυχώς, στις μέρες μας είναι πλέον ο κανόνας… Ο καθένας δικαιολογεί τα «φάλτσα» του επικαλούμενος το παράδειγμα κάποιου άλλου… Τα «παραδείγματα προς αποφυγήν» διαμορφώνουν πλέον το νέο αξιακό μας πλαίσιο… Με τα «προς μίμησιν» κανείς δεν ασχολείται…
ΔΙΑΒΑΣΑ κάπου, ότι, η πρόσφατη συμπεριφορά του κ. Μεϊμαράκη θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως ανθρώπινη… Όχι στο σκέλος του «εκφράζεσθαι», αλλά στο σκέλος του «βγαίνω από τα ρούχα μου»… Πράγματι, «ο κ. Μεϊμαράκης δεν έχει απωλέσει την ικανότητά του να αντιδρά σαν κανονικός άνθρωπος» όπως έγραψε σε ένα άρθρο του ο Α. Πετρουλάκης… Και οι κανονικοί άνθρωποι δεν ανταλλάσουν καλημέρες με αυτούς που τους αποκαλούν διεφθαρμένους. Ένας αθώος (εμείς ασφαλώς δεν έχουμε καμιά γνώση ούτε για τους αθώους ούτε για τους ενόχους αυτής της ιστορίας), αν συκοφαντηθεί με βαριές κατηγορίες, αντιδρά βίαια και όχι σύμφωνα με το εγχειρίδιο του Ζαμπούνη. Η εικόνα πολιτικών που δημοσίως αλληλοκατηγορούνται για βαρύτατες ποινικές παραβάσεις και ιδιωτικώς συμπεριφέρονται με όλους τους κανόνες των δημοσίων σχέσεων είναι που προκαλεί την πραγματική αποστροφή και οργή στους πολίτες για το πολιτικό θέατρο που συχνά παρακολουθούν, και όχι τα λίγα βρισίδια στους διαδρόμους της Βουλής. Την ύβρη στην περίπτωση αυτήν τη διέπραξε ο κ. Κοραντής». Και ο κ. Μεϊμαράκης βεβαίως, γιατί θυμήθηκε ότι ο κ. Καρατζαφέρης είναι «νονός» μόλις κινδύνεψε να βρεθεί κατηγορούμενος… Κι αυτή η ύβρις δεν είναι κατακριτέα γιατί προέρχεται από πολιτικούς και απευθύνεται σε πολιτικούς, αλλά γιατί είναι ύβρις προς την ίδια την πολιτική.

Γιατί γκρινιάζουν οι έμποροι;

2011-05-03T00:31:00.000-07:00

Ο ΕΝΑΣ μετά τον άλλον οι πρόεδροι των Εμπορικών Συλλόγων της Θεσσαλίας παρήλασαν την εβδομάδα που μας πέρασε από τα δελτία ειδήσεων των τοπικών καναλιών για να ανακοινώσουν τον τραγικό απολογισμό της κίνησης στην αγορά κατά τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου: 15% κάτω σε σχέση με πέρυσι είπε ο ένας, 35% κάτω ο δεύτερος, 40% κάτω ο τρίτος κι ο τέταρτος …Και συμφώνησαν όλοι: το φαινόμενο δεν είναι συγκυριακό… Η αγορά έχει διαμορφώσει φθίνουσα πορεία και τα λουκέτα που ήδη καταγράφονται είναι ο πλέον αξιόπιστος δείκτης για τις μαύρες μέρες που περνάει…
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι, αν αυτό είναι καλό ή κακό…Υπάρχει περίπτωση, θα διερωτηθεί κάποιος, να είναι καλό το γεγονός ότι καθημερινά κλείνουν καταστήματα; Ή μήπως, είναι αισιόδοξο μήνυμα το ότι οι άνθρωποι που ως τώρα ζούσαν καλά ή έβγαζαν ένα μεροκάματο, περνούν στην ανεργία; Προφανώς και δεν μπορεί να σκέφτεται κανείς έτσι… Αλλά, είναι χρήσιμο αντί για μοιρολόγια, να αναπτυχθεί ένας γόνιμος προβληματισμός ως προς το εαν τα «λουκέτα» είναι σύμπτωμα μόνον της κρίσης ή και του «στρεβλού» τρόπου με τον οποίο αναπτύχθηκε η αγορά στη χώρα μας…
ΚΑΤ’ ΑΡΧΗΝ, οφείλουμε όλοι να παραδεχτούμε ότι η πτώση της αγοραστικής κίνησης κατά 15%, 30%, ή 40% είναι μεν αρνητικό σημάδι για την πορεία της αγοράς, αλλά μπορεί να είναι και θετικό σημάδι σε ότι αφορά την καταναλωτική συμπεριφορά των Ελλήνων: γιατί, για να μη μειωθεί φέτος η κίνηση στην αγορά θα έπρεπε όλοι μας να ψωνίζουμε όπως πέρυσι και πρόπερσι…Αλόγιστα, χωρίς προγραμματισμό, χωρίς ιεράρχηση των αναγκών μας και βεβαίως χωρίς μετρητά: με πιστωτικές κάρτες και πάσης φύσεως δανεικά…
Η ΠΤΩΣΗ της αγοραστικής κίνησης συνεπώς, μπορεί πράγματι να σημαίνει ότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά, όπως εύκολα συμπεραίνει ο εμπορικός κόσμος… Αλλά, μπορεί κάλλιστα να σημαίνει και ότι ο καταναλωτής πλέον σκέφτεται πριν ψωνίσει: και πόσο απαραίτητο του είναι το «αντικείμενο του πόθου του» και κατά πόσο του επιτρέπει το πορτοφόλι του να ενδώσει στην επιθυμία του… Κι αυτό είναι καλό, ασχέτως αν «τιμωρεί» την αγορά… Γιατί, αν παραδεχτούμε ότι ένα σημαντικό ποσό που ξοδεύαμε ως πρόπερσι για να ψωνίσουμε προέρχονταν από το λεγόμενο «πλαστικό χρήμα», είναι λογικό να λείψει αυτό από την αγορά από την ώρα που καταλάβαμε πόσο κακό είναι να ψωνίζεις με δανεικά… Και το 30- 40% είναι μια λογική «διόρθωση»…
ΕΝΑΣ ΤΕΤΟΙΟΣ προβληματισμός μοιραία θα οδηγούσε στο επόμενο ερώτημα: δηλαδή, πρέπει να μάθει η αγορά του λοιπού να επιβιώνει, απευθυνόμενη σε συνετούς καταναλωτές; Νομίζω ναι… Γιατί, το σοκ της κρίσης μάς ανάγκασε να συνετισθούμε ακόμη κι αν δεν το θέλαμε… Ακόμη κι αν έχουμε λεφτά, ακόμη κι αν δεν μειώθηκε το εισόδημά μας, η άνεση που μας διέκρινε στην αγορά πέρασε στην ιστορία: παίρναμε για πλάκα το διακοποδάνειο για να περάσουμε το Πάσχα στη Βιέννη… Αγοράζαμε όποιο πουκάμισο μας έκανε κλικ στη βιτρίνα και δεν είχαμε μετά χώρο στη ντουλάπα να το βάλουμε… Και τρώγαμε (τρώμε ακόμα) ντελίβερι ασχέτως του αν υπήρχε έτοιμο φαγητό στην κατσαρόλα…
ΕΝΤΑΞΕΙ, δεν τα έκαναν όλοι αυτά… Αλλά δυστυχώς, ελάχιστοι ήταν αυτοί που ζούσαν στο επίπεδο που τους επέτρεπε το εισόδημά τους… Οι περισσότεροι το υπερέβαιναν… Κι αυτό ήταν που βοηθούσε μια υπετροφική αγορά να επιβιώνει… Στη Λάρισα πχ μέσα σε είκοσι χρόνια ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 30% κι η αγορά κατά 400%!.. Ήταν φυσιολογικό αυτό; Όχι βέβαια… Ήταν φυσιολογικό σε έναν βαθμό εξ αιτίας της ανόδου του βιοτικού επιπέδου, αλλά όχι τόσο που να εξηγεί αυτή την πληθωριστική τάση… Η καταναλωτική μέθη που ζήσαμε με δανεικά, έφερε αυτή την έκρηξη! Κι ο large χαρακτήρας μας που ξόρκιζε την εποχή της μεγάλης φτώχειας με κάθε λογής υπερβολές και σπατάλες… Καινούριο αυτοκίνητο… Πρώτο τραπέζι πίστα στα μπουζούκια…Συχνά ταξίδια στο εξωτερικό…Αστακομακαρονάδα…
Η ΚΡΙΣΗ φαίνεται πως μας έβαλε μυαλό… Όχι γιατί περιορίζει το εισόδημα μας, αλλά γιατί μας καλεί να επαναπροσδιορίσουμε τη συμπεριφορά μας απέναντι στη ζωή… Μπορεί να θίγει την αγορά αλλά λειτουργεί ήδη σαν την καταιγίδα που «ταράζει» μεν την ηρεμία μας, πλην όμως, όταν «κοπάσει» καθαρίζει την ατμόσφαιρα από τη θολούρα της ρύπανσης…

Ρούνεϊ, Ψωμιάδης, Μπερλουσκόνι…

2011-04-18T00:20:00.001-07:00

ΠΡΙΝ δύο εβδομάδες στο ματς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με τη Γούεστ Χαμ ο άσσος της πρώτης Γουέϊν Ρούνεϊ έσπευσε να πανηγυρίσει το τρίτο του γκολ με μια γνωστή βρισιά… Τη βρισιά αυτή (το περίφημο fuck που οι Άγγλοι έχουν σαν «ψωμοτύρι» στο στόμα τους), δυστυχώς για τον Ρούνεϊ κατέγραψε η τηλεοπτική κάμερα κι η αγγλική ποδοσφαιρική Ομοσπονδία έσπευσε να τιμωρήσει τον ποδοσφαιριστή με ποινή αποκλεισμού δύο αγωνιστικών από το βρετανικό πρωτάθλημα… Της απόφασης για την τιμωρία δεν προηγήθηκαν δικολαβίστικα επιχειρήματα του τύπου «δεν ακούστηκε η βρισιά»… Αρκούσε το να διαβάσει κανείς τα χείλη του Ρούνεϊ για να καταλάβει τι εκστόμισε… Η δε ανακοίνωση της τιμωρίας δεν συνοδεύτηκε ούτε από δηλώσεις, ούτε από εφέσεις… Ο παίκτης έφταιξε, η Ομοσπονδία τον τιμώρησε, όλοι αποδέχτηκαν την απόφαση και τέλος…
ΤΟ ΤΙ γίνεται στην Ελλάδα σε ανάλογες περιπτώσεις, το γνωρίζουμε πολύ καλά… Είτε ποδοσφαιριστής πρόκειται να τιμωρηθεί, είτε περιφερειάρχης… Κι αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα σοβαρό κράτος και σε ένα μη σοβαρό… Δεν χρειάζεται βεβαίως να μπούμε σε λεπτομέρειες: ξέρουμε όλοι ποιο είναι το σοβαρό κράτος και ποιο το μη σοβαρό…
Η ΥΠΟΘΕΣΗ της τιμωρίας του περιφερειάρχη Παναγιώτη Ψωμιάδη όπως εξελίσσεται στη μικρή μας οθόνη εδώ και μια εβδομάδα αρκεί για να μας πείσει:
• Πρώτον, για το πόσο ειλικρινείς είναι ορισμένοι Έλληνες όταν στιγματίζουν την ατιμωρησία των πολιτικών…
• Δεύτερον, για το πόσο σχετική έννοια είναι ο περίφημος «σεβασμός στους νόμους» που όλοι μας επικαλούμαστε ως επιτακτική ανάγκη όταν δεν αφορά εμάς, την οικογένεια μας, τους φίλους μας και τα ινδάλματα μας…
• Τρίτον, για το πόσο ισχυρή θεωρούμε ακόμα την ψήφο μας, παρά το γεγονός ότι ισχυριζόμαστε πως δεν έχει καμιά αξία… Όταν την επικαλούμαστε ή όταν την επικαλούνται οι ενδιαφερόμενοι για να μηδενίσουν την αξία του νόμου, σημαίνει πως ξέρουμε πολύ καλά την ισχύ της…
• Τέταρτον, για το πόσο πρόθυμος είναι ο πολίτης να υπερασπιστεί το πολιτικό σύστημα που βρίζει: όταν το 6,5% του εκλογικού σώματος δηλώνει ότι θα ακολουθήσει τον Ψωμιάδη στην περίπτωση που αυτός έσπευδε να ιδρύσει κόμμα, είναι σίγουρο ότι υπερασπίζεται το απαξιωμένο πολιτικό μας σύστημα στην πλέον γραφική του έκφραση…
ΔΕΝ συνιστούν πλέον εκπλήξεις όλα αυτά… Για όσους τουλάχιστον, παρακολουθούν συστηματικά τη συμπεριφορά μας ως λαού και δεν καμαρώνουν κοιτάζοντας στον καθρέφτη τον εαυτό τους… Το έργο έχει παιχθεί πολλές φορές με τον ίδιο τρόπο.. Όσοι πολιτικοί μας διώχθηκαν ή απειλήθηκαν με διώξεις στο τέλος βγήκαν κερδισμένοι:
• Ο Ανδρέας Παπανδρέου ξανάγινε πρωθυπουργός μετά το Ειδικό Δικαστήριο…
• Ο Δημήτρης Τσοβόλας προήχθη σε πολιτικό αρχηγό μετά την καταδίκη του…
• Ο Αντώνης Σαμαράς εξελέγη πρόεδρος της ΝΔ παρά τις εναντίον του καταγγελίες ότι πληρώθηκε από τον Κόκκαλη για να ρίξει την κυβέρνησή της…
Γιατί λοιπόν, ο Παναγιώτης Ψωμιάδης να μην είναι ο επόμενος;
ΤΟ ΩΡΑΙΟ είναι ότι εμείς οι ίδιοι που με την ψήφο μας διαμορφώνουμε μια άλλου είδους «νομιμότητα», διατυπώνουμε παράλληλα και τον προβληματισμό μας για το ενδεχόμενο η απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος να δρομολογήσει λύσεις τύπου Μπερλουσκόνι στην πολιτική ζωή της χώρας… Ίσως επειδή δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμη ότι ένας Μπερλουσκόνι, μπορεί μεν να μην εμφανίστηκε στον πολιτικό μας βίο, αλλά ο Μπερλουσκονισμός ήδη θριαμβεύει , καθώς ανενδοίαστα επικαλείται την ψήφο του λαού για να μην λογοδοτήσει για τα ανομήματα του…

Η ΑΕΛ, η οικονομία και το ιαπωνικό θαύμα….

2011-04-12T01:48:00.001-07:00

AΠΟ ΤΟΝ πρώτο γύρο ξέραμε ότι η πορεία της ΑΕΛ ήταν προς την Β’ Εθνική…Ελπίζαμε κάθε Κυριακή ότι θα αλλάξει ο ρους της (τρέχουσας) ιστορίας και θ’ αρχίσει η ανάκαμψη…Ο κατήφορος όμως συνεχίζονταν παρά τις αλλαγές προπονητών (τέσσερις κάθισαν στον Λαρισινό πάγκο σ’ ελάχιστο χρονικό διάστημα κι ένας πέμπτος ήρθε από την Αγγλία, είδε και απήλθε)…Οι μεταγραφές παικτών τον Ιανουάριο δεν άλλαξαν δραματικά την κατάσταση…Το αναπόφευκτο συνέβη…Κι όλοι τώρα, στον απολογισμό της (χαμένης) χρονιάς έχουμε ωραίες ιδέες για το πώς θα μπορούσε ν’ αποφευχθεί το μοιραίο…
ΠΙΣΩ από κάθε καταστροφική πορεία, πίσω από κάθε πανωλεθρία υπάρχει μια ιστορία από αλλεπάλληλα ΑΝ…Αν μας έδινε το πέναλτυ με τον Ολυμπιακό…Αν δεν «τρώγαμε» στο 92’ το γκολ με τον Εργοτέλη…Αν κερδίζαμε τον Ολυμπιακό Βόλου…Αν ο Πηλαδάκης έδιωχνε νωρίτερα τον Παπακώστα…Αν ο Πηλαδάκης έπαιρνε νωρίτερα τον Κωστένογλου…Αν αντί για τον Γκερεμι κρατούσε τον Κυριακίδη…Αν δεν έδιωχναν οι φίλαθλοι τον Δερμιτζάκη…Αν δεν αποβάλλονταν με τον Πανιώνιο ο Νταμπίζας…Αν… Αν… Αν…Χιλιάδες «αν» που δεν γίνεται να αλλάξουν «κατόπιν εορτής» την ιστορία…Το μόνο που γίνεται είναι να βάλουν το κεφάλι κάτω και να δουλέψουν όσοι οδήγησαν την ΑΕΛ στον πάτο, ώστε να βρεθεί ξανά στον αφρό…
«Η ΑΘΛΗΤΙΚΗ φλυαρία» βέβαια είναι ψυχοθεραπευτική…Μας δίνει τη δυνατότητα να ξεπερνάμε τα άγχη της καθημερινότητας συζητώντας με πάθος για το «τίποτα»…Εκτός από ψυχοθεραπευτική όμως, η «αθλητική φλυαρία» είναι κατά τον Ουμπέρτο Έκο και υποκατάστατο της «πολιτικής φλυαρίας»…Η οποία στην Ελλάδα διεξάγεται με τους ίδιους ακριβώς όρους…Στη θέση της δοκιμαζόμενης ΑΕΛ π.χ. αρκεί να βάλεις την αναλόγως δοκιμαζόμενη οικονομία μας και θα δεις ότι η λογική είναι ίδια…Αν κηρύσσαμε στάση πληρωμών…Αν δεν υπογράφαμε το μνημόνιο…Αν δεν φέρναμε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την τρόϊκα…Αν δεν εμπιστευόμασταν τον συγκαταβατικό Παπανδρέου…Αν, αντί να κόβουμε τους μισθούς και τις συντάξεις, φορολογούσαμε τους πλουσίους…Αν η κυβέρνηση δεν υπολόγιζε το πολιτικό κόστος…Αν είχαμε οικουμενική κυβέρνηση…Αν δεν διόριζαν οι πολιτικοί…Αν δεν αγοράζαμε τα όπλα τους και τα υποβρύχια τους… Αν ζητούσαμε κούρεμα του χρέους…Αν δεν είχαμε μπει στο ευρώ…Αν ξαναγυρίζαμε στη δραχμή…Αν…Αν…Αν…Χιλιάδες «αν» που δεν γίνεται να αλλάξουν «κατόπιν εορτής» την ιστορία…
Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ της Ιαπωνίας δείχνει πόσο διαφέρουν τα ήθη από χώρα σε χώρα… Ψάχνουν στα ερείπια τους δικούς τους, αναζητούν τη χαμένη τους ζωή και δεν διατυπώνουν κανένα «αν»… Έπεσαν, το βλέπουν κι εκείνο που προέχει είναι να ξανασηκωθούν!.. Γρήγορα… Και να το δείτε που μέχρι να πεις «Σουζούκι» θα σταθούν και πάλι στα πόδια τους… Όπως στάθηκαν μετά τον βομβαρδισμό του Ναγκασάκι και της Χιροσίμα, που ήταν η δική τους «τουρκοκρατία»… Δεν οχυρώθηκαν πίσω από δικαιολογίες τύπου «φταίει η τουρκοκρατία», αλλά έβαλαν το κεφάλι κάτω και δούλεψαν… Το βιβλίο του Άκιο Μορίτα, ιδρυτή της Sony με τίτλο «Made in Japan», αναλύει ακριβώς αυτό… Το λεγόμενο «Ιαπωνικό θαύμα»… Περιγράφει από τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν για να ξεπεράσουν το έλλειμμα της χώρας σε τεχνολογία (απόφοιτοι ωδείου με «μουσικό αυτί» δούλευαν μεταπολεμικά ως εργάτες στη Sony, γιατί δεν διέθεταν τα μηχανήματα ελέγχου της πιστότητας ήχου, που διέθεταν οι Ολλανδοί ανταγωνιστές της Phillips) ως την υλοποίηση της ιδέας για την ανάπτυξη τμήματος συνοικεσίων στο εσωτερικό της Sony για την «αποκατάσταση» των εργασιομανών εργαζομένων που δεν προλαβαίνουν ούτε να φλερτάρουν!...
ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, στην πολιτική, την οικονομία, τη ζωή γενικότερα δεν είναι δύσκολο να «πέσεις»… Από την ώρα που θα συμβεί αυτό όμως, δύο διέξοδοι υπάρχουν: η μία είναι να συζητάς για το πώς έπεσες κι η άλλη να προσπαθήσεις να σηκωθείς…

Επιθυμίες στο παρά πέντε;

2011-04-12T00:50:00.000-07:00

ΣΕ ΜΙΑ (προ εικοσαετίας θαρρώ) συνέντευξή του στο καλό μουσικό περιοδικό ΗΧΟΣ, ο εκ των (κατά Σαββόπουλον) «ποιητών της Θεσσαλονίκης» Ντίνος Χριστιανόπουλος περιέγραψε με πολύ γλαφυρό τρόπο την «κοινωνία της ήσσονος προσπάθειας» που μας έφθασε στα σημερινά αδιέξοδα:
- Παλιά οι άντρες ήταν πραγματικοί άντρες…Στον έρωτα αναζητούσαν τα δύσκολα…Τώρα τους αρκεί ο στοματικός έρωτας ώστε να ικανοποιηθούν χωρίς να καταβάλλουν ιδιαίτερη προσπάθεια…
ΘΥΜΗΘΗΚΑ τον αφορισμό του Χριστιανόπουλου όταν διαπίστωσα ότι, τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα από τα καφέ – μπαρ που λειτουργούν στο κέντρο της Λάρισας έσπευσαν να αντικαταστήσουν τις ξύλινες καρέκλες με καναπέδες και καναπεδάκια!...Σκληρές προφανώς για τον ευαίσθητο κώλο μας οι καρέκλες θυσιάστηκαν ώστε να εξελιχθεί ο κεντρικός τομέας της πόλης σε μια απέραντη σαλοτραπεζαρία, με σόμπες εδάφους, θερμοφόρες αέρος – αέρος στο κεφάλι μας και αύριο – ποιος ξέρει – πορτατίφ, πολυελαίους ίσως και μπερζέρες…
ΤΟ ΟΛΟ σκηνικό, με γεμάτους κόσμο μέχρι και μεσ’ το καταχείμωνο καναπέδες, δεν συνάδει με την κρίση που βιώνουμε…Ούτε με την εγρήγορση στην οποία υποτίθεται ότι τελούμε για να σώσουμε τη χαμένη παρτίδα…Διατηρούμε τους ρυθμούς μας, παρά τα αγκομαχητά που μας δημιουργεί η περιγραφή της κατάστασης από τα τηλεοπτικά δελτία των ειδήσεων…Ίσως μας εμπνέει ο στίχος από το τραγουδάκι της Αρίθα Φράνκλιν «μη βγάζεις συμπεράσματα πριν λήξει ο αγώνας», αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν κάνουμε τίποτα για να μη μας βρει χαμένους το σφύριγμα της λήξης…
ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ λένε ότι μια γενιά δημιουργεί, η δεύτερη συντηρεί κι η τρίτη καταστρέφει αυτό που δημιούργησε η πρώτη και συντήρησε η δεύτερη…Πιθανότατα, έχουν δίκαιο…Με τη διαφορά ότι εμείς οι της δεύτερης και της τρίτης γενιάς, απολαμβάνουμε το τέλος που έρχεται…Το βιώνουμε με το στυλ του αριστοκράτη που διατηρεί τους αριστοκρατικούς του τρόπους και μετά την καταστροφή…Λένε ότι, στο ναυάγιο του «Τιτανικού», τα περισσότερα θύματα ήταν βρετανοί…Διότι, τζέντλεμαν καθώς παρέμειναν μέχρι τέλους, δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους να πηδήσει πρώτος στις βάρκες, μέσα στον χαμό του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»…Ως κι εκείνη την έσχατη ώρα του γενικευμένου πανικού, αυτοί είχαν το στυλ να παραμερίζουν και να δίνουν προτεραιότητα στις κυρίες… «Ladies first»!...
ΛΟΓΙΚΑ πρέπει να αισθανόμαστε ιδιαίτεροι οι Λαρισαίοι που βιώνουμε την κρίση στον καναπέ, απολαμβάνοντας εσπρέσσο και προφυλάσσοντας τα μάτια μας με τα πλέον σύγχρονα μοντέλα γυαλιών της ιταλικής μόδας. Ακόμη πιο ιδιαίτεροι θα είμασταν αν την συζητούσαμε κιόλας σαν κάτι «μακριά από μας» με την απάθεια του Κουρτ Βόνεγκατ…Ο οποίος σ’ ένα από τα βιβλία του περιγράφει στις σκέψεις του καθώς προφυλάσσεται σ’ ένα καταφύγιο από τον βομβαρδισμό της Δρέσδης: «ποιος ξέρει τι δύσκολα περνούν αυτή την ώρα στην Αφρική»!...
«ΕΙΜΑΣΤΕ και εμείς αλλού;» αναρωτιέμαι…Ή, διατηρούμε την αισιοδοξία μας μέχρι να βουλιάξουμε; Ότι και να ισχύει, έχει την γοητεία του ο τρόπος μας…Θυμίζει την βουλιμία με την οποία βίωναν το τέλος τους οι δύο καρκινοπαθείς στην ταινία του Ρόμπερτ Ράϊνερ «Επιθυμίες στο παρά πέντε»…Ο Τζακ Νίκολσον κι ο Μόργκαν Φρίμαν σ’ αυτή την ταινία εκπροσωπούν δύο κόσμους αντίθετους…Μπροστά όμως στον επερχόμενο θάνατο πλούσιοι και φτωχοί δεν διστάζουν να χαρούν τον χρόνο που τους μένει … Η διαφορά είναι ότι αυτοί βάζουν μεγάλους στόχους…Να ζήσουν δηλαδή όσα δεν έζησαν…Εμείς δεν είναι τραγικό να περιμένουμε το τέλος στον καναπέ;

Η γη γυρίζει… Σταματήστε την να κατέβω;

2011-04-11T00:05:00.000-07:00

ΤΟ ΠΡΩΙ της περασμένης Πέμπτης που ξεκίνησε η απεργία των εργαζομένων στα ΜΜΕ διάβασα στο protagon.gr του Σταύρου Θεοδωράκη το εξής: «Το protagon.gr αυτές τις τέσσερις ημέρες θα συνεχίσει να ανανεώνει κανονικά την ύλη του καθότι δεν είναι ειδησεογραφικό site και δεν ανήκει σε κάποιον ειδησεογραφικό οργανισμό. Το protagon.gr είναι δημιούργημα μιας μεγάλης ομάδας δημοσιογράφων, οι οποίοι είναι και οι μόνοι μέτοχοι της «Πρόταγκον ΑΕ». Δεν υπάρχει δηλαδή εργοδότης από τον οποίο διεκδικούμε κάποια αιτήματα…»
ΔΕΝ ήταν το μόνο ιντερνετικό Μέσο που ενημέρωνε την κοινή γνώμη αυτό το τετραήμερο, το protagon.gr… Υπήρχαν κι άλλα πολλά… Το protagon όμως ήταν αδιάψευστος μάρτυρας του πόσο σύνθετα έχουν γίνει τα πράγματα στον χώρο της ενημέρωσης... Οι ίδιοι δημοσιογράφοι που απήργησαν με την ιδιότητα του υπαλλήλου ενός ΜΜΕ (Τέλογλου, Τσίμας, Θεοδωράκης, Γιαννακίδης κλπ) εργάστηκαν κατά τη διάρκεια της απεργίας με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη ενός άλλου ανταγωνιστικού Μέσου Μαζικής Ενημέρωσης!... Τυχαίο; Δεν νομίζω…
ΑΚΡΙΒΩΣ η ίδια διπλή ιδιότητα οδήγησε τον Νίκο Χατζηνικολάου από τη μία να απεργήσει ως διευθυντής του ALTER και από την άλλη να εκδώσει την κυριακάτικη Real News την Πέμπτη, ως εργοδότης, για να αποφύγει τις συνέπειες της απεργίας των εργαζομένων στην εφημερίδα του!..Ακόμη πιο παράδοξη η διπλή ιδιότητα των εργαζομένων όχι μόνο στη Real News, αλλά και σε όλες τις κυριακάτικες εφημερίδες: υπήρξαν ταυτόχρονα και απεργοί (Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή) και απεργοσπάστες (φρόντισαν να παραδώσουν τα κείμενα τους πριν το τετραήμερο της απεργίας, ώστε να τυπωθούν νωρίτερα οι κυριακάτικες εφημερίδες)!!! Διχασμός προσωπικότητας, είπατε;
ΑΥΤΑ συμβαίνουν γιατί η συνδικαλιστική μας ηγεσία (που σε κεντρικό επίπεδο ελέγχεται κυρίως από συνταξιούχους δημοσιογράφους) αδυνατεί να κατανοήσει τη νέα πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στην αγορά της ενημέρωσης… Όπως όλες σχεδόν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες σε όλους τους κλάδους της οικονομίας, που πιπιλίζουν καραμέλες που ήδη έχουν σωθεί περί «κεκτημένων», «κοινωνικού κράτους» και δεν συμμαζεύεται… Ζούμε σε άλλη εποχή και δυστυχώς δεν το έχουν καταλάβει τόσο οι συνδικαλιστές, όσο κι εκείνοι που τους ακολουθούν… Χειρότερη; Χειρότερη… Αλλά, δυστυχώς, πρέπει να την αποδεχτούμε… Όχι γιατί δεν μπορούμε να την αλλάξουμε, αλλά γιατί αυτή η «χειρότερη εποχή» που ζούμε ξαφνικά δεν προέκυψε ερήμην μας, αλλά και με τη δική μας συμμετοχή… Δεν το σημειώνω «ενοχικά» αυτό, αλλά αποδεχόμενος ως απολύτως φυσιολογικό το σήμερα… Ως «σημείο των καιρών» ως «ιστορική συγκυρία», ως «εξέλιξη», που επέπτρωτο να συμβεί… Για να μην πω ότι, ήταν αναμενόμενο να συμβεί, γιατί όταν εκτοξεύεσαι χωρίς κόπο από το δέκα στο εκατό, θα έρθει η στιγμή που η ζωή θα σε προσγειώσει απότομα… Όσο απότομη ήταν κι η αναιτιολόγητη εκτόξευσή σου… «Διόρθωση» λέγεται αυτό… Βίαιη μεν, διόρθωση δε…
ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης τα νούμερα με τα πολλά μηδενικά που εισέπρατταν οι σταρ της προηγούμενης εικοσαετίας, σήμερα ακούγονται ως εξωπραγματικά… Εξωπραγματικό ήταν και το γεγονός ότι μια χώρα 10.000.000 κατοίκων (που μάλιστα ΔΕΝ διαβάζει) έτρεφε και μάλιστα πλούσια πάνω από 10.000 δημοσιογράφους… Η σημερινή θλιβερή κατάσταση δεν θα αργούσε να μας χτυπήσει την πόρτα… Και δυστυχώς, δεν την «χτύπησε» απλώς, την σμπαράλιασε!... Το όλο σύστημα του Τύπου με την κρατική επιδότηση (μέσω της κρατικής διαφήμισης) ήταν μια άτυπη ελλειμματική ΔΕΚΟ… Δεν θα μπορούσε συνεπώς, να έχει τύχη διαφορετική από την «Ολυμπιακή Αεροπορία», τον ΟΣΕ, τη ΔΕΗ, την «Αγροτική Τράπεζα»…
ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ στο χώρο του Τύπου αντιγράφουν τους συναδέλφους τους των άλλων κλάδων… Τη στιγμή που το παγόβουνο φαντάζει απειλητικό απέναντι συνεχίζουν τον ίδιο σκοπό, σαν την ορχήστρα στο σαλόνι του «Τιτανικού»… Ακόμη κι αν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι φροντίσαμε, μόνοι μας εδώ και καιρό, να αλλάξουμε τις εργασιακές μας σχέσεις γιατί νιώσαμε πρώτοι τα «σημεία των καιρών»… Ακόμη κι αν σπεύδουμε να υπονομεύσουμε την απεργία πριν καν ξεκινήσει ή αδιαφορούμε γι αυτή όσο διαρκεί…
ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ στις εργασιακές σχέσεις (στη δημοσιογραφία αλλά και οπουδήποτε αλλού) δεν οφείλονται πάντα στα μνημόνια, στην «επέλαση του κεφαλαίου» ή στην «ασυδοσία της εργοδοσίας»…Μπορεί να οφείλονται και στις αλλαγές των ηθών που για ποικίλους λόγους αλλάζουν τον ρου της ιστορίας…Αν βεβαίως, παραβλέψουμε τις συνέπειες μιας στρεβλής κατάστασης…

Υπήρχε και φιλότιμο;

2011-04-04T01:16:00.000-07:00

Η ΤΑΙΝΙΑ «Υπάρχει και φιλότιμο» γυρίστηκε το 1965… Για να αποδώσει τόσο πιστά το προφίλ του Έλληνα πολιτικού, ο Αλέκος Σακελλάριος που έγραψε το σενάριο, μελέτησε προφανώς τη συμπεριφορά του επί πολλά χρόνια… Η επιτυχία της ταινίας τη χρονιά που προβλήθηκε ήταν τεράστια, ουδείς δε διανοήθηκε να μιλήσει για λοιδορία του πολιτικού μας κόσμου… Όλοι ήξεραν πως λειτουργούσε το πολιτικό σύστημα στην ψωροκώσταινα: κομματάρχες, υποσχέσεις, ρουσφέτια, αφελείς ψηφοφόροι και μούντζες κατόπιν εορτής…
ΑΠΟ ΤΟ 1965 μέχρι σήμερα, πέρασαν 46 ολόκληρα χρόνια… Η ταινία με τον αξέχαστο Λάμπρο Κωνσταντάρα στον πρωταγωνιστικό ρόλο προβάλλεται στην τηλεόραση (ιδίως από το 1990 που ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση) συνεχώς: μόνο το 2010 προβλήθηκε πάνω από 15 φορές!.. Παρ’ ότι πολυπαιγμένη (την έχουμε σχεδόν όλοι μάθει απ’ έξω) η ταινία εξακολουθεί να κρατάει καθηλωμένη την ελληνική οικογένεια στο καθιστικό… Είναι τόσο «φρέσκια» που ουδείς την βαριέται… Και βεβαίως, διαρκώς επίκαιρη: η σε βαθμό αφέλειας καλοπιστία με την οποία προσεγγίζει ο Έλληνας τον πολιτικό όταν του υπόσχεται υφίσταται και στις μέρες μας, ακόμη κι αν στο πίσω μέρος του μυαλού του ξέρει ότι μπορεί και να τον «δουλεύει»… Η παπαρολογία των πολιτικών και τα μεγάλα λόγια εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν σε μεγάλο βαθμό τον πολιτικό λόγο… Όσο για τις κατόπιν εορτής «μούντζες» συνεχίζονται όπως τότε και από πολιτικούς (ως δήθεν «αυτοκριτική» μετά από ήττες) και από ψηφοφόρους που πίστεψαν στον έναν ή στον άλλον…
ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ μετά από όλα αυτά, τι το καινούριο ανακάλυψαν ξαφνικά όσοι βρίζουν από το πρωί ως το βράδυ τους πολιτικούς μας για το «κατάντημα» της χώρας; Αναρωτιέμαι επίσης, πόθεν τεκμαίρουν κάποιοι ότι το δυστύχημα για τη χώρα είναι ότι «βιώνουμε τη χειρότερη περίοδο της ιστορίας μας, ορφανοί από καλούς πολιτικούς»… Μα, η ταινία του Κωνσταντάρα συνιστά αδιάψευστη μαρτυρία για το ότι ο Έλληνας πολιτικός με μικρές αποκλίσεις είναι ο ίδιος κι απαράλλαχτος, είτε αναφερόμαστε στη σημερινή εποχή, είτε στην εποχή που πιστεύαμε ότι υπήρχαν πολύ καλύτεροι εκπρόσωποι του είδους… Το χειρότερο είναι ότι, αυτούς που σήμερα αφορίζουμε ή γιαουρτώνουμε τους εμπιστευόμαστε δεκαετίες ολόκληρες: από το 1946 ο Κων. Μητσοτάκης εκλέγεται βουλευτής («χρεώνεται» δηλαδή τα χαρακτηριστικά της περιόδου στην οποία αναφέρεται η ταινία του Σακελλάριου)…Από το 1958 εκλέγεται ο Γιάννης Κεφαλογιάννης που μέχρι πρόσφατα ήταν σύμβουλος του Κώστα Καραμανλή…Από το 1961 ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης…Από το 1974 ο Απόστολος Κακλαμάνης…Από το 1981 ο Θόδωρος Πάγκαλος…
ΟΣΟΙ λοιπόν σήμερα, συμπεραίνουν ότι «μας κορόιδεψαν οι πολιτικοί ολ’ αυτά τα χρόνια», ας σπεύσουν να θυμηθούν ότι μόνο τον Πάγκαλο (που σήμερα γιαουρτώνουν) τον τίμησαν με την ψήφο τους σε έντεκα συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, επί τριάντα δηλαδή ολόκληρα χρόνια! Τον Γιώργο Παπανδρέου σε ένδεκα επίσης εκλογικές αναμετρήσεις, σε εννέα τον Κώστα Καραμανλή, δέκα συνολικά τον Αντώνη Σαμαρά και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη σε καμιά τριανταριά!. Άλλες τόσες τον Κεφαλογιάννη και τον Βαρβιτσιώτη! Μάλιστα στους τρεις τελευταίους αναγνωρίζουν τόσο καλά πολιτικά …γονίδια που συνεχίζουν να τους τιμούν στα πρόσωπα των παιδιών τους! Της Ντόρας, του Κυριάκου, της Όλγας και του Μιλτιάδη…
ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ λοιπόν, ότι όλοι αυτοί έκρυβαν τόσο καλά τον «απατεώνα» μέσα τους, που δεν τους καταλάβαμε δεκαετίες ολόκληρες; Μη μου πείτε ότι καταλάβαμε ολ’ αυτά τα χρόνια ότι δεν άξιζε να εκλεγεί βουλευτής μόνον ο Κωστής Στεφανόπουλος και τον ρίξαμε στα «αζήτητα» πριν τον ανασύρουν οι φαύλοι πολιτικοί μας και τον κάνουν πρόεδρο της Δημοκρατίας! Αλήθεια, ο δημοφιλέστερος πρόεδρος Δημοκρατίας που θαυμάσαμε επί δέκα χρόνια θα είχε καμιά τύχη αν η εκλογή προέδρου γινόταν απευθείας από τον λαό; Δεν θα το μάθουμε ποτέ, αν και δεν είναι δύσκολο να το υποθέσουμε…Το ίδιο συνέβη και με πολλούς άλλους πολιτικούς: τον Στέφανο Μάνο που έλεγε πάντα αυτά που μας έκρυβαν οι άλλοι δεν τον «τιμωρήσαμε» επειδή τα έλεγε τότε που δεν θέλαμε να τ’ ακούμε; Τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο; Τον δημοσιογράφο Γιάννη Μαρίνο με τι κοσμητικά επίθετα τον στολίζαμε όταν έλεγε ότι πρέπει να φορολογούνται οι αγρότες;
ΔΕΝ φταίνε δυστυχώς, μόνον οι πολιτικοί σ’ αυτόν τον τόπο…Οι πολιτικοί αξιολογούνται από εμάς…Και αυτοί που καταγγέλλουμε σήμερα έχουν αξιολογηθεί θετικά από εμάς δεκάδες φορές!...Αν όντως είναι σκάρτοι, είμαστε κι εμείς που τους επιλέξαμε…Το πώς επιλέγουμε ως λαός, το ξέρουμε επίσης…Για να το θυμηθούμε, ας ανατρέξουμε στο σημερινό μας ανάθεμα: λοιδορούμε αυτούς που προσπαθούν έστω και με λάθος τρόπο να συμμαζέψουν την «ξεχειλωμένη» οικονομία μας και δοξάζουμε εκείνους που μας έφθασαν εδώ! Αν μας λείπουν οι «μεγάλοι ηγέτες» τύπου Ανδρέα που μας έφθασαν ως εδώ, τότε καλύτερα με τους σημερινούς «μικρούς» που αποπειρώνται να διαχειρισθούν το χάος που κληρονόμησαν!...

Προσδοκώντας ένα άμεσο happy end…

2011-03-28T00:39:00.000-07:00

ΤΟ ΚΛΙΜΑ πριν το ανοιξιάτικο τριήμερο της εθνικής επετείου ήταν βαρύ: η αγωνία για τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής ήταν έκδηλη σε όλους, αφού η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία είχε σπεύσει να διασκεδάσει την αγωνία μας για τα καιρικά φαινόμενα του τριημέρου… Στο εξοχικό λοιπόν, με την τηλεόραση σταντ μπάι για να μεταδώσει τα μαντάτα από τις Βρυξέλλες… Υπάρχει μέλλον άραγε για τη χώρα ή η σκορδαλιά που φάγαμε θα είναι η τελευταία μας;
ΕΙΝΑΙ μάλλον δύσκολο να περιγράψει κανείς τα συναισθήματα της ελληνικής κοινωνίας εν αναμονή των εξελίξεων στις Βρυξέλλες… Καθένας και μια φαντασίωση… Άλλος για να δικαιωθεί που προέβλεψε το τέλος… Άλλος για να πάρει κουράγιο… Άλλος για να επιβεβαιωθεί που ποτέ δεν πίστεψε στην Ενωμένη Ευρώπη… Κι άλλος για να αποδείξει τη θεωρία που ύφαινε για το μη τυχαίο της σύμπτωσης του «στριμώγματος» της Ελλάδας, στην επέτειο της εθνικής της παλιγγενεσίας…
ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν πέφτω τόσο έξω, αλλά έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι Έλληνες έχουμε πειστεί ότι δεν περνάει από το χέρι μας η αναστροφή της κατάστασης… Είμαστε σχεδόν πεισμένοι ότι εμείς ό,τι ήταν να κάνουμε, εκόντες –ακόντες το κάναμε και δεν μένει τίποτα άλλο πλέον από το να πάψουν να είναι άδικοι μαζί μας οι Ευρωπαίοι… Βιαζόμαστε να τελειώσει το «μαρτύριο» και προσβλέπουμε σε ένα σωρό χάπι έντς: από την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους, μέχρι την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου κι από την εξεύρεση χουβαρδάδων δανειστών μέχρι την εξ ύψους βοήθεια για τον μηδενισμό των ελλειμμάτων… Δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει ότι αξιολογούμαστε συνεχώς και θα αξιολογούμαστε για χρόνια… Δεν έχουμε ακόμη χωνέψει ότι δεν έχει τελειώσει η «εγχείρηση» και ότι έχουμε δρόμο μέχρι να μπούμε στο στάδιο της αποθεραπείας…
ΑΦΕΛΩΣ θεωρούν κάποιοι πως επειδή έδωσαν το χρυσό τους «επίδομα» υπέρ πατρίδος, δικαιούνται να συνεχίσουν ήσυχοι τη ζωή τους… Ατυχώς, θεωρούμε οι υπόλοιποι ότι το «στράγγισμα» του συνταξιούχου αρκεί για να τιθασεύσει το θηρίο που εκθρέψαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια… Με ευχές για ανάπτυξη και εκτοξεύσεις γιαουρτιών δεν βάφονται αυγά… Ο ιδιωτικός τομέας καταρρέει καθημερινά… Θυσιάζεται στον βωμό του πελατειακού συστήματος που αρνείται ακόμα και τώρα να δυσαρεστήσει τον κορμό της εκλογικής του πελατείας… Πως θα έρθει η ανάπτυξη και από ποιόν; Από αυτούς που καλούνται με μια νέα (κάθε φορά) έκτακτη εισφορά να συνεισφέρουν υπέρ της ασφάλειας όσων έχουν εξασφαλίσει τη μονιμότητα;
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ομελέτα δεν γίνεται χωρίς να σπάσεις αυγά… Αλλά ακόμη κι αν αποφασίσεις να σπάσεις αυγά χρειάζεται να το κάνεις με αποφασιστικότητα… Στη μαγειρική ο χρόνος παίζει σημαντικό ρόλο… Δεν μπορεί να αφήνεις το λάδι να καίγεται σκεπτόμενος πως θα σπάσεις τα αυγά!.. Το ίδιο και στην πολιτική: όταν πρέπει υπό την πίεση του χρέους να λάβεις μέτρα δεν έχεις πολλά περιθώρια να το συζητήσεις… Πόσο μάλλον, που τα περισσότερα από αυτά που ακόμη συζητάμε αν θα πρέπει να γίνουν, έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες!...
ΑΝ η κυβέρνηση καθυστερήσει κι άλλο η κόπωση που ήδη είναι ορατή στην ελληνική κοινωνία θα πάρει εκρηκτικές διαστάσεις… Όχι γιατί θέλει εδώ και τώρα κι άλλα μέτρα, αλλά γιατί βιάζεται να δει χάπι έντ… Βιάζεται να ελπίσει ότι θα τελειώσει το μαρτύριο… Ας της δοθεί τουλάχιστον η ελπίδα ότι τα σκληρότερα μέτρα θα δώσουν γρηγορότερα διέξοδο… Γιατί είναι χειρότερο να ακούσει αύριο ότι επειδή η κυβέρνηση υπήρξε λιγότερο τολμηρή από ό,τι ήθελε ή από ό,τι θα έπρεπε, θα χρειαστούν μερικές ακόμα δεκαετίες θυσιών…

Κάποιον… Λιάσκο έχει η φάβα…

2011-03-21T01:22:00.000-07:00

ΤΟ ΟΝΟΜΑ του είναι Λιάσκος… Αναστάσιος Λιάσκος… Πρώην βουλευτής Ευβοίας της Ν.Δ. και για λίγο υφυπουργός Τουρισμού στην κυβέρνηση του μικρού Καραμανλή… Είναι ο πρωταγωνιστής του «επεισοδίου» μεταξύ Ν.Δ. και ΛΑΟΣ που απασχόλησε το πολιτικό ρεπορτάζ την περασμένη Παρασκευή… Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο κ. Λιάσκος προσχώρησε αρχικά στον ΛΑΟΣ αλλά αργότερα «πιέστηκε» ή «πείστηκε» (ένας αναγραμματισμός αρκεί για να αποδώσει όλα τα «σενάρια» της διαδικασίας υπαναχώρησης) από τη «Νέα Δημοκρατία» να επιστρέψει στις αγκάλες της… Απαξιωτική η ανακοίνωση του ΛΑΟΣ για το «πήγαινε – έλα» του… Απαξιωτικός κι ο τρόπος με τον οποίο ο Τύπος σχολίασε την είδηση… Ωστόσο, η απορία για μας τους υπόλοιπους είναι νομίζω εύλογη: τόσο μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο είναι ο εν λόγω Λιάσκος για να σφάζονται δύο κόμματα στην ποδιά του;
ΑΝΑΖΗΤΗΣΑ τα «παράσημα» του στο internet: γεννήθηκε το 1957. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήταν υποψήφιος δήμαρχος Ν. Λιοσίων με τη στήριξη της Ν.Δ. το 1986 (στην ιστοσελίδα του αναφέρεται ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο δήμο Ν. Λιοσίων) σε ηλικία 29 ετών. Το 1989 η Ν.Δ. τον διόρισε νομάρχη Σερρών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία (1993). Το 2000, εξελέγη βουλευτής στην Εύβοια και επανεξελέγη το 2004 και το 2007, ενώ από το 2009 κατέχει τον τιμητικό τίτλο του τέως βουλευτή!
ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ: στα 29 του, υποψήφιος στον δήμο Ν. Λιοσίων… Στα 32 του νομάρχης Σερρών. Στα 43 του βουλευτής Ευβοίας… Δεν ξέρω αν πρόλαβε να κολλήσει κανένα ένσημο δουλεύοντας, (ώστε να μπορεί να γνωρίζει επακριβώς τι είναι πχ «ασφαλιστικό» στις διάφορες συζητήσεις στη Βουλή), αλλά προφανώς κι ο κ. Λιάσκος, όπως δεκάδες ακόμη βουλευτές όλων των κομμάτων της Βουλής, δεν είναι προορισμένος για την πεζή καθημερινότητα… Είναι ταγμένος να προσφέρει στον τόπο από κάθε επίζηλη θέση, οπουδήποτε ανά την Ελλάδα: του δημάρχου Λιοσίων, του Νομάρχη Σερρών, του βουλευτή Ευβοίας… Και για να έχει τη δυνατότητα αυτή, του χρειάζεται ένα κόμμα, στους διαδρόμους του οποίου θα δίνει τις μάχες για την επόμενη καρέκλα, κάθε φορά που η πατρίδα τού στερεί τη δυνατότητα να προσφέρει…
ΕΝΤΑΞΕΙ λοιπόν… Ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος που το κάνει αυτό… Είναι όμως ο πρώτος που βλέπει δύο κόμματα να τον διεκδικούν την ώρα που και ο ίδιος είναι «στα κάτω του» και που όλοι συμφωνούν ότι το πολιτικό μας σύστημα «πνέει τα λοίσθια»!... Αναρωτιέσαι: ούτε καν το ένστικτο της επιβίωσης δεν λειτουργεί πλέον στους πολιτικούς μας φορείς; Αν «τσακώνονται» για το ποιος θα έχει τον παντελώς άγνωστο Λιάσκο, ποιας μορφής αντιπαράθεση θα άρμοζε στη διεκδίκηση ενός σημαντικότερου στελέχους; Κι εν πάση περιπτώσει, πόσο δυνατότερο αισθάνεται ένα κόμμα με έναν Λιάσκο στη μηχανή του;
ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ πράγματα, την ώρα που ο κόσμος γιαουρτώνει τους πολιτικούς… Όσο ακατανόητο είναι το ότι συζητούν σοβαρά στη Βουλή για τη μείωση των επιχορηγήσεων στα κόμματα, την ώρα που ο συνταξιούχος δεν ξέρει αν θα πάρει τη σύνταξη του και τα νοσοκομεία σου ζητάνε να φέρεις το θερμόμετρο από το σπίτι σου για να σου πουν πόσο πυρετό έχεις…
ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ μας σύστημα δυστυχώς αρνείται να δει το δάσος και ξοδεύει όση φαιά ουσία έχουν οι εκπρόσωποι του για να ασχοληθούν με το δέντρο… Το κακό είναι ότι θα δικαιωθεί και γι αυτή του την επιλογή… Γιατί, οι οργισμένοι κατά τα άλλα πολίτες, θα σπεύσουν στις κάλπες όταν έρθουν οι επόμενες εκλογές για να διαλέξουν τον κατά τη γνώμη τους «καλύτερο Λιάσκο»… Δεν μπορώ να εξηγήσω «γιατί», αλλά ενώ τα ψηφοδέλτια των κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο μας έχουν και «μη Λιάσκους» στις συνθέσεις τους (άτομα δηλαδή, με επαγγελματική καταξίωση, με κύρος, απόψεις, φρέσκες ιδέες και διάθεση για προσφορά) εμείς επιλέγουμε τους Λιάσκους, με αποτέλεσμα κι όσοι εκ των υπολοίπων θέλουν να πετύχουν, να αναγκάζονται να γίνουν Λιάσκοι για να τύχουν της επιβράβευσης του κοινού… Προφανώς, πρόκειται για την ίδια διαδικασία επιλογής που χαρακτηρίζει με τα κολακευτικότερα λόγια τη μουσική του Χατζηδάκι, αλλά καταγράφει περισσότερες πωλήσεις δίσκων που φέρουν την υπογραφή του Λευτέρη Πανταζή!...

Τον χειμώνα ετούτο, άμα τον πηδήξαμε!...

2011-03-15T05:28:00.000-07:00

ΟΤΑΝ θα κυκλοφορεί αυτό το τεύχος θα είναι Μάρτιος…Η Άνοιξη θα βρίσκεται περισσότερο από σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές προ των πυλών… Θα έχουμε ξεμπερδέψει με τις απόκριες, τυπικώς βεβαίως γιατί στην Ελλάδα το τριώδιο δεν κλείνει ποτέ…Τα ψυχοπλακωτικά καιρικά φαινόμενα θα «μετράνε μέρες», ο ήλιος θα δύει γύρω στις 6:30 μ.μ. και θα απέχουμε μερικές βδομάδες από του να γυρίσουμε τα ρολόγια μια ώρα μπροστά κι η μέρα να τελειώνει λίγο πριν τις οκτώ!...Τα θερινά στέκια θα ανακαινίζονται κι η εξωστρέφεια θα ετοιμάζεται να επιστρέψει μαζί με το σάουντρακ της Άνοιξης και τις μυρουδιές του Πάσχα! «That’s life» θα επιμένει ο Frankie… «Ω γλυκύ μου έαρ» οι παραδοσιακοί…
ΤΕΛΙΚΑ, δεν χρειάζονται πολλά για ένα αισιόδοξο σενάριο αλά ελληνικά!...Η προσδοκία της Άνοιξης αρκεί…Ιδίως αν έχεις περάσει έναν γκρίζο χειμώνα με το αγωνιώδες ερώτημα «θα μας δώσουν οι τροϊκανοί την τέταρτη δόση;». Πόσο μάλλον, που το ερώτημα αυτό έρχεται να προστεθεί στα δεκάδες άλλα του ιδίου τύπου που τίθενται εμμονικά και ταλαιπωρούν τον ψυχικό μας κόσμο εδώ και μια διετία!...
Η ΑΝΟΙΞΗ από μόνη της δημιουργεί ευεξία…Η προσδοκία της Άνοιξης ισοδυναμεί με την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο…Πολλές φορές η ελπίδα για το καλύτερο αύριο είναι σημαντικότερη από το ίδιο το αύριο…Ακόμη κι αν αυτό το «αύριο» διαφέρει από το «σήμερα» μόνον ως προς την ώρα της ανατολής και τη δύσης του ήλιου…Η παλαιότατη μέθοδος του Λουκιανού Κηλαηδόνη ορίζει τα εξής:
«Αν κοιμηθώ νωρίς, θα σηκωθώ νωρίς
θα ξεκινήσω νωρίς και θα παρκάρω νωρίς
αν κοιμηθώ αργά, θα σηκωθώ αργά
κι όταν θα ψάχνω για θέση θαναι αργά»
ΕΧΟΥΜΕ και λέμε λοιπόν…Με το που μπαίνει η Άνοιξη και τα ρολόγια πάνε μια ώρα πίσω, το δειλινό ξεκινάει κατά τις 7:30 – 8:00…Το κλίμα είναι εύκρατο κι η άνοδος της θερμοκρασίας σε συνδυασμό με την επιθυμία σου να αποβάλλεις τη μούχλα του χειμώνα σε βγάζει από το σπίτι λίγο πριν τις 8 το βράδυ για καφέ!...Οι πεζόδρομοι κι οι πλατείες σφύζουν από ζωή κι όσο περνάει η ώρα τόσο αρνείσαι να ξαναμπείς στο καβούκι σου…Ούτε Αλ Τσαντίρι, ούτε το Τσάμπιονς Λήγκ σε βάζουν μέσα, αν δεν δείξει το ρολόι έντεκα…Που σημαίνει: χάνεις το δελτίο των οκτώ που ευθύνεται κυρίως για την αρνητική σου ψυχολογία!...Κι αν «κοιμηθείς αργά, θα σηκωθείς αργά» κ.λ.π. μειώνονται οι πιθανότητες το ψυχοπλάκωμα που έχασες στις οκτώ, να το αναπληρώσεις το πρωί σε διπλή δόση μέσω του Αυτιά! Να τρείς λόγοι για τους οποίους θα περνάς καλύτερα από τον χειμώνα!...
ΟΛΟΙ ΟΙ ψυχολόγοι συμφωνούν ότι για την αρνητική μας ψυχολογία (και την μελαγχολία ή την κατάθλιψη) ευθύνεται ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται τα θέματα της κρίσεως η τηλεόραση…Οι κάτοικοι του Βελιγραδίου, όταν είχε φθάσει στο pick η αντίδρασή τους στο καθεστώς του Μιλόσεβιτς έβγαιναν στο κέντρο της πόλης λίγο πριν τις οκτώ, κάθε βράδυ και εφοδιασμένοι όλοι με σφυρίχτρες «σφύριζαν» από την στιγμή που άρχιζαν τα προπαγανδιστικά κρατικά δελτία των ειδήσεων ως το τέλος τους!...Εμείς την Άνοιξη μπορούμε χωρίς σφυρίχτρες.. «Σφυρίζουμε αδιάφορα» στους πεζοδρόμους σερφάροντας στον αφρό του φραπέ και αγνοώντας τους φορείς της καταστροφολογίας!...
ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να υπαινισσόμαστε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα…Υπάρχει, εντάξει…Αλλά ποτέ η λύση σε ένα πρόβλημα δεν έρχεται μέσα από επαναλαμβανόμενες ασκήσεις μαζικής υστερίας…Τον χειμώνα δυστυχώς είναι δύσκολο να το αποφύγουμε εξαρτημένοι καθώς είμαστε από το γυαλί…Το καλοκαίρι όμως, όποιος πει ότι δεν τα καταφέρνει έχει απλώς υποταχθεί στη μοίρα του!...

Υπάρχει «κοινή λογική» στην Ελλάδα;

2011-03-14T01:54:00.000-07:00

ΩΡΕΣ – ΩΡΕΣ ψάχνω να βρω προς τα πού γέρνει η πλάστιγγα της κοινής γνώμης στην Ελλάδα, αλλά σε ασφαλές συμπέρασμα δεν μπορώ να καταλήξω… Είναι υπέρ των συναινετικών διαδικασιών η λεγόμενη «κοινή γνώμη» ή όχι;
ΑΠΟ ΤΗ μία ακούω πολλούς φίλους στις συναναστροφές μου, άλλοτε να επικαλούνται την ανάγκη μιας οικουμενικής κυβέρνησης ή μιας κυβέρνησης συνεργασίας για να «ξεκολλήσει το κάρο από τη λάσπη» κι άλλοτε να θυμώνουν γιατί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν κάνουν πράξη την (αποδεδειγμένα) σύμφωνη γνώμη τους σε πολλά πράγματα… Από την άλλη όμως, οι ίδιοι άνθρωποι συμφωνούν με τον Λαζόπουλο που καταγγέλλει τον ΛΑΟΣ γιατί συμφώνησε με το μνημόνιο και αποκαλούν απαξιωτικά «συνένοχο» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όποιον αποδέχεται έστω και μέρος των συμφωνιών που η κυβέρνηση υπέγραψε με τους δανειστές μας… Επιπλέον, ενώ όλοι διαπιστώνουμε ότι το πολιτικό κόστος είναι εκείνο που διαχρονικά εμποδίζει τις κυβερνήσεις μας να προχωρήσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, κάθε φορά που μια πολιτική δύναμη συναινεί σ’ αυτές τις μεταρρυθμίσεις (αντί να ασκεί στείρα αντιπολίτευση) σπεύδουμε να της κολλήσουμε την ταμπέλα της «πουλημένης» ή του «κυβερνητικού εταίρου» και να απαξιώσουμε την πολιτική της αυτονομία…
ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ, το ίδιο συνέβαινε με την εξωτερική μας πολιτική: ενώ όλοι επικαλούμασταν ως παράδειγμα προς μίμηση το «ενιαίο» της εξωτερικής πολιτικής που ακολουθούσαν η μία μετά την άλλη οι τουρκικές κυβερνήσεις που εναλλάσσονταν στην εξουσία, μόλις οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ συμφώνησαν στην κοινή γραμμή υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, αρχίσαμε να υφαίνουμε θεωρίες συνωμοσίας γύρω από το παρασκήνιο του «ενιαίου» της στάσης τους και να αποθεώνουμε τον μακαρίτη τον Χριστόδουλο και τις αστείες πατριωτικές του κορώνες «τι δουλειά έχουν οι βάρβαροι στην Ευρώπη!»…
ΠΡΟΦΑΝΩΣ, για να αποφανθούμε περί της «κοινής γνώμης» στην Ελλάδα πρέπει να αναζητήσουμε το κατά πόσον υπάρχει «κοινή λογική»… Και σ’ αυτό φαίνεται πως όλοι συμφωνούμε: η κοινή λογική απουσιάζει από τον δημόσιο λόγο… Ή μάλλον, συγκρούονται διαφορετικές λογικές καθημερινά, οι οποίες εκπροσωπούν διαφορετικές «σχολές σκέψης» αλλά δεν διασταυρώνονται πουθενά… Εξελίσσονται ως παράλληλοι μονόλογοι…
ΕΝΑΣ από τους επιφανείς Έλληνες ψυχιάτρους (ο συγγραφέας του μπεστ σέλερ «Τα παιδιά θέλουν γονείς και όχι ψυχολόγο» Νίκος Σιδέρης) συχνά χαρακτηρίζει αυτή τη σύγχυση ως «κρίση του έγκυρου λόγου»… Μιλάει δηλαδή για την απουσία ενός λόγου που θα τον σεβαστούμε σχεδόν όλοι με τη βεβαιότητα ότι δεν οφείλεται σε ιδεοληψίες, ούτε σε παντός είδους εμμονές και κολλήματα…
ΚΑΠΟΙΟΙ νοσταλγούν τον λόγο των διανοουμένων, αλλά μάλλον ματαιοδοξούν… Η φωνή των διανοουμένων σήμερα αν έβρισκε χώρο στους τηλεδιαύλους για να «περάσει» θα ηχούσε τόσο περίεργα, όσο ηχεί η κλασική μουσική σε ένα κανάλι που «ξοδεύει» καθημερινά πολλές ώρες προγράμματος για να προσεγγίσει κάθε λεπτομέρεια του προϊόντος που παράγει η Πέγκυ Ζήνα…
ΠΙΣΤΕΥΩ ότι, αυτό που περισσότερο μας λείπει είναι ένας ή μερικοί opinion leaders εκτός πολιτικής που θα εμπιστευόμασταν την κρίση τους… Σαν τον Μάνο Χατζηδάκι πχ της δεκαετίας του ογδόντα, που μπορούσε ταυτόχρονα να εγκαλεί τους λαϊκιστές της «Αυριανής» και να παραδίδει μαθήματα δημοκρατικότητας στην παράταξη του αποδομώντας τον πατριωτικό της λόγο… «Αριστοκράτες της σκέψης» μας χρειάζονται την εποχή των mass media… Να μην φοβούνται πρώτον, να πάνε κόντρα στο ρεύμα… Και δεύτερον, να διαθέτουν το ειδικό βάρος ώστε να απολαμβάνουν ταυτοχρόνως τον θαυμασμό εκείνων που κοντράρουν…Το ερώτημα είναι αν η σημερινή εποχή κι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία μπορούν να εκπροσωπούνται από τέτοιους ανθρώπους… Η απάντηση είναι μάλλον όχι, γιατί κάθε εποχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά…

Δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι…

2011-02-28T00:24:00.000-08:00

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ είναι παλιά στην Ελλάδα: οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο να χρησιμοποιείται ως εργαλείο για τη διαιώνιση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στην (ευρεία) Δεξιά και την (ευρεία επίσης) Αριστερά… Λες και οι εξελίξεις π.χ. στη Λιβύη δεν προσφέρονται για μια ανάλυση της πορείας του αραβικού κόσμου, αλλά για να τροφοδοτήσουμε την εγχώρια αντιπαράθεση με «επιχειρήματα» γύρω από το ποιοι ήταν οι θαυμαστές του Καντάφι στην Ελλάδα…
ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ημέρες στο διαδίκτυο, αλλά και στον Τύπο, ουκ ολίγοι σπεύδουν να βγάζουν συμπεράσματα για τον Ανδρέα Παπανδρέου και για τον σημερινό πρωθυπουργό από τις τοποθετήσεις που έκαναν στο απώτερο (ο πατήρ) και το πρόσφατο (ο υιός) παρελθόν για το καθεστώς τού Καντάφι… «Δεν είναι δικτατορία» είχε πει το 1977 ο Ανδρέας Παπανδρέου «είναι ένα καθεστώς στα πρότυπα της αθηναϊκής δημοκρατίας»… Ο δε Γιώργος Παπανδρέου μόλις τον περασμένο Ιούνιο ζήτησε (σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου) και πήρε αυτόγραφο από τον Λίβυο ηγέτη πάνω στη φωτογραφία από την ιστορική συνάντηση του Καντάφι με τον πατέρα του και τον Φρανσουά Μιτεράν στην Ελούντα, στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα!..
Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ που διεξάγεται με βάση τα παραπάνω, ακολουθεί την πεπατημένη του «δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»… Αποθέωναν οι «αριστεροί» Παπανδρέου τέτοιου είδους ηγέτες; Άρα τα λόγια είναι περιττά για την πολιτική τους, ακόμη κι αν το ίδιο «βαρύνει» τον δεξιότατο Μπερλουσκόνι που κάνει δουλειές μαζί τους και όσους ηγέτες του δυτικού κόσμου (των Αμερικανών συμπεριλαμβανομένων πλέον) έσπευσαν να «συνθηκολογήσουν» με τον Λίβυο ηγέτη για να προωθήσουν τα συμφέροντα τους…
ΠΕΡΑ από ιδεοληψίες, η διαχρονική εικόνα του Καντάφι με την μπέρτα, τα γυαλιά ηλίου, τις χρυσές επωμίδες, το βαμμένο μαλλί, το ευθυτενές παράστημα και το φολκλόρ της ακολουθίας του από νταβρατισμένες γυναίκες σωματοφύλακες αρκεί για να τον κατατάξει κανείς στους «παράφρονες» (αυτή την εικόνα δεν έχουμε περίπου, για τους «Ναπολέοντες» των ψυχιατρείων;), οπότε μάλλον περιττεύει κάθε προσπάθεια να τον χρεώσει κανείς στη σοσιαλιστική ή οποιαδήποτε άλλη αντίληψη περί πολιτικής…Δεξιός «τρελός», αριστερός «τρελός» μικρή σημασία έχει…Η «τρέλα» ως γνωστόν δεν ελέγχεται και πιθανότατα αυτό γοήτευσε κάποτε τον Ανδρέα: το ότι σ’ έναν κόσμο «στοιχημένο» στο πλαίσιο του «ψυχρού πολέμου», υπήρχε ένας «τρελός» που δεν έβαζε τον εαυτό του στο δίλλημα να διαλέξει ανάμεσα στους Σοβιετικούς και τους Αμερικανούς…Ήταν άλλωστε, βολικό κάτι τέτοιο για έναν ηγέτη σαν τον Αντρέα που δεν ήθελε να στοιχηθεί, αφού η «ελληνική αγορά» ήταν κορεσμένη σε «στοιχημένους» όταν αυτός επιχειρούσε να τη διεμβολίσει με το ΠΑΣΟΚ…Ευτυχώς όμως, ο Ανδρέας δεν αποπειράθηκε ποτέ τον θαυμασμό του για τον Καντάφι να τον μετατρέψει σε πολιτική πρακτική, οπότε η έκφραση αυτού του θαυμασμού μικρή σημασία έχει για την αποτίμηση της πολιτικής του…Περισσότερο για τον χαρακτήρα του είναι επιβαρυντική η συμπάθεια του προς τον Καντάφι, παρά γι’ αυτά που ήδη ξέρουμε…
ΑΥΤΗ είναι η μια πλευρά της απόπειρας «ταυτοποίησης» Καντάφι – Παπανδρέου…Η άλλη έχει να κάνει με την συνήθη πρακτική των ηγετών όλου του κόσμου να «βλέπουν» με θετικό τρόπο ακόμα και τα εξοφθάλμως καταπιεστικά καθεστώτα, προκειμένου να διασφαλίσουν η να προωθήσουν τα συμφέροντα τους… Ένας από τους πιο γνωστούς συγγραφείς της Κούβας ο Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες σε μία συνέντευξή που έδωσε νομίζω, πέρυσι, κατακρίνει όλους τους δυτικούς δημοσιογράφους που βλέπουν ως κάλτ φιγούρα τον Κάστρο, αγνοώντας τα εγκλήματα εις βάρος του λαού του, αλλά δυστυχώς η παγκόσμια ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια «παράδοξα»…Ξεχνάει κανένας την απογοήτευση των αντιστασιακών στην Ελλάδα , όταν άκουσαν ότι η Κίνα και η Σοβ. Ένωση ήταν από τις πρώτες που αναγνώρισαν τη νομιμότητα της κυβέρνησης των συνταγματαρχών;H μήπως, το γεγονός ότι μόλις προ διετίας η Γαλλική κυβέρνηση απαγόρευσε πορεία αντιφρονούντων κινέζων στο Παρίσι με την ευκαιρία της επίσκεψης του κινέζου προέδρου, για να μην χαλάσουν οι εμπορικές σχέσεις των δύο κρατών;
ΌΛ’ ΑΥΤΑ είναι γνωστά και δυστυχώς «βαρύνουν» εξίσου τους φορείς όλων των ιδεολογιών, καθότι η πρακτική συνήθως «σκοτώνει» τη θεωρία…Οι Γάλλοι που θεωρούνται από τους πλέον ευαίσθητους δέκτες των διεθνών εξελίξεων, συχνότατα βλέπουν τις θεωρητικές τους προσεγγίσεις να «δοκιμάζονται» άλλοτε από τα διαμάντια του Μποκάσα και άλλοτε από τις φιλόξενες διαθέσεις του Μουμπάρακ…Στο μπαγκράουντ κάθε τέτοιας «έκθεσης» πάντως, δεν βρίσκεται τίποτε άλλο από την άσκηση πολιτικής στο πεδίο της διασφάλισης ή προώθησης συμφερόντων σ’ ένα κόσμο που συναλλάσσεται περισσότερο απ’ ότι συνδιαλέγεται…

Πονάνε ωρέ τα παλικάρια;

2011-02-21T00:59:00.000-08:00

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ κυβερνητική πρωτοβουλία εδώ κι ενάμιση χρόνο που να μην προκαλεί αντιδράσεις … Είτε για ιδιωτικοποιήσεις πρόκειται… Είτε για μειώσεις μισθών και συντάξεων… Είτε για απόπειρα μειώσεως των κρατικών δαπανών… Είτε για απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων… Είτε για απλές αλλαγές ωραρίων, οι ενδιαφερόμενοι εκρήγνυνται… Αντιδρούν και συχνότατα καθιστούν ομήρους της αντίδρασής τους όλους τους υπόλοιπους πολίτες… Το άθροισμα όλων των αντιδράσεων μαρτυρεί το μέγεθος των αλλαγών που προσπαθεί να κάνει η κυβέρνηση για να συμμαζευτούμε… Ασχέτως, αν οι αντιδρώντες το αποδίδουν στην τρόικα, η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για αλλαγές που πρέπει να γίνουν αν δεν θέλουμε να είμαστε έρμαια δανειστών εις τον αιώνα των άπαντα… Άλλωστε, συζητούνται χρόνια τώρα όλα αυτά που μαζεμένα γίνονται υπό την πίεση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης που βιώνουμε τους τελευταίους μήνες…
ΔΕΝ συζητούσε πχ από το 1991 ο Μητσοτάκης την πώληση των βραχονησίδων; Δεν μας απασχολεί εδώ και μια τουλάχιστον δεκαετία το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων; Δεν συζητούμε από το 1990 για την ανάγκη μείωσης του κράτους; Ξεχάσαμε το «θα διορίζεται ένας για κάθε δύο που θα συνταξιοδοτούνται» του 1991, που προκάλεσε κύμα αντιδράσεων στο νέοδημοκρατικό χώρο, γιατί δεν θα διορίζονταν τα περίφημα «δικά μας παιδιά»; Δεν προσπαθούν από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 οι κυβερνήσεις μας να κάνουν την τομή στο ασφαλιστικό; Όσα λέει τώρα η τρόικα δεν έλεγε ο Σπράος επί κυβέρνησης Σημίτη; Αυτά δεν προσπαθούσε να θεσμοθετήσει το νομοσχέδιο Γιαννίτση – Φαρμάκη για το ασφαλιστικό, που «κατάργησε» η λαϊκή αντίδραση; Μήπως δεν συζητάμε για τα δήθεν «βαρέα κι ανθυγιεινά» από το 1995; Για τα επιδόματα των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ που προκαλούν την κοινή γνώμη; Δεν συζητάμε από το 1993 για τις μετοχοποιήσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις ; Για μια τέτοια δεν έριξε ο Σαμαράς την κυβέρνηση Μητσοτάκη; Ο Μητσοτάκης επίσης, δεν φρόντιζε από τότε να μας θυμίζει καθημερινά πόσα χρωστάει κάθε ελληνόπουλο που γεννιέται;
ΕΙΝΑΙ λοιπόν, πολύ παλιά η κουβέντα γι αυτά που μας επιβάλλονται τώρα λόγω τρόικας και είναι δική μας ευθύνη το ότι δεν έγιναν οι μεταρρυθμίσεις και τα συμμαζέματα τότε που έπρεπε… Το πολιτικό κόστος (που παρήγαγαν οι αντιδράσεις μας) διέκοπτε όλα αυτά τα χρόνια κάθε απόπειρα εκσυγχρονισμού…
ΚΑΙ ΑΝΤΙ τώρα που ήρθε ο λογαριασμός να κάνουμε την ελάχιστη αυτοκριτική «στερνή μου γνώση…» κ.λ.π. ανακαλύψαμε ξαφνικά ότι δεν υπάρχει χρέος, ότι το δημιούργησαν όσοι δεν μας γουστάρουν, ότι μας έκρυψαν την αλήθεια οι πολιτικοί, ότι μας έβαλαν τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι όσοι μας μισούν γιατί είμαστε ο εξυπνότερος λαός του κόσμου… Πολύ βολικά όλα αυτά για να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας… Όμως την πραγματικότητα όλοι την γνωρίζουμε… Τις μεταρρυθμίσεις οφείλαμε να τις κάνουμε πριν φθάσουμε στο σημείο να μας τις επιβάλουν…
ΒΕΒΑΙΩΣ, κάποιοι θυμώνουν και γι’ αυτό: ποιος έδωσε το δικαίωμα στους ξένους να επιβάλλουν συνταγές επιβίωσης, χωρίς τη θέλησή μας; Η απάντηση είναι απλή: η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση μας… Η οποία, αν δεν είχε την ανοχή όλων ημών που παρά τις αντιδράσεις μας, στο «πίσω μέρος του μυαλού μας» ξέρουμε πως φθάσαμε ως εδώ, θα είχε πέσει…
ΑΜΦΙΒΑΛΛΕΙ κανείς ότι με τόσα αντιδημοφιλή μέτρα μέσα σ’ ένα χρόνο, μια κυβέρνηση δεν θα είχε καμία τύχη να επιβιώσει, αν δεν υπήρχε η αίσθηση στην κοινωνία ότι γίνεται υπό πίεση δουλειά που θα έπρεπε να γίνει εδώ και χρόνια; Ο δήθεν «πατριωτικός λόγος» κατά της τρόικας και των ξένων που κατακλύζει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι μια «μπαρούφα» που θέλει να μας κρατήσει σε απόσταση από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις μας… Μη λησμονούμε ότι με τα ίδια «ηρωικά» λόγια αντιδρούμε και στην απαγόρευση του καπνίσματος, παρ’ ότι δεν μας την επέβαλλαν οι ξένοι και δεν έρχεται (όπως τα μέτρα) να «μαυρίσει» τη ζωή μας, αλλά να την απαλλάξει από την μαυρίλα που την απειλεί…

Με αφορμή το ντέρμπυ…

2011-02-14T00:16:00.001-08:00

ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ «θεσσαλικό ντέρμπυ» (αυτό του πρώτου γύρου) έγινε όταν η «θεσσαλική συνείδηση» ήταν στα πάνω της… Προεκλογική περίοδος γαρ και το στοίχημα της «αιρετής περιφέρειας» επέβαλλε στους υποψήφιους για το ύπατο αξίωμα να φέρονται «με το γάντι» εις αμφοτέρους των αντιδίκων: «θα πανηγυρίσω και τα γκολ της Λάρισας και τα γκολ του Βόλου» θυμάμαι δήλωνε στα τοπικά ραδιόφωνα ο βουλευτής του ΛΑΟΣ και υποψήφιος (τότε) περιφερειάρχης Αστέριος Ροντούλης…Ουδείς γνωρίζει πως αντέδρασε όταν ακυρώθηκε το κανονικό γκολ του Μετίν: έβρισε τον διαιτητή για το ανύπαρκτο οφσάιντ και ταυτόχρονα χειροκρότησε που απεφεύχθη η ήττα του Ολυμπιακού;
ΟΙ ΓΡΑΜΜΕΣ αυτές γράφονται πριν ο διαιτητής σφυρίξει την έναρξη του χθεσινού ματς…Το όποιο αποτέλεσμα του δεν πρόκειται να αλλάξει την λογική του εν λόγω κειμένου. Για τον γράφοντα άλλωστε, με τα ματς αυτά συμβαίνει ό,τι ακριβώς και με τα Χριστούγεννα. Η γοητεία τους κρατάει μέχρι το βράδυ της παραμονής…
Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ που μας πέρασε λοιπόν, είχε όλο το «ζουμί»…Έβαλε κάτω τα συναισθήματα των Λαρισαίων για τους Βολιώτες και των Βολιωτών για τους Λαρισαίους και τα «δοκίμασε» με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο…Ανέτρεψε όλα τα στερεότυπα περί δημοσιογραφίας και δημοσιογραφικής δεοντολογίας…Κατέδειξε το επίπεδο του λεγόμενου «δημοσίου λόγου» και αποκάλυψε τον «τρέχοντα» πολιτισμό μας…Συνέθλιψε τους «παπαρολόγους» της πολιτικής που ήθελαν τους Μεσογειακούς στη Λάρισα και το Βόλο για να ενισχύσουν το δήθεν αίσθημα της φιλίας μεταξύ των λαών της Μεσογείου…Ας ενισχύσουν αυτό το αίσθημα μεταξύ των φιλάθλων των δύο πόλεων πρώτα και μετά βλέπουμε…
ΕΙΝΑΙ περίεργη ιστορία το ποδόσφαιρο τελικά…Αν το καλοσκεφτείς, πρόκειται για μια διαδικασία όπου οι Βολιώτες εκχωρούν έναντι αδράς αμοιβής σε μερικούς Αργεντινούς, έναν Ούγγρο, μερικούς βορειοελλαδίτες, δύο – τρεις Αθηναίους και καναδυό Ουρουγουανούς το δικαίωμα να αγωνιστούν για τα ιερά και τα όσια της πόλης τους κόντρα σε έναν Τούρκο, έναν Ουρουγουανό, μερικούς Αφρικανούς, έναν Τσέχο και καναδυό βορειοελλαδίτες στους οποίους αντίστοιχα οι Λαρισαίοι εκχώρησαν, έναντι επίσης αδράς αμοιβής, το δικαίωμα να αγωνιστούν για τα ιερά και τα όσια της δικής τους πόλης…Λάθος περιγραφή; Λάθος πράγματι…Την αδρά αμοιβή δεν την κατέβαλαν απ’ ευθείας στους εν λόγω αλλοδαπούς και μη ντόπιους, οι Βολιώτες κι οι Λαρισαίοι, αλλά αντ’ αυτών οι εξ Αθηνών ορμώμενοι πρόεδροι Μπέος και Πηλαδάκης…Οι οποίοι επιπλέον, ανέθεσαν σ’ έναν Καρδιτσιώτη ο πρώτος κι ένα Θρακιώτη ο δεύτερος την καθοδήγηση τους!...
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: γιατί θα πρέπει εγώ να αισθάνομαι υπερήφανος όταν όλοι όσοι προανέφερα «δόξασαν» τη Λάρισα κερδίζοντας τον Βόλο όλων εκείνων που επίσης προανέφερα; Η απάντηση είναι «γιατί σ’ αυτές τις αναμετρήσεις κοντράρονται οι τιμημένες φανέλες της ΑΕΛ και του Ολυμπιακού Βόλου;»! Είναι έτσι όμως; Γιατί αν έχουν έτσι τα πράγματα, δεν θα έπρεπε κάθε φορά που η αγαπημένη μας ομάδα χάνει να θυμόμαστε πόσο δοξασμένη είναι η φανέλα και να μη θυμώνουμε;
ΛΟΓΙΚΗ συζήτηση γύρω από το ποδόσφαιρο και τον οπαδισμό είναι αλήθεια δεν μπορεί να γίνει…Όπως είπε κι ένας ακροατής μου στο ραδιόφωνο προχθές, «θα πάμε στο γήπεδο, θα ρίξουμε και τα …γαλλικά μας, θα βγάλουμε και τ’ απωθημένα μας, γιατί στο γήπεδο θα πάμε και όχι σε συναυλία κλασσικής μουσικής»…Σοφόν το σαφές!...
ΝΟΜΙΖΩ ότι όλοι καταλαβαινόμαστε…Ο ανταγωνισμός μεταξύ γειτονικών πόλεων είναι πάντα εντονότερος από τον ανταγωνισμό μεταξύ πόλεων που τις χωρίζουν πολλά χιλιόμετρα…Το παράδειγμα της Αθήνας και του Πειραιά δεν χρειάζεται περαιτέρω εξηγήσεις: την άλλη Κυριακή θα επικαιροποιηθεί για άλλη μία φορά με το ντέρμπυ Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού…Ακόμη χειρότερος του ανταγωνισμού μεταξύ ομάδων γειτονικών πόλεων, είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ των ομάδων της ίδιας πόλης: το ΠΑΟΚ – Άρης της Θεσσαλονίκης, το Λάτσιο – Ρόμα της Ρώμης, το ντέρμπυ του Μάντσεστερ ή τα ντέρμπυ του Λονδίνου (Άρσεναλ – Τσέλση) και της Γένοβας (Σαμπντόρια – Τζένοα) ή του Μιλάνου (Ίντερ-Μιλαν) είναι πολύ πιο «παθιασμένα» από κάθε άλλο αγώνα των πρωταθλημάτων αυτών των χωρών…Που σημαίνει ότι, όχι η περίφημη «θεσσαλική συνείδηση» αν είχε υπόσταση, αλλά ακόμα κι αν Λάρισα και Βόλος γινόταν (μέσω του προαστιακού, ας πούμε) μια πόλη, το κλασικό ντέρμπυ ΑΕΛ – Ολυμπιακού Βόλου, ακόμη και αν ήταν μια αναμέτρηση μεταξύ Τούρκων, Τσέχων, Σλοβάκων και Αργεντινών μισθοφόρων, δεν θα σταματούσε να ήταν μια αφορμή για να «ανοίγουν» κεφάλια στις κερκίδες…
ΑΛΛΩΣΤΕ, τίποτα δεν μας βεβαιώνει ότι τα κεφάλια που «ανοίγουν» σ’ αυτά τα ντέρμπυ είναι γεμάτα…Γιατί, αν ήταν γεμάτα, θα επεξεργάζονταν τα μηνύματα που εκπέμπουν από τις εκπομπές τους οι ανεγκέφαλοι επαγγελματίες ανιματέρ που εμπορεύονται τον οπαδισμό από τις γνωστές εκπομπές της τηλοψίας και των ερτζιανών…Αυτοί είναι το πρόβλημα δυστυχώς κι εμείς που τους ανεχόμαστε στο όνομα της τηλεθέασης ή της ακροαματικότητας…Αν κι εδώ που τα λέμε: οι περισσότεροι πλάκα κάνουμε με τον εν λόγω οπαδισμό και τους φορείς του, καθώς τον βλέπουμε εν τη γελοιότητί του να εξελίσσεται απροκάλυπτος στη μικρή μας οθόνη…

Μια σαλάτα και δύο πιατέλες στα τέσσερα!

2011-02-07T00:26:00.000-08:00

ΣΕ ΜΙΑ συνέντευξη του στον δημοσιογράφο Στάθη Τσαγκαρουσιάνο ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, όταν ερωτάται αν είναι «υπερβολικός» σε κάτι που απάντησε σε προηγούμενη ερώτηση, αγανακτεί: “και ποιος σας είπε ότι υπέγραψα συμβόλαιο με την μετριοπάθεια”;
ΓΕΝΙΚΩΣ στην Ελλάδα, ουδείς έχει υπογράψει συμβόλαιο με την μετριοπάθεια… Γι’ αυτό και η υπερβολή χαρακτηρίζει κάθε μας θέση απέναντι σ’ οτιδήποτε συμβαίνει… Δείτε τι συμβαίνει με την κρίση: η καταστροφολογία είναι σαφώς μεγαλύτερη από την καταστροφή…
ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ εβδομάδα δημοσιοποιήθηκαν τα αποτελέσματα μιας έρευνας της εταιρίας Nielsen, που καταγράφει τις αλλαγές στις καταναλωτικές μας συνήθειες αφ’ ότου λειτουργούμε υπό τις πιεστικές συνθήκες της οικονομικής κρίσεως. Σύμφωνα μ’ αυτή:
• Το χαμηλότερο επίπεδο εδώ και επτά χρόνια αγγίζει η αυτοπεποίθηση των καταναλωτών σε παγκόσμιο επίπεδο
• Οι καταναλωτές σε παγκόσμιο επίσης επίπεδο, ξοδεύουν χρήματα μόνο για τα βασικά…
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ τώρα, αυτή η παγκόσμια τάση εξειδικεύεται ως εξής:
• ποσοστό 81% των ελλήνων έχει μειώσει τις δαπάνες για ένδυση και υπόδηση
• ποσοστό 80% δαπανά λιγότερα για διασκέδαση εκτός σπιτιού και
• ποσοστό 64% έχει στραφεί σε φθηνότερα προϊόντα, ώστε να καταφέρει να ισορροπήσει της μείωση της αγοραστικής του δύναμης.
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ολ’ αυτά …Ότι δεν ζούμε στα όρια της φτώχειας, όπως ισχυριζόμαστε όλοι…Η μεγάλη πλειοψηφία των ελληνικού λαού προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η κρίση, μειώνοντας απλώς τα ποσά που ξόδευε για ρούχα και παπούτσια, περιορίζοντας τη διασκέδαση του και τα περιττά. Επιπλέον, το ότι έχουμε στραφεί σε φθηνότερα προϊόντα δεν είναι και προς θάνατον δα, αλλά μια κίνηση που διορθώνει την επιπολαιότητα με την οποία ψωνίζαμε όλοι μας πριν την κρίση…
Η ΕΡΕΥΝΑ της Nielsen δημοσιεύτηκε στον ελληνικό τύπο για να τεκμηριώσει αυτό που όλοι ήδη προσλαμβάνουμε ως σύμπτωμα της κρίσης: ότι δηλαδή μπήκαμε για τα καλά «στην περιοχή της δυστυχίας»… Μια εφημερίδα, η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Θεσσαλονίκης, τιτλοφόρησε το σχετικό ρεπορτάζ «Μια σαλάτα και δύο πιατέλες στα τέσσερα», που παραπέμπει ευθέως σε… πείνα!.. Ιδού πως περιγράφει στο ρεπορτάζ της εφημερίδας την κατάσταση η πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εστίασης – Διασκέδασης Νίκη Κωνσταντίνου: «Κάποτε τα πιάτα γέμιζαν όλο το τραπέζι και χρησιμοποιούσαμε και βοηθητικό. Σήμερα παραγγέλνουν μια σαλάτα και δύο πιατέλες στα τέσσερα»!..
ΑΝ η έμφαση δοθεί στο «κάποτε», καταλαβαίνει κανείς και γιατί φαλιρίσαμε και γιατί γεμίσαμε χοληστερίνη: τα πιάτα γέμιζαν το τραπέζι και χρησιμοποιούσαμε και βοηθητικό!..
ΑΝ η έμφαση δοθεί στο «σήμερα», αναρωτιέται κανείς αν τα όρια της φτώχειας είναι μια σαλάτα και δύο πιατέλες στα τέσσερα, όχι στο σπίτι, αλλά σε εστιατόριο ή ταβέρνα!..
ΣΙΓΟΥΡΑ, συνιστά αλλαγή ηθών αυτό που ζούμε σήμερα, αλλά όχι στο βαθμό που περιγράφουν οι επαγγελματίες κόλακες του ελληνικού λαού (μήντια, συνδικαλιστές και πολιτικοί)… Αυτό που ονομάζουμε φτώχεια ή σκληρή λιτότητα στην Ελλάδα, για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους είναι η περιγραφή του αρχαιοελληνικού «μέτρου». Μην ξεχνάμε ότι αυτοί αγόραζαν πάντα μια φέτα καρπούζι από τον μανάβη κι εμείς τους κοροϊδεύαμε… Κι ενώ η κρίση τους αναγκάζει τώρα να επανεξετάσουν κι αυτή τους τη λιτή συνήθεια ακόμα (η έρευνα της Nielsen περιγράφει τον περιορισμό των δαπανών ως παγκόσμια τάση) εμείς γκρινιάζουμε γιατί από εκεί που γεμίζαμε δύο τραπέζια χοληστερόλης, αναγκαζόμαστε να τη βγάλουμε με μια (μόνο!) σαλάτα και δύο πιατέλες!!!
Έλεος…

Γιατί οι Αλβανοί βγαίνουν στους δρόμους και εμείς όχι;

2011-01-31T01:24:00.000-08:00

ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ ξεσηκώθηκαν για δεύτερη φορά κατά της κυβέρνησης Μπερίσα….Ήταν αρκετό ένα βίντεο για τη διαφθορά των πολιτικών, που έφερε στο φως της δημοσιότητας μια «κρυφή κάμερα», για να βγάλει χιλιάδες πολίτες οργισμένους στους δρόμους των Τιράνων…Η πρώτη φορά που οι Αλβανοί βγήκαν στους δρόμους ήταν πριν από μια δεκαπενταετία περίπου (1997) και έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη μας τα όσα συνέβησαν τότε…Τα ξαναθυμήθηκα πρόσφατα, διαβάζοντας το βιβλίο του δημοσιογράφου Σταύρου Τζίμα «Στον αστερισμό του εθνικισμού: Ελλάδα και Αλβανία στη μετά-Χότζα εποχή» όπου περιγράφονται όλα όσα συνέθεσαν την περίφημη «εξέγερση των πυραμίδων», αλλά και όλα όσα εξέθεσαν την ελληνική τηλεοπτική δημοσιογραφική λογική τότε, με τους περίφημους κροταλισμούς των καλάσνικωφ σε «ζωντανή σύνδεση» στα δελτία των οκτώ…
ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ με φίλους προχθές το βράδυ, ένας από τη συντροφιά διατύπωσε την απορία: «πως γίνεται μ’ ένα απλό βίντεο για τη διαφθορά των πολιτικών οι Αλβανοί να βγαίνουν οργισμένοι αμέσως στους δρόμους και εμείς οι έλληνες να βλέπουμε άπειρες σκηνές διαπλοκής και διαφθοράς να εξελίσσονται καθημερινά, εδώ και χρόνια, μπροστά στα μάτια μας και να παραμένουμε αδρανείς;»
ΜΙΑ πρώτη απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα είναι ότι «εμείς την έχουμε συνηθίσει τη διαφθορά»…Ίσως να τη θεωρούμε στοιχείο της ανθρώπινης φύσης απ’ το οποίο δεν μπορούμε να απαλλαγούμε… «Έχουμε μάλλον συμφιλιωθεί με την ιδέα της διαφθοράς» όπως είπε κάποιος από τη συντροφιά…
ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΩ ν’ αναπαράγω την συζήτηση με τους φίλους μου εδώ, αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα δεν είναι η συμφιλίωση μας με την ιδέα της διαφθοράς, ούτε η (εξαιτίας αυτής της συμφιλίωσης) υπερβολική ανοχή που δείχνουμε απέναντι στους διεφθαρμένους πολιτικούς μας…Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στο υποκείμενο της διαφθοράς, αλλά στο αντικείμενό της…Κι αυτό εξηγεί το γιατί αντιδρούν διαφορετικά οι Αλβανοί σε σχέση με εμάς…
ΕΞΗΓΟΥΜΑΙ: Και στην υπόθεση των πυραμίδων το 1997 όταν οι Αλβανοί πήραν τα όπλα και βγήκαν στους δρόμους και στην πρόσφατη υπόθεση της διαφθοράς που έφερε στην τηλεοπτική οθόνη η κρυφή κάμερα, οι Αλβανοί ένοιωσαν ότι κάποιοι κλέβουν τα λεφτά τους…Τα δικά τους λεφτά! Αυτά που με τόσους κόπους κερδίζουν στην Ελλάδα και αλλού, δουλεύοντας από το πρωί ως το βράδυ για να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο αύριο τόσο οι ίδιοι όσο και τα παιδιά τους…Όταν βλέπεις λοιπόν, το προϊόν του μόχθου σου, τον ιδρώτα σου, τους κόπους μιας ζωής στο στόχαστρο μιας πολιτικής και οικονομικής ελίτ, όχι απλώς στους δρόμους με τα καλάσνικωφ βγαίνεις αλλά είσαι ικανός για οτιδήποτε…
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, τα περίφημα «κλεμμένα» (είτε του χρηματιστηρίου όπως συνηθίζαμε τότε να λέμε το προϊόν του τζόγου μας, είτε αυτά που ζητούμε τώρα να επιστραφούν από τους πολιτικούς της διαφθοράς και της διαπλοκής) δεν είναι με την ίδια έννοια το προϊόν του μόχθου μας. Είναι περισσότερο οι πακτωλοί χρημάτων των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων… Είναι τα λεφτά των πλαστών υπερωριών του δημοσίου… Είναι τα λεφτά «χαριστικών» επιδομάτων, τύπου «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία»… Είναι λεφτά δανεικά (και συνήθως αγύριστα) από τράπεζες και συγγενείς… Είναι «μαύρο χρήμα», άδηλοι πόροι, προμήθειες, προϊόν φοροδιαφυγής και παραοικονομίας, ο «αέρας» μιας νταβατζίδικης οικονομίας…Δεν είναι βέβαια μόνον αυτά…Είναι κι οι «οικονομίες» κι ο μόχθος μιας μειοψηφίας Ελλήνων, αλλά η δικιά τους οργή και το δίκαιο «κατηγορώ» μάλλον χάνεται στη βουή του πλήθους της κοινωνίας της ήσσονος (έως καθόλου) προσπάθειας…
ΓΙΑΤΙ δεν ξεσηκωνόμαστε λοιπόν; Γιατί προτιμάμε να εκτονώνουμε την οργή μας για τις χρηματιστηριακές «φούσκες» και τα «κλεμμένα» στα μικρόφωνα των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών και στις συντροφιές και δεν βγαίνουμε στους δρόμους; Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η διασπάθιση δημοσίου χρήματος στην Ελλάδα δεν αφορά τον πλούτο που παράγουμε με το μόχθο μας, αλλά μια σειρά οικονομικών μεγεθών που μας προσφέρθηκαν αφειδώς είτε από την Ευρωπαϊκή Ένωση που βρίζουμε, είτε από τις Τράπεζες που επίσης βρίζουμε, είτε από το κράτος που μονίμως βρίζουμε!..
Ποιος έχει το θάρρος να το παραδεχτεί;

Ατιμώρητοι μόνον οι βουλευτές;

2011-01-24T01:18:00.000-08:00

ΚΑΝΟΥΝ δυστυχώς, λάθος, μεγάλο λάθος, όσοι ισχυρίζονται ότι μένουν ατιμώρητοι ΜΟΝΟ οι βουλευτές σ’ αυτό τον τόπο…Μένουν ατιμώρητοι, μένουμε ατιμώρητοι σχεδόν όλοι, απλά για διαφορετικούς ο καθένας λόγους…Μένουν ατιμώρητοι π.χ. 40.000 συμπολίτες μας που κάθε χρόνο προσθέτουν ένα αυθαίρετο ο καθένας στα εκατομμύρια ήδη υπάρχοντα αυθαίρετα και που ανερυθρίαστα ωρύονται μπροστά στις κάμερες «που είναι το κράτος;» όταν τους το παίρνει ο χείμαρρος…Μένουν ατιμώρητοι οι 2 στους 3 πολίτες αυτής της χώρας που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπ. Οικονομικών δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ στην εφορία τα τελευταία χρόνια…Μένουν ατιμώρητοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που αρνούνται να εξυπηρετήσουν ή πηγαίνουν όποτε θέλουν στη δουλειά τους όπως συνέβη πρόσφατα στην Πολεοδομία του Βόλου…Μένουν ατιμώρητοι 2.000 χούλιγκανς που σπάζουν το Πανθεσσαλικό Στάδιο αφού προηγουμένως έχουν κάνει «πλιάτσικο» στο περίπτερο ενός αναπήρου!... Μένουν ατιμώρητες οι ομάδες αυτών των χούλιγκανς γιατί συνεπάγεται πολιτικό κόστος η τιμωρία τους και για τον ίδιο λόγο κυκλοφορούν ελεύθεροι (και παίρνουν πόζες στην τηλεόραση) άνθρωποι που έχουν την ιδιότητα του «προέδρου» ή του «ισχυρού άνδρα», ενώ όλοι γνωρίζουμε τα πάρε – δώσε τους με τη δικαιοσύνη… Μένουν ατιμώρητοι όσοι διαμαρτύρονται κλείνοντας δρόμους, όσοι (αντί να μηνύσουν εκείνους που αισχροκερδούν στις εθνικές οδούς) σηκώνουν μόνοι τους τις μπάρες, όσοι δηλώνουν ότι «παίρνουν το νόμο στα χέρια τους» όσοι καταλαμβάνουν με τα τραπεζοκαθίσματα τους δρόμους, όσοι ρυπαίνουν και ηχορυπαίνουν, όσοι παραβιάζουν το κόκκινο, όσοι παρκάρουν όπου νάναι…
ΔΕΝ έχει σημασία αν η παρανομία είναι μικρή ή μεγάλη. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία η τήρηση των νόμων δεν κάνει διακρίσεις…Με ποια λογική π.χ. κάποιοι φωνάζουν «νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη;» και δεν δέχονται ότι, αν ισχύει αυτό, τότε νόμος μπορεί νάναι και «το δίκαιο του βουλευτή», «το δίκαιο του εργολάβου», «το δίκαιο του γιατρού», «το δίκαιο του μικροπωλητή», «το δίκαιο του μετανάστη», «το δίκαιο του εφοπλιστή»; Ο καθένας με τα συμφέροντα του άλλωστε…
ΔΕΝ ΞΕΡΩ πόσο ειλικρινείς είμαστε όταν λέμε ότι «στη χώρα αυτή κανείς πολιτικός δεν πάει μέσα»…Κάθε φορά που κάποιος πολιτικός υπήρχε κίνδυνος έστω και να «καθίσει στο σκαμνί», μόνοι μας οι πολίτες σπεύσαμε να τον προστατεύσουμε, εγκαλώντας εκείνους που τον παρέπεμψαν ως σκευωρούς…Εμείς οι ίδιοι άλλωστε, αυτούς που καταγγέλλουμε ότι αποφεύγουν τις συνέπειες του νόμου δεν χρησιμοποιούμε ως «μέσον» για να αποφύγουμε τις συνέπειες κάποιου άλλου νόμου; Για να μας «σβήσουν» μια κλήση της Τροχαίας, για να μας υποστηρίξουν στο δικαστήριο όταν κλείσαμε τους δρόμους, για να αποφύγουμε τις συνέπειες της φοροδιαφυγής ή της όποιας αυθαιρεσίας μας;
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, με τον άλφα ή βήτα τρόπο σ’ αυτή τη χώρα ΟΛΟΙ κάποια στιγμή της ζωής μας απολαύσαμε τα προνόμια της ατιμωρησίας…Ακόμα κι ο πιο αδύναμος…Ο έσχατος…Ο ταπεινός λαθρομετανάστης που πουλάει μαϊμούδες!...Φωνάζουν οι έμποροι και τα επιμελητήρια για το παρεμπόριο, φωνάζουν οι νομαρχιακές και δημοτικές αρχές, αλλά ουδείς τον «κουνάει» από το κεντρικότατο πόστο του!...Κάτω από τα μάτια όλων απολαμβάνει το ελληνικό καθεστώς της ατιμωρησίας που εμείς το «διακρίνουμε» μόνο στους βουλευτές και τους ισχυρούς! Είμαστε μύωπες άραγε ή δεν θέλουμε να πιστέψουμε την πραγματικότητα;
ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ξαναπεί: ο σεβασμός στους νόμους είναι μέρος του πολιτισμού της καθημερινότητας…Αρκεί να δει κανείς με πόση αναίδεια φτύνουμε στο δρόμο, κατουράμε στο ύπαιθρο και παίρνουμε τη σειρά του άλλου στην «ουρά» του Ταχυδρομείου για να διαπιστώσει τη σχέση μας με την τήρηση των κανόνων…Όταν λοιπόν η κοινωνία σε διδάσκει από μικρό ότι «μαγκιά» είναι να παίρνεις τη σειρά του άλλου ή να προσπερνάς από τ’ αριστερά για να παρακάμψεις το μποτιλιάρισμα στα διόδια, το επόμενο στάδιο είναι να καλλιεργήσεις τη «μαγκιά» σε κάθε έκφανση της καθημερινής σου δραστηριότητας…Ε, δεν μπορεί αυτό να το σταματήσεις αν γίνεις κάποια μέρα βουλευτής!.....

Υ.Γ.: Διάβασα στην «Καθημερινή» ότι η Δημοτική Αστυνομία της Αθήνας στο δεκαπενθήμερο της δημαρχίας Καμίνη «έκοψε» 22.000 κλήσεις για το παράνομο παρκάρισμα! Επί Κακλαμάνη ολόκληρο το 2010 είχαν αφαιρεθεί όλες κι όλες 619 πινακίδες αυτοκινήτων…Αν δεν «πέσει» εξ’ αυτού του λόγου ο Καμίνης σημαίνει ότι αλλάζουμε…

Ο νηστικός καρβέλια ονειρεύεται… (ελληνική παροιμία)

2011-01-17T00:58:00.000-08:00

ΔΕΝ ΞΕΡΩ γιατί, αλλά κάθε φορά που ακούω στην τηλεόραση να συζητάνε για το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και το ουράνιο που κρύβονται κάτω από τις ελληνικές θάλασσες θυμάμαι μια από τις γνωστότερες παροιμίες του ελληνικού λαού: «ο νηστικός καρβέλια ονειρεύεται»!..
ΔΕΝ νομίζω ότι χρειάζεται να αναλύσω το γιατί… Με δύο μόνο λόγια θα έλεγα ότι, όπως ο πτωχεύσας οικογενειάρχης, πάνω στην απόγνωση του, θυμάται ξαφνικά ένα πρωί ότι τον «έριξε» ο πατέρας στην κληρονομιά πριν από καμιά τριανταριά χρόνια και διεκδικεί το μισό χωράφι του αδελφού του, έτσι κι εμείς τώρα που διαπιστώσαμε ότι δεν μπορούμε πλέον να ζούμε άνετα γιατί μας κόβουν τις επιδοτήσεις, τα επιδόματα, τις κάρτες και τα δάνεια, θυμηθήκαμε ότι υπάρχει το ουράνιο, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που θα μας επιτρέψουν να συνεχίσουμε να ζούμε καλά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια…
ΠΡΙΝ καταφύγουμε βεβαίως στη λύση του πετρελαίου, του ουρανίου και του φυσικού αερίου (τα οποία είχαμε ξεχάσει όσο βολευόμασταν με τα δανεικά) είχαμε βρει στις αποζημιώσεις που έπρεπε να μας δώσουν οι Γερμανοί για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το «φάρμακο» ώστε να μην ζοριστούμε οικονομικά… Αλλά, δεν ενέδωσε έγκαιρα η κυβέρνηση στη διατράνωση του (δίκαιου) αιτήματος και μείναμε ρέστοι… Προς το παρόν βεβαίως, γιατί μέσω Διστόμου, κάτι μπορεί να γίνει… Όμως, ευτυχώς τα όνειρα στην Ελλάδα δεν τελειώνουν ποτέ… Είτε γιατί κοιμόμαστε βαθειά, είτε γιατί αρνούμαστε να ξυπνήσουμε…
ΔΕΝ υποτιμώ την αξία της αναζήτησης πηγών πλούτου, ιδίως όταν οι ενδείξεις πείθουν πως αυτές υπάρχουν… Το τάϊμιγκ είναι που με ενοχλεί: θυμηθήκαμε τον φυσικό πλούτο όταν μας είπαν ότι πρέπει να δουλέψουμε σκληρά… Όπως και τις γερμανικές αποζημιώσεις, όταν μας έκοψαν τα δανεικά… Μέχρι να συμβεί αυτό, τα αναξιοποίητα πετρέλαια ήταν το αγαπημένο αντικείμενο κάποιων γραφικών συνωμοσιολόγων που κρατούσαν συντροφιά τους loosers της ζωής με ιστορίες για δράκους, εβραίους, αμερικανούς, τούρκους και αλλόδοξους που είχαν βάλει στο στόχαστρο τους έλληνες ορθόδοξους…
ΕΥΤΥΧΩΣ όμως που υπάρχει κι η Κύπρος… Η όποια, κόντρα σε όλες τις θεωρίες συνωμοσίας που «καταναλώνει» ο ελληνικός λαός για να δικαιολογεί τις αδυναμίες του, σπεύδει να αξιοποιήσει τον φυσικό πλούτο με ρεαλισμό και συμμαχίες ετερόκλητες (Ισραήλ, Μέρκελ, Αμερικανικές εταιρίες) όντας ήδη πλούσια από τον τουρισμό… Ο κομμουνιστής πρόεδρος Χριστόφιας δεν έχει ταμπού: συνεργάζεται με αμερικανική εταιρία στις έρευνες για το αέριο, μιλάει με τη Μέρκελ χωρίς να τον πιέζει η ιδιότητα του δανειζομένου και δεν έχει κανένα πρόβλημα να επικαλεστεί το παράδειγμα του Ισραήλ… Είναι άραγε τυχαίο ότι η μικρή Κύπρος κατάφερε με πολύ πιο τραυματικές εμπειρίες από εμάς να εξελιχθεί σε ένα κράτος πλούσιο που κέρδισε με το σπαθί του την ένταξη στην ΟΝΕ; Ούτε 40 χρόνια δεν πέρασαν από τον διαμελισμό του, αλλά αυτό δεν το εμπόδισε να προοδεύσει…
«Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ των loosers γράφτηκε από τεμπέληδες» γράφει στο τελευταίο τεύχος της LIFO ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος… Δεν αξίζει όμως, να γεράσεις κατηγορώντας τον μπαμπά σου (ή την καινούρια κοινωνία) για όσα ποτέ δεν αποτόλμησες…

Όσα παίρνει ο άνεργος!...

2011-01-04T00:22:00.000-08:00

ΠΡΟΧΘΕΣ τρώγαμε μια παρέα πενηντάρηδες συζητώντας για (τι άλλο;), την κρίση…Ο οικονομολόγος της παρέας έδωσε την χαριστική βολή:
- Αν η επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους φθάσει το 2020, η γενιά μας δεν μπορεί να ελπίσει σε καλύτερες μέρες…Οποιαδήποτε συνεπώς συζήτηση για τη μετά το μνημόνιο εποχή δεν αφορά εμάς, αλλά τα παιδιά μας…
ΦΥΓΑΜΕ για το σπίτι προβληματισμένοι…Ώστε, «πάει τελείωσε» λοιπόν!...Φάγαμε σε δέκα – δεκαπέντε χρόνια, όσα θα έπρεπε να φάμε σε μια ζωή και τώρα υποφέρουμε για το πισωγύρισμα…Είχαμε ονειρευτεί μια σύνταξη προνομιούχου και θα την πάρουμε κουτσουρεμένη…Είχαμε σιγουρευτεί ότι το πάρτυ (εμφιαλωμένο κρασί, σολομός, νησί το καλοκαίρι, Πράγα τα Χριστούγεννα) δεν θα τελείωνε ποτέ…Όπως και τα δανεικά, οι πιστωτικές κάρτες με απεριόριστο όριο, τα διακοποδάνεια και τα εορτοδάνεια…Φαλίρισαν λόγω της οικονομικής κρίσης οι δανειστές μας και φάγαμε τον ουρανό στο κεφάλι!...Τα πρώτα θύματα, γνωστοί και φίλοι, άνεργοι, πουλάνε σπίτια, αυτοκίνητα ή περιμένουν τον μεγάλο σεισμό…Να μη περνούσε άραγε από το μυαλό μας ότι μια μέρα θα συμβεί; Απ’ το 1990 ο Μητσοτάκης μας θύμιζε με καθημερινές του δηλώσεις πόσα χρωστούσε κάθε παιδί που γεννιόταν…Είναι δυνατόν αυτό το παιδί να έχει γίνει είκοσι χρονών σήμερα και χωρίς να δώσει φράγκο να έχει εξοφλήσει τους δανειστές του;
ΓΝΩΡΙΖΑΜΕ…Αλλά προτιμούσαμε να ζήσουμε μέχρι να συμβεί το μοιραίο, ελπίζοντας ότι, αφού δεν είχε συμβεί ως τότε, μπορεί εντέλει να μη συνέβαινε ποτέ…Τα υπόλοιπα και τα ξέρουμε και τα ζούμε…Άλλος περισσότερο δραματικά κι άλλος λιγότερο…Άλλος βιώνει τον γολγοθά αμίλητος, γιατί η αυτοκριτική δεν του επιτρέπει να ρίχνει σε άλλους την ευθύνη κι άλλος οικτίρει εκείνους που τον διόρισαν γιατί δεν του χάλασαν το χατίρι τότε, προκειμένου να μη φθάσει στο χείλος του γκρεμού η οικονομία μας…Το ανάθεμα σ’ εκείνους που «έκλεψαν» είναι η κορύφωση του αδιεξόδου μας…Απευθύνεται κυρίως στους πολιτικούς και προέρχεται από πολίτες που (δύο στους τρεις!) δεν δίνουν ούτε ευρώ στην εφορία, ενώ ο πατριωτισμός κάποιων απ’ αυτούς εξαντλείται στο να βγάλουν τα χρήματα εκτός Ελλάδας γιατί απ’ τη συνολική καταστροφή για την οποία χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, μόνον αυτό τους ενδιαφέρει…
ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ δυστυχείς είμαστε όλοι…Έχουμε συνδέσει την ευτυχισμένη ζωή με το χρήμα και τίποτα άλλο…Το διεκδικούμε μετά μανίας όλοι, αριστεροί και δεξιοί, μικροί και μεγάλοι…Ακόμη κι η εκκλησία, για την κρίση έβγαλε την πλέον βαρυσήμαντη εγκύκλιο της!...Ο τρόπος με τον οποίο καταγγέλλουμε τον Πάγκαλο για το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» κρύβει μάλλον ζήλια, παρά απαξία…
ΕΙΜΑΣΤΕ δυστυχείς, γιατί πλέον μας καθορίζουν οι ανάγκες μας…Αυτό είπα στον εαυτό μου, στο τέλος τους βαθέως προβληματισμού που προκάλεσε η συζήτηση για τη «χαμένη γενιά» της επιμήκυνσης της αποπληρωμένης του χρέους…Το 2020 θα είμαι κοντά στα εξήντα κι έχω αποφασίσει ήδη ότι δεν μου χρειάζονται πολλά: πρώτον, η δυνατότητα να εκφράζομαι ελεύθερα (ακόμη κι αν κλείσουν κανάλια κι εφημερίδες, το ίντερνετ θα μου το διασφαλίσει αυτό, αρκεί να έχει αξία η γραφή μου)…Δεύτερον, καλή υγεία…Τρίτον, το εισόδημα ενός φοιτητή (αυτό που αρκεί για μια «φοιτητική ζωή», που ήταν βεβαίως στερημένη, αλλά ΟΛΟΙ τη νοσταλγούμε!)…Τέταρτον, να έχω φίλους που άλλωστε, είναι η μεγαλύτερη περιουσία μας…Και, πέμπτον, να ονειρεύομαι «καινούργια ξεκινήματα» στη ζωή με την ελευθερία του νέου!...Ζητάω πολλά; Νομίζω όχι…Και νομίζω επίσης, ότι δεν χρειάζεται να διαδηλώσω γι’ αυτά, γιατί δεν εξαρτάται από κανέναν η ικανοποίηση των παραπάνω αιτημάτων μου…Από μένα μόνο!...Από τον καθένα μας!...Καλή χρονιά!...

Απ’ το μηδέν στην …Αναγέννηση!...

2010-12-27T00:17:00.000-08:00

ΕΙΝΑΙ παραμονή Χριστουγέννων…Ακούω ραδιόφωνο, ΜΟΥΣΙΚΟ ραδιόφωνο και προσπαθώ να γράψω το κείμενο αυτό, αλλά νοιώθω ότι δεν έχω να προσθέσω τίποτα καινούργιο στα όσα έχουν ειπωθεί ή γραφεί αυτό τον καιρό…Η κρίση δεν μας αφήνει να σκεφθούμε κάτι άλλο, πέρα απ’ αυτή και τις επιπτώσεις της…Με αισιοδοξία ή με απαισιοδοξία, όλα κινούνται γύρω απ’ αυτή: τα μηνύματα των πολιτικών για τα Χριστούγεννα, οι ευχές των πολιτών, τα κείμενα των δημοσιογράφων, οι αναλύσεις των αναλυτών, τα ευχετήρια μηνύματα των εκκλησιαστικών ηγετών, οι προβλέψεις των αστρολόγων για τη νέα χρονιά…Η κρίση κυριαρχεί!
Η ΜΟΝΗ διέξοδος είναι να σταματήσεις να διαβάζεις εφημερίδες, ν’ ακούς δελτία ειδήσεων στο ραδιόφωνο ή να τα παρακολουθείς στην τηλεόραση…Ν’ αποφεύγεις τις ευχές που έγιναν μίζερες κι αυτές όμως, δεν γίνεται…Ούτε να κλείνεις τ’ αυτιά στο οικογενειακό τραπέζι που δεν έχει πλέον σε τίποτα να ζηλέψει από το δελτίο του ALTER: ο μπαμπάς υποδύεται τον Τράγκα, η μαμά τη Μακρή, ο γιος παρακολουθεί ατάραχος σαν τον Παυλόπουλο κι η γιαγιά επιχειρεί να συγκρατήσει τους αντιπαρατιθέμενους σαν άλλος Χατζηνικολάου για να μην της βγει η γαλοπούλα από τη μύτη…Συνεπώς, είσαι υποχρεωμένος να ζήσεις με την κρίση!...Συμφιλιώσου επιτέλους με την ιδέα…
Η ΚΡΙΣΗ όμως είναι μια ιδέα με την οποία δεν είναι εύκολο να συμφιλιωθείς…Γιατί δεν περιέχει μόνο «ήπιες προσαρμογές» τύπου «περικοπή δώρων» ή «επιδόματος», αλλά και δραματικές αλλαγές: απολύσεις, ανεργία, χρεοκοπίες, λουκέτα, ολ’ αυτά που κατά κόρον ακούμε τους τελευταίους μήνες και μας μαυρίζουν την καρδιά…Τα οποία παράγουν τόσο δυνατά συναισθήματα που οποιαδήποτε άλλη εικόνα επιχειρεί να σου αποσπάσει την προσοχή συναντά την απόλυτη αδιαφορία…
ΞΕΦΥΛΛΙΖΑ πριν αρχίσω να γράφω αυτό το κείμενο τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων και στάθηκα στα αφιερώματα μερικών απ’ αυτές στη χρονιά που φεύγει…Ε, λοιπόν είχα ξεχάσει ότι το 2010 η ενεργοποίηση του ηφαιστείου της Ισλανδίας είχε κλείσει όλα τα αεροδρόμια της Ευρώπης για μια ολόκληρη εβδομάδα!...Είχα ξεχάσει ότι έπεσε αεροσκάφος που μετέφερε την Πολωνική ηγεσία για τις εκδηλώσεις της σφαγής του Κατίν!...Ή μάλλον, είχαν χωθεί τόσο βαθιά στη μνήμη μου που αναρωτιόμουν «αλήθεια, συνέβησαν αυτά το 2010 ή πολλά χρόνια πριν;»
ΕΙΝΑΙ προφανές ότι το 2010 θα το θυμόμαστε του λοιπού ΜΟΝΟΝ για την κρίση…Όπως οι γονείς μας το 1940 μόνο για την έναρξη του πολέμου το θυμούνται ή το 1967 μόνον για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου…Όλα τ’ άλλα, μπροστά στο μείζον φαντάζουν ασήμαντες λεπτομέρειες ακόμη κι αν είχαν όλα τα εχέγγυα ώστε να εγγραφούν στο σκληρό δίσκο της μνήμης μας!...
ΣΥΝΕΠΩΣ τι μας μένει; Να διαχειριστούμε όσο το δυνατόν πιο λογικά μπορούμε την υπάρχουσα κατάσταση, ελπίζοντας ότι δεν θα ξαναπεράσουμε αυτά που περνάμε…Βοηθάει η μουσική, ιδίως αυτή που συνδέθηκε με δυνατές συγκινήσεις του παρελθόντος μας και μας «ταξιδεύει» σε όμορφα βιώματά μας…Βοηθάει ένα βιβλίο που σε παίρνει από το ζοφερό παρόν και σε ταξιδεύει σε άγνωστους κόσμους που θα θέλαμε να ζούμε…Βοηθάει η φλόγα του τζακιού, το (χαλαρωτικό) μαγείρεμα, το τζόκινγκ…Όλ’ αυτά δηλαδή, που συνιστούσαν τα bonus της ζωής πριν γίνουμε νεόπλουτοι και καταναλωτικά όντα…Θα μου πείτε: αν έχεις απολυθεί απαντούν όλα στον πόνο σου; Όχι βέβαια, αλλά σε βοηθούν να βρεις μέσω μικρών απολαύσεων το κουράγιο να σκεφθείς ότι «ουδέν κακού, αμιγές καλού»…Όπως λένε και οι Ιταλοί: οι Ιταλοί που πέρασαν αιώνες ερίδων, πολέμων και εχθροπραξιών έφτιαξαν την Αναγέννηση, ενώ οι Ελβετοί που δεν πέρασαν τίποτα απ’ ολ’ αυτά το περισσότερο που έφτιαξαν ήταν σοκολάτες και ρολόγια! Χρόνια πολλά…

Δάσκαλε που δίδασκες…

2010-12-20T00:26:00.000-08:00

ΤΟ ΠΡΩΙ της περασμένης Πέμπτης, η Λάρισα ξύπνησε ντυμένη στα λευκά…Το χιόνι στους είκοσι περίπου πόντους δεν καθιστούσε απαγορευτική την κυκλοφορία πεζών και οχημάτων, πλην όμως από τις επτά τα τηλεφωνικά κέντρα των ραδιοφωνικών σταθμών είχαν «ανάψει»: «θα λειτουργήσουν τα σχολεία σήμερα;» το αγωνιώδες ερώτημα όσων ακροατών τηλεφωνούσαν…Επτά και μισή η Νομαρχία είχε αποφασίσει και δημοσιοποιούσε την απόφαση του Νομάρχη: «τα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θα μείνουν κλειστά εξαιτίας της χιονόπτωσης»!...
ΣΤΙΣ ΔΕΚΑ το πρωί, στους τηλεοπτικούς σταθμούς έφθαναν οι πρώτες εικόνες από τη χιονισμένη πόλη: αυτοκίνητα να κινούνται αργά – αργά στους καλυμμένους με στρώμα χιονιού δρόμους…Έμπορους να καθαρίζουν με φτυάρια τα πεζοδρόμια μπροστά στο κατάστημά τους…Μαθητές να παίζουν χιονοπόλεμο στις πλατείες…Ναι, επρόκειτο για τους ίδιους ακριβώς μαθητές που κρίθηκε ότι δεν μπορούσαν να διασχίσουν πεζή την ελάχιστη απόσταση που χωρίζει το σπίτι τους από το σχολείο…Η κοινωνία των ενηλίκων φρόντισε να τους περάσει το μήνυμα ότι οι υποχρεώσεις μας μπορούν να περιμένουν αν η παραμικρή δυσκολία επηρεάσει την ρουτίνα μας, ενώ η διασκέδαση (εν προκειμένω ο χιονοπόλεμος) δεν υπόκειται σε τέτοιες διακυμάνσεις…
ΟΙ ΙΔΙΟ ενήλικες άλλωστε, δίνουν το καλό παράδειγμα: στις οκτώ το ίδιο πρωί, ο ραδιοφωνικός σταθμός στον οποίο εργάζομαι δέχθηκε το τηλεφώνημα ενός ακροατή, που ρωτούσε «εάν τα ΤΕΙ θα λειτουργήσουν ή θα παραμείνουν κλειστά λόγω του χιονιά;» Όπως απεδείχθη μετά από σύντομη συνομιλία που είχαμε μαζί του δεν ήταν σπουδαστής που ενδιαφερόταν για το αν θα χάσει το μάθημα του, αλλά υπάλληλος του ιδρύματος που ζούσε με την ελπίδα ότι το κράτος θα τον απάλλασσε από την υποχρέωση του να πάει στη δουλειά!...
ΤΟ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΑ και με άλλους συναδέλφους που εργάζονται πρωινές ώρες σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς: διαρκούσης της ημέρας «του χιονιά», ούτε ένας ακροατής ρώτησε αν θα λειτουργούσαν ή όχι τα φροντιστήρια! Προφανώς, γιατί διδάσκοντες και διδασκόμενοι (αλλά και οι ευαίσθητοι στο θέμα του δημόσιου σχολείου γονείς) το θεωρούσαν σίγουρο ότι τα φροντιστήρια δεν υπήρχε λόγος να μη λειτουργήσουν…
ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ εικόνες δεν είναι αποκύημα της φαντασίας του γράφοντος…Ούτε χαρακτηρίζουν με επιπόλαιο τρόπο την συμπεριφορά της ελληνικής κοινωνίας…Πρόκειται για πιστή καταγραφή του τρόπου με τον οποίο λειτουργούμε όλοι (ενήλικες και ανήλικοι) στην χώρα της ήσσονος προσπάθειας…Αναδεικνύει όλη μας τη φιλοσοφία για τη ζωή, τη δουλειά, την εκπαίδευση, τις υποχρεώσεις μας, τις αξίες μας, το δημόσιο και το ιδιωτικό…Αν όλ’ αυτά δεν συνέβαιναν σε μια εποχή που η οικονομική κρίση έχει δημιουργήσει έναν ευρύτατο προβληματισμό για το πώς φθάσαμε στη χρεοκοπία, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ο ωχαδερφισμός συνεχίζεται γιατί η συντέλεια του κόσμου δεν ήρθε ακόμη…Δυστυχώς όμως, ολ’ αυτά συμβαίνουν τη στιγμή ακριβώς που έχουμε (κυριολεκτικώς και μεταφορικώς) χρεοκοπήσει! Ο Τιτανικός μπάζει από παντού και η ορχήστρα εξακολουθεί να παίζει τον ίδιο σκοπό…
ΡΩΤΗΣΑ έναν από τους παράγοντες της πολιτείας γιατί πήρε την απόφαση να κλείσει τα σχολεία…Με πάση ειλικρίνεια μου είπε, ότι κάθε άλλη απόφαση δεν θα μπορούσε να την αιτιολογήσει επαρκώς, αφού «όλοι οι συνάδελφοι μου με την ίδια ευκολία συναίνεσαν στο κλείσιμο των σχολείων, γιατί δύσκολο είναι να πας κόντρα στο ρεύμα, ακόμη κι αν πιστεύεις το αντίθετο»….
ΑΥΤΗ είναι η Ελλάδα…Δεν ξέρουμε βέβαια για πόσο ακόμα, αλλά αισιοδοξούμε…Γιατί, αν πιστέψω έναν φίλο μου μετανάστη που αναρωτιέται καθημερινά τι είναι αυτό που τον κάνει στην Ελλάδα να μη συμπεριφέρεται όπως στη Γερμανία, συμπεραίνω πως πιθανότερο είναι να αποκτήσουν ελληνικές συνήθειες οι εκπρόσωποι της τρόικας στη χώρα μας, παρά να συμμορφωθούμε εμείς στις δικές τους υποδείξεις…

Αρνάκι με ζελέ λαχανικών…

2010-12-13T01:34:00.000-08:00

ΑΝ ο ιστορικός του μέλλοντος θελήσει ν’ αντλήσει πληροφορίες για την οικονομική κρίση από τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών εφημερίδων του 2010, θα μαυρίσει η ψυχή του: «ΚΑΤΟΧΗ», «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ», «ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ», «ΟΥΡΕΣ ΣΤΑ ΣΥΣΣΙΤΙΑ» είναι οι πλέον κατατοπιστικοί τίτλοι για όσα ζούμε σήμερα…Αλλά δυστυχώς, οι εφημερίδες δεν είναι αυτές που εκπροσωπούν τη σύγχρονη εποχή: ο κόσμος δεν τις διαβάζει πλέον (ούτε καν ένας στους σαράντα έλληνες αγοράζει σήμερα εφημερίδα) περισσότερο βλέπει τηλεόραση…Πάνω από τεσσεράμισι ώρες ημερησίως κατά μέσο όρο καταναλώνουμε απέναντι στο κουτί οι έλληνες, πρωταθλητές Ευρώπης και σ’ αυτό…
ΣΥΝΕΠΩΣ, για να εξάγει ασφαλέστερα συμπεράσματα ο ιστορικός του μέλλοντος, σωστότερο θα είναι ν’ αναζητήσει στα τηλεοπτικά προγράμματα του 2010, στοιχεία για την ζωή των ελλήνων την εποχή της οικονομικής κρίσης…Αν το κάνει όμως, θα καταλήξει στον ψυχίατρο με το ερωτηματικό της σχιζοφρένειας…Διότι η κρίση στις εφημερίδες μπορεί να έχει ένα πρόσωπο (το «μαύρο» που περιγράψαμε), αλλά στην τηλεόραση τα πρόσωπα της κρίσης είναι πολλά…Κατ’ αρχήν το πρόσωπο της θλίψης, της μελαγχολίας και των οιμωγών με το οποίο ξεκινάει η μέρα (πρωινές εκπομπές τύπου Αυτιά)…Στη συνέχεια το χαζοχαρούμενο που την ώρα που ο «κόσμος καίγεται» ασχολείται με τις περμανάντ και το ποιος πηδάει αυτή την περίοδο την Μακρυπούλια…Και στο τέλος, το λεγόμενο ενημερωτικό – ψυχαγωγικό…Και τα τρία πρόσωπα παρέχουν ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το πώς βιώνουμε οι έλληνες την κρίση…Το πρωί γκρινιάζουμε ασύστολα, μετά ξεχνιόμαστε μ’ ένα τηλεοπτικό Άρλεκιν και το βράδυ, αφού θεωρούμε ενημέρωση τον καβγά Τράγκα –Μακρή και το σώου της Πετρούλας που κυνηγάει τον Ολι Ρεν, καθόμαστε στον καναπέ για να δούμε αδέλφια να ξανασυναντιούνται ύστερα από σαράντα χρόνια, νέα μοντέλα και νέους τραγουδιστές να διεκδικούν μια θέση στους επαγγελματίες του είδους και εστιάτορες ή μάγειρες να διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον…
ΕΙΔΙΚΑ οι εκπομπές μαγειρικής θα αποδειχθούν οι πιο αξιόπιστοι μάρτυρες για τον ιστορικό του μέλλοντος, γιατί ΑΥΤΕΣ περιέχουν όλη την αλήθεια για το πώς φθάσαμε στην σημερινή οικονομική κρίση. Αρχής γενομένης από την εκπομπή «Εφιάλτης στην κουζίνα» στην οποία ο Έκτορας Μποτρίνι προσπαθεί να μάθει σε επιχειρηματίες εστιάτορες τα κόλπα της δουλειάς…Η πλέον διδακτική εκπομπή: αποδεικνύει πόσο άσχετος είναι ο μέσος έλληνας με το επιχειρείν, πόσο επιπόλαια κάνει τη δουλειά του, πόσο κακές είναι οι υπηρεσίες που προσφέρει, πόσο εύκολα καταφέρνει να χρεοκοπήσει την επιχείρηση του και να καταφύγει στον δανεισμό και πόσο ηλίθιος είναι για να επιδιώκει να δείξει το χάλι του στην τηλεόραση!...
ΔΕΝ είναι όμως έτσι όλοι οι επιχειρηματίες…Οι επιτυχημένοι είναι πολλοί (αν και μεταξύ μας, ουκ ολίγοι από αυτούς δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους εστιάτορες του Μποτρίνι, ούτε σε ασχετοσύνη, ούτε σε συμπεριφορά προς το προσωπικό τους και τους πελάτες, ούτε σε χρέη) και ειδικά στον χώρο της εστίασης δείχνουν την καλή πλευρά του επαγγελματία στις άλλες δύο μαγειρικές εκπομπές της τηλεόρασης το «Master chef» και το «Top chef». Σοβαροί, μετρημένοι, άριστοι επαγγελματίες και πρόθυμοι να μεταδώσουν τις γνώσεις τους, που σημαίνει και επιτυχημένοι και ακομπλεξάριστοι …Το ίδιο κι οι διαγωνιζόμενοι επίδοξοι σεφ που πείθουν ότι υπάρχει μια γενιά ελλήνων πρόθυμων ν’ αγωνιστούν σκληρά για να διεκδικήσουν την επαγγελματική καταξίωση. Υπάρχει και σ’ αυτά τα τηλεπαιχνίδια πάντως μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία για πως φθάσαμε στην οικονομική κρίση. Είναι το μενού της κουζίνας αυτή η ενδιαφέρουσα μαρτυρία και τα προϊόντα που χρησιμοποιεί για να γίνει ελκυστική: μπαρμπούνι με λιαστή ντομάτα, κουνέλι με φιστίκια Αιγίνης, καραμελωμένο μοσχαρίσιο συκώτι, πλιγούρι με αυγολέμονο και τζίντζερ, αμπελοφάσουλα με μελάνι σουπιάς, κόκκορας κρασάτος με μαλλί της γριάς…
ΔΕΝ θέλω να υποτιμήσω την μαγειρική τέχνη, αλλά έχω την αίσθηση ότι τα προϊόντα που παράγει στην σύγχρονη εκδοχή της κι η οικειότητα που έχουμε αποκτήσει μ’ αυτά (έτσι ώστε να μας φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό να γαρνίρουμε το αρνάκι με ζελέ λαχανικών) είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για το πώς χάσαμε το μέτρο τα χρόνια που προηγήθηκαν της κρίσης…Όταν λοιπόν, ο ιστορικός του μέλλοντος ανατρέξει στο διατροφολόγιο του έλληνα τη δεκαετία του ογδόντα και αποπειραθεί να το συγκρίνει με το σημερινό του, θα έχει την ευκαιρία να μετρήσει το άλμα που έκανε το βιοτικό μας επίπεδο την περίοδο της καταναλωτικής μας μέθης…Τότε που τα δάνεια, τα επιδόματα και οι επιδοτήσεις χορηγούνταν γενναιόδωρα και τ’ αποδεχόμασταν ευχαρίστως, αδιαφορώντας για τα ψιλά γράμματα στα οποία συνήθως κρύβεται η αλήθεια…

Τι πιστεύει η μετεωρολογία για την κρίση…

2010-12-08T01:34:00.000-08:00

ΛΕΝΕ ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα…Το θυμήθηκα διαβάζοντας προχθές στον Τύπο ότι η θερμοκρασία τον φετινό Νοέμβριο ήταν τόσο υψηλή όσο τον Νοέμβριο του 1926…Τρεις Νοέμβριους προφανώς, πριν το κραχ του 1929 που έμεινε στην ιστορία για να το μνημονεύουμε καθημερινά εδώ και δύο χρόνια που ξέσπασε η οικονομική κρίση!...
ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ «θα χρεοκοπήσουμε;» που κυριαρχεί στον καθημερινό μας προβληματισμό, η απάντηση συνεπώς μπορεί να είναι σημειολογικού χαρακτήρα…Ζώντας φέτος έναν Νοέμβριο θερμό όσο και του 1926, το 2011 δεν μπορεί παρά να αντιστοιχεί στο 1927, το 2012 στο 1928 και το 2013 να έρχεται το νέο «κραχ»!...Δεν ξέρω αν η «θεωρία» αυτή είναι δυνατόν να επιβεβαιωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο (όλοι προσβλέπουν σε καλύτερες ημέρες), αλλά σ’ ότι αφορά τη χώρα μας οι «μετεωρολογικές στατιστικές» δεν είναι οι μόνες που μας προδιαθέτουν για τα χείριστα…Με μια κυβέρνηση που αντί να σπεύσει ν’ απαλλαγεί από τα βάρη του πελατειακού συστήματος και να «ξεφορτωθεί» το περιττό κομμάτι του κράτους που καθιστά μόνιμο το έλλειμμα του προϋπολογισμού, προτιμά να «μετατάσσει» ανθρώπους και δαπάνες, το πιθανότερο είναι να ζήσουμε το 1929 σε νέα έκδοση…Και, πιστέψτε με, αυτή η έκδοση θα είναι περισσότερο οδυνηρή από κάθε τομή στο δημόσιο τομέα…
ΠΡΟΣ τούτο η ιατρική επιστήμη έχει πολλά παραδείγματα να μας προσφέρει…Η γάγγραινα και το απόστημα λόγου χάριν οδηγούν σε βέβαιο θάνατο όσο δεν αντιμετωπίζονται τη στιγμή που πρέπει…Θαύμα δε, με ασθενή που ξεπέρασε την γάγγραινα γιατί είδε την Παναγιά στον ύπνο του δεν αναφέρεται πουθενά στα κιτάπια της Ορθοδοξίας…Συνεπώς;

Η μετανάστευση είναι ευλογία….

2010-12-06T01:12:00.000-08:00

ΤΟΝ τελευταίο καιρό τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης συχνότατα αναφέρονται στο φαινόμενο της «νέας μετανάστευσης»…Το οποίο φαινόμενο αφορά προς το παρόν νέους επιστήμονες που προτιμούν να ασκούν το επάγγελμα τους εκτός Ελλάδος, από το να ξεκινούν την επαγγελματική τους καριέρα σε μια χώρα που δεν διασφαλίζει καλές συνθήκες εργασίας και δυνατότητες εξέλιξης… Εργατικά χέρια ακόμα δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να εξάγουμε, για να μιλάμε για «νέο εξήντα»… Το πιθανότερο δε, είναι να μη φτάσουμε ποτέ σ’ αυτό το σημείο, καθώς, όσο ραγδαία κι αν αυξάνει το ποσοστό της ανεργίας στον τόπο μας, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι παράλληλα υπάρχουν κι ενάμιση εκατομμύριο ξένοι μετανάστες που βρίσκουν δουλειά (ή και δουλειές) εδώ, ακόμη κι αν αγνοούν τα στοιχειώδη της γλώσσας…
ΣΥΝΕΠΩΣ, το φαινόμενο αφορά μόνον τους νέους επιστήμονες, τα «καλά μυαλά» που προτιμούν τελειώνοντας τις σπουδές τους εδώ ή στο εξωτερικό, να δουλέψουν έξω σε συνθήκες που δεν προσφέρει σε καμία περίπτωση η χώρα μας, τόσο από απόψεως οικονομικών απολαβών όσο και από απόψεως συνθηκών εργασίας…Κυρίως νέοι γιατροί που αρνούνται να μπουν σε λίστες αναμονής για να πάρουν ειδικότητα, αρχιτέκτονες, οικονομολόγοι, μαρκετίστες, πολιτικοί μηχανικοί, προγραμματιστές ηλεκτρονικών υπολογιστών και γενικότερα φορείς της καινοτομίας είναι αυτοί που προτιμούν το εξωτερικό και αρνούνται να ενταχθούν στη μίζερη ελληνική πραγματικότητα… Όχι όμως λόγω της οικονομικής κρίσης, στην οποία κακώς αποδίδεται το φαινόμενο… Περισσότερο θα έλεγε κανείς, γιατί οι σπουδές ορισμένων ή οι επαγγελματικές φιλοδοξίες κάποιων άλλων ξεπερνούν τα σύνορα αυτής της χώρας…Ίσως η κρίση να λειτουργεί πολλαπλασιαστικά, αλλά πάντως δεν είναι αυτό που «σπρώχνει» τους νέους επιστήμονες στο εξωτερικό…
ΓΙΑ ΝΑ απομυθοποιήσουμε το φαινόμενο, ας θυμηθούμε τι συνέβαινε στο παρελθόν: τις δεκαετίες του πενήντα και του εξήντα τα ελληνικά χωριά άδειασαν από νέους, γιατί η ίδια η οικογένεια τους παρακινούσε να εγκαταλείψουν την οικογενειακή στέγη και να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στην πόλη… Η Λάρισα, ο Βόλος κι όλα τα ελληνικά αστικά κέντρα αριθμούν ποικίλα success stories ανθρώπων που έφυγαν στα δώδεκα από το χωριό τους για να κάνουν τις εγκύκλιες σπουδές τους και στη συνέχεια να σπουδάσουν και να προκόψουν ως επιστήμονες ή να δραστηριοποιηθούν στον εμπορικό τομέα και να φτιάξουν τη ζωή τους… Εκείνη την εποχή η απόσταση από τη Βερδικούσια ως τη Λάρισα ή από τη Μηλίνα ως το Βόλο ήταν χρονικά μεγαλύτερη από ότι είναι σήμερα η απόσταση που χωρίζει το Παρίσι από τον Βόλο και τη Φραγκφούρτη από τη Λάρισα… Η διαφορά του κάρου από το αεροπλάνο γαρ… Συνεπώς, ο σύγχρονος νέος που επιλέγει το Παρίσι ή το Λονδίνο για την καριέρα του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να ανοίξει τους ορίζοντες του με την ίδια διάθεση που το έκανε ο πατέρας του το 1950… Για τον ίδιο, ως σύγχρονο άνθρωπο, οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί, ο πλανήτης ολόκληρος είναι ο τόπος του και η σύγχρονη τεχνολογία (τηλεόραση, ίντερνετ) του δίνει τη δυνατότητα να ζει με ένα τρόπο και στο Λονδίνο και στο Βόλο ταυτόχρονα…
ΠΡΙΝ ακόμα ξεσπάσει η κρίση, οι άνθρωποι που ζούσαν εκτός των συνόρων της χώρας τους για επαγγελματικούς λόγους ανέρχονταν σε παγκόσμιο επίπεδο σε πάνω από 110.000.000!!! Μόνον φοβικές και εσωστρεφείς κοινωνίες ερμηνεύουν αυτό το φαινόμενο με τον τρόπο που το κάνει η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας μας… Είναι η σύγχρονη πραγματικότητα αυτό το φαινόμενο… Δεν πρέπει να το «χρεώνουμε» μόνο στην κρίση, αλλά και στην ανάγκη κάποιων να βάζουν ψηλότερα τον πήχη… Υπ’ αυτή την έννοια, μάλλον με αισιοδοξία πρέπει να μας γεμίζει αυτού του είδους το «μεταναστευτικό ρεύμα», παρά αγωνία…

Ποια «χούντα» ρε παιδιά; Έλεος….

2010-11-21T23:55:00.001-08:00

ΤΗΝ περασμένη Τετάρτη όσοι πολιτικοί, εκπρόσωποι φορέων και σχολιαστές παρήλασαν από τα ΜΜΕ επαναλάμβαναν το ίδιο ακριβώς πράγμα: ότι τα αιτήματα του «Πολυτεχνείου» για ψωμί, παιδεία, ελευθερία είναι περισσότερο επίκαιρα από κάθε άλλη φορά… Όχι ότι όλοι αυτοί δεν θεωρούσαν «περισσότερο επίκαιρα από κάθε άλλη φορά» τα ίδια αιτήματα και τα προηγούμενα χρόνια, αλλ’ αυτή τη φορά ο «ξύλινος» λόγος τους γινόταν περισσότερο πειστικός εξ αιτίας του ότι το οικονομικό περιβάλλον στο οποίο ζούμε δημιουργεί τις προϋποθέσεις μιας δήθεν αξιόπιστης προσέγγισης…Σε σημείο μάλιστα, ώστε για πρώτη φορά σοβαροί υποτίθεται σχολιαστές ή πολιτικοί να μιλούν ευθέως για νέα «χούντα», για οικονομική «δικτατορία» κ.λ.π.
ΟΛ’ ΑΥΤΑ ακούστηκαν μεγαλόφωνα στα media τα οποία υποτίθεται ότι υπηρετούν «αυτή την οικονομική χούντα» κι όχι ψιθυριστά και φοβισμένα στην «Ντώϋτσε Βέλλε» ή στην ελληνική υπηρεσία του BBC…Στα ίδια media από τα όποια καταγγέλλει τη «χούντα» τους ο Λαζόπουλος εισπράττοντας περίπου 300.000 ευρώ ανά επεισόδιο! Τώρα, τι σόι οικονομική χούντα είναι αυτή που πληρώνει αφειδώς ένα αδέσμευτο καλλιτέχνη για να τη βρίζει και να την καταγγέλλει στον λαό, δεν μπορεί να το εξηγήσει κανείς…Ούτε καν η Λιάνα Καννέλη που ξημεροβραδιάζεται στα «παράθυρα» των καναλιών αυτής της «χούντας» για να την καταγγέλλει χωρίς να κινδυνεύει ούτε με φυλάκιση, ούτε με εξορία!...
ΖΟΥΜΕ στην χώρα της υπερβολής δεν χωράει καμία αμφιβολία…Λέμε συχνά (όπως λέει και το ανέκδοτο) «καμιά μαλ…α για να περνάει η ώρα», αλλά από του σημείου αυτού μέχρι άνθρωποι που έχουν ζήσει δικτατορία ή κατοχή να μιλούν ελαφρά τη καρδία για «χούντα» και «κατοχή» και να διαδηλώνουν υπέρ της «ελευθερίας» του ελληνικού λαού, πάει πολύ…Όχι, για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί ο πιτσιρικάς των δεκαπέντε χρόνων που δεν έχει τα βιώματα του μπαμπά του, θα πιστέψει στο τέλος ότι «χούντα» και «κατοχή» είναι όταν σου κόβουν το επίδομα «έγκυρης προσέλευσης στην εργασία»!...
ΔΥΣΤΥΧΩΣ όμως για τους αμετροεπείς και ευτυχώς για όσους ξέρουν να εκτιμούν το αγαθό της ελευθερίας που απολαμβάνουμε, «χούντα» δεν είναι το καθεστώς στο οποίο:
• όποιος θέλει βγαίνει μπροστά σε μια κάμερα και αποκαλεί ανώριμο ή βλάκα τον πρωθυπουργό, τεμπέλη τον πρώην πρωθυπουργό και (συλλήβδην) κλέφτες όλους τους πολιτικούς
• όποιος γουστάρει να καπνίσει, καπνίζει στην τηλεόραση για να κάνει ανέξοδη αντίσταση και να εναντιωθεί σε νόμους που ως βουλευτής ορκίστηκε να τηρεί…
• όποιος γουστάρει κλείνει τον δρόμο για να διατρανώσει τα (δίκαια ή άδικα) αιτήματά του και προκαλεί με καδρόνια τον αστυνομικό που καλείται για να υπερασπιστεί την τάξη…
ΤΟ ΤΙ είναι «χούντα» το γνωρίζουν καλά οι Αλβανοί που ζουν εδώ, κι οι επαναπατρισμένοι πολιτικοί πρόσφυγες από τα καθεστώτα που έχουν ή είχαν θεοποιήσει οι κατήγοροι της σύγχρονης ελληνικής «χούντας». Δόξα τω θεώ, μπορεί να μας ενοχλεί όλους που δεν αποφασίζει για την οικονομική πολιτική της χώρας μας η κυβέρνηση αλλά η τρόϊκα, αλλά την τρόϊκα αυτή μια κυβέρνηση ψηφισμένη μας την κάλεσε…Κι όσο οργισμένοι και αν είμαστε γιατί μας έκοψαν το επίδομα ή γιατί μπορεί να χάσουμε τη δουλειά μας στη ΔΕΚΟ, ξέρουμε ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να πηδήσουμε το τείχος για να πάμε στον παράδεισο, ούτε να καταπιούμε τη οργή μας γιατί έχουν κι οι τοίχοι αυτιά…Κάνουμε αποχή από τις εκλογές πίνοντας τον καφέ μας, γιαουρτώνουμε τους πολιτικούς ελεύθερα, τους βρίζουμε στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και τον δρόμο, λέμε δημοσίως χωρίς καμία κύρωση ότι αυτή η χώρα είναι μπουρδέλο και φτύνουμε κατάμουτρα τους υποτιθέμενους δυνάστες μας: τις τράπεζες και τους τραπεζίτες, τη Βουλή και τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τα κανάλια, τους Γερμανούς, την «γκιόσα» την Μέρκελ, τον Στρός Καν, τους Ευρωπαίους…
ΑΥΤΗ η «χούντα» την οποία κατήγγειλαν προχθές ελαφρά τη καρδία όλοι οι αντιστασιακοί του γλυκού νερού, δυστυχώς ούτε το νόμο για την απαγόρευση του καπνίσματος δεν κατάφερε να εφαρμόσει…Κι αν τελικά την εκπροσωπεί η σημερινή κυβέρνηση που κάλεσε το ΔΝΤ και την τρόϊκα, αναρωτιέται κανείς πως εκφράζεται η σύγχρονη αντίσταση: με ψήφο στον αδέσμευτο και αντισυστημικό Παναγιώτη Ψωμιάδη ίσως ή με μια ακόμη διαδήλωση προς την πρεσβεία των ΗΠΑ την ώρα που για τη νέα κατοχή καταγγέλλονται οι Γερμανοί;

Δώσε θάρρος στον χωριάτη να σ΄ ανέβει στο κρεβάτι!

2010-11-01T01:29:00.000-07:00

ΔΗΜΑΡΧΟΣ ή περιφερειάρχης με αυξημένες αρμοδιότητες και στενούς δεσμούς με την εκκλησία…Αυτό είναι το εφιαλτικότερο σενάριο για το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών του Νοεμβρίου…
ΔΕΝ πρόκειται για υπόθεση εργασίας, ούτε για άσκηση ετοιμότητας…Η ζωή «σκηνοθετεί» απίθανες καταστάσεις κι όσοι υποτιμούν τη σημασία της διαμάχης του υποψήφιου δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη με τον μητροπολίτη Άνθιμο, βρίσκονται απλώς εκτός πραγματικότητας…Ο Άνθιμος όταν λέει ότι θα κλείσει άπαξ δια παντός την πόρτα του στον Μπουτάρη γνωρίζει τη δύναμη του και είναι πρόθυμος να τη χρησιμοποιήσει εναντίον του…Πόσο μάλλον που ο αντίπαλος του Μπουτάρη στη διεκδίκηση του Δήμου Θεσσαλονίκης πρώην βουλευτής Κώστας Γκιουλέκας θεωρείται «άνθρωπος της εκκλησίας» με ό,τι σημαίνει αυτό…
ΟΛ’ ΑΥΤΑ βέβαια δεν θα είχαν καμία ιδιαίτερη σημασία, για την υπόλοιπη Ελλάδα, αν δεν αφορούσαν την εποχή μετά τον Καλλικράτη, που προβλέπει αυξημένες αρμοδιότητες για τους αυτοδιοικητικούς…Φαντασθείτε π.χ. έναν θρησκόληπτο περιφερειάρχη ή έναν περιφερειάρχη με στενούς δεσμούς με την εκκλησία μπροστά στο ενδεχόμενο να νομιμοποιήσει τον …666 μέσω των νέων καρτών που αρνούνται ήδη να παραλάβουν οι αστυνομικοί! Ακόμα χειρότερα, φαντασθείτε έναν δήμαρχο που εκλέγεται με την απροκάλυπτη παρέμβαση του κάθε Άνθιμου υπέρ του, να καλείται να διασφαλίσει το δικαίωμα των αλλοθρήσκων στην άσκηση των θρησκευτικών του καθηκόντων!...
ΣΤΗΝ γειτονική Ιταλία αυτό που εδώ μας φαίνεται σχεδόν εξωπραγματικό το ζουν με τον εφιαλτικότερο τρόπο αφ’ ότου ο Μπερλουσκόνι έσπευσε να εκχωρήσει νέες εξουσίες στους τοπικούς άρχοντες στο πλαίσιο των προσπαθειών του για την πάταξη της εγκληματικότητας και την αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Ο δήμαρχος της Ρώμης π.χ. έβαλε στο στόχαστρο τους μετανάστες και ήδη προκαλεί με τη συμπεριφορά του, αλλ’ αυτός θα μπορούσε να πει κανείς αντιμετωπίζει με άκομψο, έστω τρόπο, ένα οξυμένο κοινωνικό πρόβλημα. Σ’ άλλες περιοχές συμβαίνουν χειρότερα: την πάταξη ας πούμε, της αντικοινωνικής συμπεριφοράς επικαλούνται οι δημοτικές αρχές του ιταλικού θερέτρου Καστελαμάρε ντι Στάμπια, κοντά στη Νάπολη, οι οποίες εξετάζουν το ενδεχόμενο να προχωρήσουν στην απαγόρευση της μίνι φούστας, καθώς και άλλων αποκαλυπτικών ρούχων!. Ναι, τα μέλη της δημοτικής αρχής της πόλης των 65.000 κατοίκων επρόκειτο να συζητήσουν τα μέτρα που προτείνει ο δήμαρχος Λουίτζι Μπόμπιο, ο οποίος πρόσκειται στο δεξιό κόμμα «Λαός της Ελευθερίας» του πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης. Ο Μπόμπιο δήλωσε ότι οι προτάσεις του θα συμβάλουν στην αποκατάσταση της δημόσιας αξιοπρέπειας και θα διευκολύνουν τη συνύπαρξη των πολιτών. Το πρόστιμο για όσους παραβιάζουν τον νόμο θα είναι από 25 μέχρι 600 ευρώ.
ΣΥΜΦΩΝΑ με τον ανταποκριτή του BBC στη Ρώμη, το μότο της πολιτικής του Μπόμπιο είναι «τίποτε πολύ αποκαλυπτικό». Ο Ιταλός δήμαρχος προτείνει λοιπόν την επιβολή νέου, αυστηρότερου ενδυματολογικού κώδικα, ο οποίος θα απαγορεύει στις γυναίκες στο Καστελαμάρε ντι Στάμπια να φορούν μίνι φούστες και στενά τζιν παντελόνια με χαμηλή μέση. Στόχος του δημάρχου είναι να τιθασεύσει όσους είναι απείθαρχοι και δεν φέρονται σωστά δημοσίως. Μεταξύ άλλων, ο δήμαρχος προτείνει επίσης να απαγορευτεί η ηλιοθεραπεία, το ποδόσφαιρο σε δημόσιους χώρους καθώς και οι βλασφημίες. «Νομίζω ότι τα μέτρα είναι ενδεδειγμένα», δήλωσε ο ιερέας Πάουλο Τσέτσερε, στην εφημερίδα Cronache di Napoli.
ΤΟ Καστελαμάρε ντι Στάμπια αποτελεί το πιο πρόσφατο παράδειγμα πόλης της οποίας οι Αρχές επιχειρούν να αξιοποιήσουν τις νέες εξουσίες που τους έχει εκχωρήσει ο Μπερλουσκόνι, στο πλαίσιο των προσπαθειών του για την πάταξη της εγκληματικότητας και την αντιμετώπιση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Σε άλλες ιταλικές πόλεις, έχουν ήδη απαγορευτεί το χτίσιμο πύργων στην άμμο, η ανταλλαγή φιλιών και οι διαχύσεις στο εσωτερικό των αυτοκινήτων, το τάισμα των αδέσποτων, τα ξύλινα τσόκαρα και η χρήση των μηχανών για το κόψιμο του γκαζόν κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου!
ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ολ’ αυτά; Όχι και τόσο, αν θυμηθούμε το σχετικά πρόσφατο «βέτο» του Χριστόδουλου για το σε πόση απόσταση από την εκκλησία πρέπει να παίζεται ο Αριστοφάνης και το θόρυβο που είχαν προκαλέσει οι δηλώσεις του…Και άλλα πολλά που καθημερινά πιστοποιούν αυτό που λέει ο λαός «δώσε θάρρος στον χωριάτη να σ’ ανέβει στο κρεβάτι»…

Μια ιστορία γεμάτη σκοπιμότητες…

2010-10-25T02:17:00.000-07:00

ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ λίγο – πολύ τη γνωρίζουμε… Προχθές γράφτηκε ο (οριστικός;) επίλογος της, με την απόφαση του Αρείου Πάγου που έκρινε αθώους τους καταδικασθέντες σε θάνατο κατά τη «Δίκη των Έξι» μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, μετά από αίτηση του εγγονού ενός από τους καταδικασθέντες, για αναψηλάφηση της δίκης. Ειδικότερα, ο Άρειος Πάγος έκανε δεκτή την αίτηση του Μιχάλη Πρωτοπαπαδάκη, εγγονού του τέως πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, (ο οποίος σε ηλικία 68 ετών καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία και εκτελέστηκε), ακύρωσε την απόφαση του Έκτακτου Στρατοδικείου Αθηνών του 1922 και έπαυσε την ποινική δίωξη, λόγω παραγραφής των αδικημάτων!..
ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ είναι ότι η δικαστική απόφαση δεν επιβάλλει την… ανάσταση του Πρωτοπαπαδάκη, αφού κρίθηκε ότι κακώς τον «σταυρώσαμε». Έτσι θα χάσει την ευκαιρία να χαρεί όχι μόνο για τη δικαίωση του (ήξερε πάντως ως Έλλην, ότι αυτή στον τόπο μας έρχεται μετά θάνατον) αλλά και για την αγάπη που έτρεφε γι αυτόν ο εγγονός του, ώστε να «τρέχει» στα δικαστήρια 90 χρόνια μετά για να τον αθωώσει!.. Η απορία μου όμως είναι: οι άλλοι πέντε μετά θάνατον (από σπόντα) αθωωθέντες, γιατί εγκαταλείφθηκαν από τους συγγενείς τους; Θυμίζω για την ιστορία, ότι, μαζί με τον Πρωτοπαπαδάκη το 1922 είχαν εκτελεστεί οι πρώην πρωθυπουργοί Γούναρης και Στράτος, οι πρώην υπουργοί Θεοτόκης και Μπαλτατζής κι ο πρώην αρχιστράτηγος Χατζηανέστης, οι οποίοι εκρίθηκαν επίσης αθώοι με την απόφαση του Αρείου Πάγου. Όλοι τους οφείλουν την αποκατάσταση τους στην επιμονή του εγγονού Πρωτοπαπαδάκη που δεν ήθελε να θυμάται ως προδότη τον παππού του…
ΕΔΩ σταματάει η διακωμώδηση της καταστάσεως που δημιούργησε η δικαστική απόφαση κι αρχίζει η διακωμώδηση του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε οι Έλληνες την ιστορία… Αν θυμηθεί κανείς ότι η περίοδος 1967 – 1974 χαρακτηρίζεται σήμερα «επανάστασις» από εκείνους που επαινούν την κατάκτηση της εξουσίας με τα όπλα, «πραξικόπημα» από εκείνους που θεωρούν μόνο την ψήφο στην κάλπη εργαλείο για την αλλαγή κυβερνήσεων, «χούντα» από εκείνους που θεωρούν σόφτ την εκδοχή «πραξικόπημα» και «επταετία» από εκείνους που δεν θέλουν να πάρουν θέση, καταλαβαίνει εύκολα τη διάθεση του Έλληνα απέναντι στην ιστορία… Όλη του η προσπάθεια είναι να τη φέρει στα μέτρα του!..
ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ της «Δίκης των Έξι» το περίεργο δεν είναι που κρίθηκαν αθώοι ενενήντα χρόνια μετά την εκτέλεση τους από ένα δικαστήριο… Το περίεργο είναι που, όλο αυτό το διάστημα και ενώ είχαν εκτελεστεί για εσχάτη προδοσία, ετιμώντο από την πολιτεία! Και προτομές του Γούναρη σε πλατείες έχω δει πριν τη δικαστική απόφαση και κεντρικές οδοί φέρουν τα ονόματα του Πρωτοπαπαδάκη, του Δημητρίου Γούναρη και πιθανώς και των υπολοίπων!.. Αναρωτιέμαι: ήξεραν κάτι όσοι τους τιμούσαν πριν ο Άρειος Πάγος τους αθωώσει ή πρόκειται για τη γνωστή ελληνική τακτική που τιμά ανάλογα με τα οφέλη που προσδοκά εκείνος που αποδίδει τις τιμές;
ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΩ ότι περί αυτού πρόκειται… Κι αυτό, μάλλον με καθησυχάζει γιατί ο θυμός των μετά θάνατον αθωωθέντων θα έχει ξεθυμάνει για την ετεροχρονισμένη δικαίωσή τους… Πολιτικοί γαρ οι περισσότεροι εξ αυτών, ήξεραν καλά από σκοπιμότητες…

Τζαζ, αριστερά και χρήματα…

2010-10-20T00:21:00.000-07:00

ΔΙΑΒΑΖΑ προχθές τη συνέντευξη ενός από τους μεγάλους της τζαζ: «με τη τζαζ» έλεγε «δεν ασχολείσαι για να βγάλεις χρήματα»…Μετά, προσπάθησα να σκεφτώ, με τι άλλο πρέπει να μην ασχολείσαι για να βγάλεις χρήματα… Με την πολιτική… Με την ιατρική… Με τη δημοσιογραφία… Με κάθε μορφή τέχνης γενικώς…Με τη θρησκεία…Και προφανώς, με αρκετά ακόμη πράγματα…
ΒΑΛΤΕ κάτω τώρα, τα ποσά που εκταμιεύει το κράτος για τους μισθούς των πολιτικών…Θυμηθείτε την ιστορία με την οφσόρ του μητροπολίτη Αττικής…Τα φακελάκια των γιατρών…Τη διαπλοκή ημών των δημοσιογράφων…Τη δουλειά με την οποία οι καλλιτέχνες υπηρετούν τα γούστα του κοινού…Και θα καταλάβετε πόση μοναξιά πρέπει να νοιώθουν όσοι ακολουθούν τη λογική του τζαζίστα που ισχυρίζεται ότι «με τη τζαζ δεν ασχολείσαι για να βγάλεις λεφτά»!..
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, αφ’ ότου «έσκασε μύτη» η οικονομική κρίση η (λίγη ή πολύ) ευτυχία συνδέεται ευθέως με τα (λίγα ή πολλά) χρήματα… Μάλλον πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά την ουσία της ζωής…Η δημιουργική έκφραση, η χαρά τού να ασχολείσαι με κάτι που αγαπάς πρέπει να σου δίνουν μεγαλύτερη χαρά από το πόσο αποτιμάται η δουλειά σου… Αλλά δυστυχώς, η λογική όλων πλέον (ακόμη και της Αριστεράς που υποτίθεται ότι κατακρίνει την κοινωνία της κατανάλωσης) είναι τετράγωνη σαν τα μαθηματικά: μετράει τα πάντα σε νούμερα και αγωνίζεται για την αγοραστική μας δυνατότητα…Η ίδια Αριστερά ήταν κάποτε σαν τη τζαζ…Δεν ασχολιόσουν μαζί της για να βγάλεις χρήματα…Τώρα;

Τα εν οίκω και εν δήμω…

2010-10-18T02:26:00.000-07:00

Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ που έχει εστιατόριο απέναντι από το σπίτι μου, είναι απαρηγόρητος τις τελευταίες ημέρες: «δεν μας έφτανε η κρίση» λέει «ήρθε κι η απαγόρευση του καπνίσματος και μας δίνει τη χαριστική βολή»!...Δικαίως παραπονείται…Πέρυσι, θυμάται, τέτοιο καιρό το εστιατόριο είχε πληρότητα Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο κι έβγαζε τα έξοδα του το μεσημέρι της Κυριακής…Φέτος, «έπεσε περονόσπορος» λέει…Κι αναρωτιέται: «που θα πάει αυτή η κατάσταση;»
ΔΕΝ είναι ο μόνος που αναρωτιέται…Ένας άλλος γείτονας, ιδιοκτήτης αντιπροσωπείας αυτοκινήτων είναι περισσότερο απελπισμένος: «είμαστε κάτω σε σχέση με τις περυσινές πωλήσεις κατά 45%» λέει «οδεύουμε προς το τέλος». Διπλά «χτυπημένος» αυτός, γιατί όσο πούλαγε τ’ αυτοκίνητα με τη σέσουλα επένδυε τα κέρδη του στο real estate…Αγόραζε οικόπεδα και «σήκωνε» μεζονέτες…Τώρα, βρίσκεται σε απόγνωση: «ούτε αυτοκίνητα, ούτε σπίτια πουλάμε» μου λέει…Κι οι υποχρεώσεις τρέχουν, η χρεοκοπία είναι ορατή…
Ο ΓΙΟΣ του «διπλά χτυπημένου» παραπάνω επιχειρηματία έχει περίπου την ίδια ψυχολογία με τον πατέρα του…Ιδιοκτήτης μπουτίκ με επώνυμα ρούχα γαρ…Βλέπει τον τζίρο του κάτω σε ποσοστό 30% σε σχέση με πέρυσι, αλλά πιστεύει ότι γι’ αυτό φταίμε οι δημοσιογράφοι που δημιουργούμε ανασφάλεια στον κόσμο, αφού, όπως λέει, ο ίδιος απευθύνεται στους έχοντες και λογικά θάπρεπε να μην αντιμετωπίζει τόσο σημαντική μείωση πωλήσεων…
ΟΛΟΙ οι ανωτέρω επαγγελματίες έχουν το δίκιο τους…Η εικόνα που περιγράφουν είναι ρεαλιστική…Οι άδειες ταβέρνες, τα αδιάθετα αυτοκίνητα και σπίτια, η ισχνή κίνηση της αγοράς συνθέτουν το σκηνικό της οικονομικής κρίσης…Το βάρος για τη διαμόρφωση αυτού του σκηνικού όλοι το ρίχνουν στο μνημόνιο…Στην αδυναμία επίσης του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης ν’ αντιμετωπίσει την ύφεση…Σωστά ολ’ αυτά…Αλλά επιδέχονται κι άλλη ανάγνωση…
ΔΕΝ κύλησε πολύς καιρός από τότε που σχεδόν όλοι μας επαναλαμβάναμε καθημερινά το περίφημο «ζούμε με δανεικά»…Ήταν θυμάμαι την περίοδο πριν την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης και συνιστούσε το απλούστερο είδος κριτικής που συνόδευε κάθε καταναλωτική μας έκρηξη…Διαβάζαμε στον Τύπο επί παραδείγματι, τα ποσοστά αύξησης των πωλήσεων αυτοκινήτων (που έβαιναν αυξούμενα συνεχώς την τελευταία δεκαετία) και λέγαμε «ζούμε με δανεικά»…Το ίδιο λέγαμε μόλις ακούγαμε πόσοι έλληνες παραθεριστές κινδύνευαν από το τσουνάμι στο Πουκέ της Ταϊλάνδης ή όταν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας ανακοίνωναν τον αριθμό των μηνυμάτων που στέλναμε ο ένας στον άλλο καθημερινά…
Μ’ ΑΛΛΑ λόγια, το «ζούμε με δανεικά» ήταν η απάντηση στο ερώτημα «πως τα κατάφερνε ο έλληνας με το μέσο εισόδημα που έδειχναν οι στατιστικές μελέτες ότι έχει, να καταναλώνει πάνω από τις οικονομικές του δυνατότητες»…Τα εύκολα δάνεια ήταν που του έδιναν τη δυνατότητα να αγοράζει καινούργιο αυτοκίνητο κάθε τριετία ή πενταετία…Τα εύκολα δάνεια τροφοδοτούσαν με χρήμα την αγορά ακινήτων…Τα καταναλωτικά δάνεια του έδιναν την άνεση για «καλές» διακοπές στην Ταϊλάνδη…Το πλαστικό χρήμα του άνοιγε την πόρτα του εστιατορίου και της ταβέρνας και του έδινε την ευκαιρία να τρώει δυο – τρεις φορές την εβδομάδα έξω και τις υπόλοιπες delivery στο σπίτι…Η πιστωτική κάρτα του επέτρεπε να ανανεώνει χωρίς τσιγγουνιές την γκαρνταρόμπα…
ΜΕ ΤΟ μνημόνιο, αυτό το χρήμα χάθηκε από την αγορά…Ήδη 1.000.000 πιστωτικές κάρτες λιγότερες, σύμφωνα με τα στοιχεία των τραπεζών κατέχουμε οι έλληνες το τελευταίο εξάμηνο…Αλλά και πάλι έχουμε τόσες, όσες σχεδόν ο ελληνικός πληθυσμός: 7.000.000 κάρτες!!! Ο τζίρος του πλαστικού χρήματος υποχώρησε κατά 30% κι οι τράπεζες αρνούνται να χορηγήσουν με όση ευκολία το έκαναν πριν, πιστωτικές κάρτες…Δάνεια για σπίτια κι αυτοκίνητα δεν δίνουν ούτε στους υπαλλήλους τους πλέον!...
ΓΙ’ ΑΥΤΟ υποφέρει η αγορά…Ή, μάλλον και γι’ αυτό…Πλην όμως, δεν φταίει για όσα συμβαίνουν σήμερα ούτε το μνημόνιο, ούτε η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης…Φταίει η βίαιη προσαρμογή όλων μας στην πραγματικότητα του «ξοδεύω όσα μου επιτρέπει το εισόδημα μου να ξοδέψω»…Μια προσαρμογή που νομοτελειακά θα γινόταν είτε δια του μνημονίου, είτε δια της δημιουργίας του προσωπικού μας αδιεξόδου…Η λύση άλλωστε, για την υγεία της αγοράς δεν είναι να αγοράζουμε όλοι ακόμη κι αν δεν έχουμε χρήματα, ούτε να ξοδεύουμε δανεικά…
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για τη μεγαλύτερη «διόρθωση» στην οικονομική ιστορία της χώρας. Κάποιοι – πάρα πολλοί – θα χαθούμε εξ’ αιτίας αυτής της διόρθωσης. Δεν θα χαθούμε όμως εξ’ αιτίας του μνημονίου, αλλά εξ’ αιτίας της αδυναμίας μας να διαχειριστούμε τα μικροοικονομικά του οίκου μας ο καθένας από εμάς…Κι όταν αποτυγχάνουμε εμείς στη διαχείριση ενός εισοδήματος, πώς να ζητήσουμε ευθύνες από εκείνους που είχαν να διαχειριστούν εκτός από τα οικονομικά του κράτους και τις δικές μας παράλογες απαιτήσεις;

Εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο έτσι!...

2010-10-13T03:01:00.000-07:00

ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ Τρίτη, στον Τύπο της Λάρισας, το ρεπορτάζ για τις καταλήψεις σε γυμνάσια και λύκεια της περιοχής ήταν εύγλωττο ως προς τα αιτήματα των καταληψιών μαθητών:
• Να μη μειωθεί ο αριθμός απουσιών που δικαιούται να κάνει ένας μαθητής κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους
• Να μειωθούν οι τιμές πώλησης διαφόρων ειδών στα κυλικεία
• Να μην αναπληρώνονται οι ώρες των καθηγητών που απουσιάζουν
• Να αντιμετωπίζονται με επιείκεια οι μαθητές που αργούν να προσέλθουν στο μάθημα
ΩΣ ΠΡΟΣ τον αριθμό των απουσιών (το πρώτο δηλαδή αίτημα των καταληψιών) το υπουργείο Παιδείας εξήγησε ότι δεν μείωσε τον αριθμό των επιτρεπομένων απουσιών, απλώς τον επανέφερε εκεί που ήταν πρόπερσι, καθώς μόνον πέρυσι τον είχε διευρύνει για να αντιμετωπιστεί η επιδημία της γρίπης…Συνεπώς, θα μπορούσε το αίτημα για μη μείωση του αριθμού των απουσιών να αντικατασταθεί με το περισσότερο …δίκαιο αίτημα «να μη φύγει ποτέ η γρίπη από τη χώρα»!
ΟΜΟΙΩΣ, το αίτημα για φθηνότερες τιμές στα προϊόντα που πωλούν στα σχολικά κυλικεία, θα μπορούσε να μας βρει όλους σύμφωνους, αν, αντί για το σχολείο (που δεν πουλάει σάντουϊτς, πατατάκια και σοκοφρέτες) οι μαθητές καταλάμβαναν το κυλικείο, πράγμα που θα τους έδινε την δυνατότητα να μην χάσουν μαθήματα (που είναι απαραίτητα για τη μόρφωση τους) αλλά θερμίδες (που είναι και άχρηστες και επιβαρυντικές για την υγεία τους)…
ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ για τη μη αναπλήρωση των ωρών που χάνουν εξ αιτίας ελλείψεων σε εκπαιδευτικό προσωπικό, επίσης πάσχει…Διότι, αν δεν αυξήσει τον αριθμό των απουσιών το υπουργείο (ή, εν πάσει περιπτώσει δεν φροντίσει να …ξαναγυρίσει η γρίπη) και δεν αντιμετωπίσει το ίδιο υπουργείο το ακριβό κόστος του σάντουϊτς και της σοκοφρέτας, τότε μάλλον άχρηστοι θάναι κι οι καθηγητές που αναπληρώνουν τους συναδέλφους τους που απουσιάζουν, αφού οι καταλήψεις θα συνεχίζονται μέχρι δικαίωσης των λοιπών αιτημάτων των μαθητών…
ΑΝ ΟΛΑ τα παραπάνω συνιστούν διακωμώδηση της καταστάσεως που, με μικρές παραλλαγές, ζούμε κάθε φθινόπωρο από το 1990 που χάσαμε τον Τεμπονέρα και ’δώθε, η κορύφωση του δράματος της παιδείας μας καραδοκεί στο τελευταίο αίτημα που διατυπώνουν οι μαθητές των καταλήψεων: «ν’ αντιμετωπίζονται με επιείκεια οι μαθητές που αργούν να προσέλθουν στο μάθημα»…
ΟΣΟ κι αν σας φαίνεται περίεργο, είναι το μόνο αίτημα που οφείλει να δει με προβληματισμό όχι μόνο το υπουργείο Παιδείας, αλλά το σύνολο του πολιτικού μας κόσμου. Και να γιατί; Οι μαθητές είναι τα παιδιά μας. Παιδιά όλων ημών. Και αυτών που προσέρχονται στη δουλειά τους την ώρα που πρέπει…Και αυτών που προσέρχονται όποτε γουστάρουν…Και εκείνων που επιβραβεύονται με «επίδομα εγκαίρου προσελεύσεως», όταν το κάνουν…Όσοι δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα δικαιούμαστε να κοιτάξουμε παράξενα τον γιο μας που απαιτεί από τους δασκάλους του να κάνουν το κορόϊδο όταν αργεί…Όσοι δουλεύουν στον δημόσιο τομέα όμως, τι να πουν στο παιδί τους, που άκουσε από τα χείλη των ιδίων (και όσων πολιτικών τους γλείφουν για να πάρουν την ψήφο τους) ότι είναι ανάλγητη η κυβέρνηση, η τρόϊκα και το ΔΝΤ που τους έκοψε το «επίδομα εγκαίρου προσελεύσεως στην υπηρεσία;» Ότι, καλό θα ήταν να πάει στην ώρα του στο μάθημα; Ή, ότι δεν οφείλει να πάει κάποιος έγκαιρα στο σχολείο, όταν δεν αμείβεται γι’ αυτό;
ΑΡΚΟΥΝ εν τέλει τα αιτήματα μιας χούφτας καταληψιών μαθητών για να καταλάβει κανείς πως εκπαιδεύεται η ελληνική κοινωνία και πως ο πολιτισμός της καθημερινότητας περνάει από τη μια γενιά στην άλλη…Θα μου πείτε: μα, η συμπεριφορά μιας χούφτας μαθητών μπορεί να χαρακτηρίσει το σύνολο της ελληνικής νεολαίας; Πράγματι, δεν μπορεί…Αλλά, είδατε εσείς την συντριπτική πλειοψηφία των υγιώς σκεπτομένων να μπορεί να απομονώσει τους κακομαθημένους; Όχι! Γιατί, ο αγώνας (ανεξαρτήτως ποιότητας αιτημάτων) θεωρείται ιερός και δεν τολμάει κανείς να τα βάλει με τους αγωνιζόμενους, γιατί αν το κάνει θα ενεργοποιηθούν αυτόματα τ’ αντανακλαστικά των προστατών κάθε μορφής αγώνα…
ΑΥΤΟ δεν γίνεται καθημερινά και στην κοινωνία των ενηλίκων; Δέκα διαδηλώνουν, πέντε κλείνουν τον δρόμο, μικρές συντεχνίες διατυπώνουν παράλογα αιτήματα, αλλά η λογική των υπολοίπων αρνείται ν’ απομονώσει τον παραλογισμό τους!

Τα αγαθά της δημοκρατίας (πριν το διαβάσετε πάρτε ένα υπογλώσσιο)

2010-10-04T06:18:00.000-07:00

«Μήπως οδηγώ Λαμποργκίνι και δεν το δηλώνω στην Εφορία ή μήπως πάω διακοπές στο Σεν Μόριτζ και δεν το λέω; Αν και θα μπορούσα να πήγαινα διακοπές στο Σεν Μόριτζ, γιατί ο άνδρας μου είναι εργοστασιάρχης»…
Η παραπάνω αφήγηση, είναι η αφήγηση μιας στερημένης γυναίκας, που δεν πάει στο Σεν Μόριτζ και δεν οδηγεί Λαμποργκίνι παρ’ ότι ο άνδρας της είναι εργοστασιάρχης!...Το «πόθεν έσχες» των βουλευτών στάθηκε η αφορμή ώστε να μάθουμε το άγνωστο δράμα μιας καλοντυμένης «συζύγου εργοστασιάρχου»…Όχι, στο δραματικό μονόπρακτο δεν πρωταγωνιστεί η Ρένα Βλαχοπούλου (απ’ αυτή, ως μοδίστρα, ακούσαμε τελευταία φορά το «σύζυγος εργοστασιάρχου»), αλλά η βουλευτής Ελίζα Βόζεμπεργκ που απεκαλύφθη δηλώνουσα στην Εφορία ούτε καν εισόδημα ενός χιλιάρικου τον μήνα!...
ΕΥΤΥΧΩΣ, πριν ακόμη δημοσιοποιηθεί η ανέχειά της έσπευσε ο ελληνικός λαός να αποκαταστήσει της εις βάρος της αδικία: την εξέλεξε στη Βουλή, ώστε να ξεφύγει από την ένδεια της επώνυμης δικηγόρου (με πελάτη μεταξύ άλλων τον άλλοτε γαμπρό του Ωνάση, Τιερύ Ρουσέλ) και να λαδώσει τ’ αντεράκι της…Ως γνωστόν, στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο τέτοιου είδους αποκαθίσταντο με πλούσιους γάμους, αλλά στην περίπτωση της αυτό δεν την είχε οδηγήσει στον παράδεισο…Έτσι βρέθηκε η Βουλή, που, όπως διάβασα σ’ ένα ρεπορτάζ (στο «Κ» της προπερασμένης Κυριακής) εξασφαλίζει όχι απλώς ένα καλό εισόδημα, αλλά μια ζωή τόσο προνομιακή, που η Λαμποργκίνι και το Σεν Μόριτζ μοιάζουν απλές καραμέλες στα χέρια πλουσίων εργοστασιαρχών που φιλοδοξούν να ξελογιάσουν αθώα ξανθά κοριτσάκια…
ΤΟ 2010 οι τριακόσιοι της Βουλής θα μοιραστούν σύμφωνα με τον προϋπολογισμό το ποσό των 42,5 εκατομμυρίων ευρώ…Συνεπώς, ο μέσος όρος των μηνιαίων αποδοχών τους ανέρχεται σε 10.000 ευρώ…Όσο το επίσημο ετήσιο εισόδημα της κ. Βόζεμπεργκ την περίοδο της δικηγορίας!...Περίπου 35 εκατομμύρια ευρώ θα μοιραστούν μέσα στο 2010 οι συνταξιούχοι βουλευτές ή οι σύζυγοι και οι άγαμες θυγατέρες θανόντων βουλευτών…Σημειώνεται ότι για την κατοχύρωση βουλευτικής σύνταξης απαιτούνται μόλις 4 χρόνια, ενώ όσοι έχουν πρωτοεκλεγεί πριν από το 1993 συνταξιοδοτούνται από τα 55 τους χρόνια. Κι επιπλέον: όσοι βουλευτές είναι άνω των 65 χρόνων λαμβάνουν ταυτόχρονα και βουλευτική αποζημίωση και βουλευτική σύνταξη!...Οι συνταξιούχοι βουλευτές είναι οι μοναδικοί έλληνες που έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν παράλληλα και δεύτερη σύνταξη από το επάγγελμα που ασκούν και ασκούσαν, εφόσον δεν εργάζονται στο Δημόσιο ή και τρίτη σύνταξη στην περίπτωση που ήταν συνδικαλιστές, πρώην δήμαρχοι ή πρώην νομάρχες!...Ως τον Μάιο του 2011 μάλιστα, οι αναξιοπαθούντες αυτοί συνταξιούχοι θα εισπράξουν περίπου 80 εκατομμύρια ευρώ που διεκδίκησαν αναδρομικά ακολουθώντας τις αναδρομικές συντάξεις που πήραν πρόσφατα οι δικαστές…
ΑΝ δεν σας έχει ανέβει η πίεση μπορώ να συνεχίσω (καλού – κακού πάρτε υπογλώσσιο)…Οι βουλευτές λοιπόν, δικαιούνται δωρεάν ένα κινητό τηλέφωνο, οκτώ σταθερές γραμμές τηλεφωνίας, αυτοκίνητο, δωρεάν διαμονή σε κεντρικό ξενοδοχείο, γραφείο εκτός Βουλής και γραφική ύλη, ταχυδρομική ατέλεια, ατέλεια στις μετακινήσεις με λεωφορεία, σιδηρόδρομο και ακτοπλοΐα και 52 αεροπορικά εισιτήρια μετ’ επιστροφής για το νομό τους, εφόσον αυτός απέχει περισσότερα από 200 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Έχουν επίσης τη δυνατότητα λήψης άτοκων δανείων από τη Βουλή και χαμηλότοκων (μα την Παναγία!) από τις τράπεζες!!! Και βέβαια, κάθε βουλευτής έχει στην υπηρεσία του τέσσερις δημοσίους υπαλλήλους αποσπασμένους και μετακλητούς καθώς και έναν επιστημονικό συνεργάτη, ο οποίος πληρώνεται από τη Βουλή!...
ΠΡΙΝ καταλήξετε στο άδικο συμπέρασμα ότι σε εποχή κρίσης τα παραπάνω συνιστούν πρόκληση (αυτή είναι η πρόκληση και όχι τα ακίνητα που μπορεί και να κληρονόμησαν από τους γονείς τους) να θυμάστε ότι πέρα από το ότι εξασφαλίζουν μια αξιοζήλευτη ζωή, επιτρέπουν σε κάθε καταπιεσμένη από τον εργοστασιάρχη σύζυγο της, επιστήμονα, να αποκτήσει τη Λαμποργκίνι που πεισματικά της στερούσε και να ξεσκάσει ένα σαββατοκύριακο στο Σεν Μόριτζ…Κι αυτό είναι κέρδος για τη δημοκρατία μας!...

Οι προανακριτικές επιτροπές προάγουν τον φιλοτελισμό…

2010-09-27T03:36:00.000-07:00

ΕΧΕΤΕ προσέξει τη διατύπωση στην επιστολή που απέστειλε η προανακριτική επιτροπή της Βουλής προς τον κ. Κώστα Καραμανλή για να τον καλέσει να εξεταστεί ως μάρτυρας στην υπόθεση του Βατοπεδίου; Σχεδόν, του ζητάει προκαταβολικά «συγνώμη» για την ενόχληση! Σε μια περίοδο που όλοι ζητούμε να αλλάξει ο «νόμος περί ευθύνης υπουργών» ώστε να μην έχουν οι πολιτικοί το ακαταδίωκτο, η προανακριτική επιτροπή για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου «τρέμει» να καλέσει έναν πρώην πρωθυπουργό ως … μάρτυρα! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μόλις βρίσκει το κουράγιο να το κάνει, κάποιοι την καταγγέλλουμε ότι το κάνει από σκοπιμότητα…
ΔΕΝ το αποκλείω να υπάρχει σκοπιμότητα… Αλλά τι έχει να χάσει ένας πολιτικός όταν καλείται να καταθέσει ως μάρτυρας; Και γιατί ο πολιτικός προσβάλλεται ή συκοφαντείται όταν καλείται να εξεταστεί ως μάρτυρας και δεν συμβαίνει το ίδιο με τους πολίτες που καλούνται στα δικαστήρια για τον ίδιο λόγο; Στο κάτω – κάτω, η συμβολή κάθε μάρτυρα στην απονομή δικαιοσύνης είναι σημαντική κι ως εκ τούτου κάθε άλλο παρά «βαρύνει» αρνητικά όποιον προσέρχεται να καταθέσει…
ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ κατά της κλήτευσης Καραμανλή απίστευτα: «μα ανέλαβε την ευθύνη ο ίδιος» ειπώθηκε…Ε και λοιπόν; Αν ήταν έτσι, θα αναλαμβάναμε όλοι την ευθύνη που μας αναλογεί σε οτιδήποτε μας βαρύνει και θα περίττευε κάθε περαιτέρω διαδικασία… Κι ο σεβασμός στους θεσμούς που οι ίδιοι οι πολιτικοί επικαλούνται; Και το μήνυμα που παίρνει η κοινωνία για τη στάση των πολιτικών απέναντι στους θεσμούς;
Η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ με την κλήτευση Καραμανλή είχε την ευκαιρία να αποδείξει ότι, όταν κατηγορούσε τον μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου για ασέβεια προς τους θεσμούς – τότε που αρνήθηκε να προσέλθει στο Ειδικό Δικαστήριο για να δικαστεί - το εννοούσε… Δυστυχώς, επικαλέστηκε την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία για να αποφύγει ο πρώην αρχηγός της όχι το εδώλιο ενός δικαστηρίου, αλλά το βήμα του μάρτυρα μιας απλής προανακριτικής επιτροπής!.. Ακόμη χειρότερα: η κλήτευση Καραμανλή και ο θυμός γι αυτή, οδήγησε ουκ ολίγα στελέχη της (Σπηλιωτόπουλος, Αβραμόπουλος, αλλά και Μπακογιάννη) να δηλώνουν τώρα δημοσίως ότι ήταν λάθος η παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο! Ελπίζω αύριο, να μην επικαλούνται την «ατιμωρησία» ως αιτία για τα δεινά της χώρας… Ούτε να τους φταίει ο απαράδεκτος «νόμος περί ευθύνης υπουργών», γιατί αρκούν οι δηλώσεις τους και μόνο για να εξασφαλίσουν ασυλία σε κάθε πολιτικό πρόσωπο…
ΕΥΤΥΧΩΣ πάντως, η ατιμωρησία δεν είναι προνόμιο των πολιτικών… Την απολαμβάνουν κι οι πολίτες, αν κρίνει κανείς από δύο περιπτώσεις που πρόσφατα απασχόλησαν την επικαιρότητα… Η πρώτη περίπτωση είναι αυτή της καταγγελίας στην οποία προέβη ο τερματοφύλακας της ομάδας των Τρικάλων για απόπειρα δωροδοκίας του εκ μέρους του προέδρου του Λεβαδειακού… Όπως προφανώς, θα μάθατε, ο πρόεδρος του Λεβαδειακού απεδόθη λευκός στην κοινωνία με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Β’ και Γ’ Εθνικής, η απόπειρα δωροδοκίας θεωρήθηκε ως «μη γενόμενη» και βρήκε τον μπελά του ο τερματοφύλακας που έκανε την καταγγελία!!! Στη δεύτερη περίπτωση, η εισαγγελεύς της Κέρκυρας άφησε ελεύθερο τον υπάλληλο του ΣΔΟΕ που συνελήφθη επ’ αυτοφώρω την ώρα που έπαιρνε 30.000 ευρώ από επιχειρηματία των Παξών για να μην επιβάλλει πρόστιμο για φοροδιαφυγή! Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έγινε έξαλλος όταν το έμαθε και της ζήτησε να τον ξανασυλλάβει, αλλά οι εντυπώσεις από την ενέργεια της εισαγγελέως δεν αλλάζουν… Απομένει τώρα και καθώς οι δωροδοκηθέντες εφοριακοί είναι συνδικαλιστικά στελέχη της ΠΑΣΠ (ο συλληφθείς και αφεθείς) και της ΔΑΚΕ (ο διαφεύγων τη σύλληψη συνεργός του) να κινητοποιηθούν οι συνάδελφοι τους με την ίδια αποφασιστικότητα που το έκαναν οι πολιτικοί για τον πρόεδρο της ΝΔ και οι ποδοσφαιροπαράγοντες για τον πρόεδρο του Λεβαδειακού και να τους προστατέψουν!..
Υ.Γ. Το ότι ο κ. Καραμανλής απεδέχθη (προς τιμήν του) την πρό(σ)κληση της Προανακριτικής Επιτροπής και θα απαντήσει με επιστολή στην επιστολή της, έχει ξεχωριστή σημασία: ο φιλοτελισμός όπως μάθαμε στο σχολείο είναι μια ενδιαφέρουσα απασχόληση…Κι αυτοί που μαζεύουν γραμματόσημα το αντιλαμβάνονται καλύτερα!...

Όταν φοράς παντελόνι κινδυνεύεις με «ξεβράκωμα»!

2010-09-22T05:51:00.000-07:00

TΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ στην υπόθεση του Βατοπεδίου δεν είναι το αν φορούν παντελόνια οι πολιτικοί για να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων τους… Το σίγουρο είναι πως σπανίζουν πλέον οι πολιτικοί που τιμούν τα παντελόνια τους… Άλλου ωστόσο, ενδύματος ο ρόλος ήταν καταλυτικός στην υπόθεση Βατοπεδίου και όχι των παντελονιών… Το ράσο αδιαμφισβήτητα ήταν εκείνο που αφήρεσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο από τα παντελόνια κι απ’ αυτούς που αδίκως (από ότι φαίνεται) τα φορούν…
Η ΕΞΑΡΤΗΣΗ της πολιτικής ζωής από την εκκλησία είναι τέτοια που όχι απλώς τη γραφειοκρατία μπορεί να νικήσει, αλλά και να κάμψει την αντίσταση κάθε αξιοπρεπούς πολιτικού… Δείτε πως ξεκινά τον αγώνα της η συντριπτική πλειοψηφία των υποψηφίων για τις εκλογές του Νοεμβρίου και θα καταλάβετε: η επίσκεψη στον οικείο Μητροπολίτη για τη λήψη της ευλογίας του (εννοείται…) προηγείται πάσης προεκλογικής εκστρατείας… Στην ουσία πρόκειται για μια εκούσια κίνηση υποταγής, προκειμένου το χριστεπώνυμο πλήθος να λάβει το μήνυμα ότι ο υποψήφιος πληροί τις βασικές προϋποθέσεις… Αυτή η υποταγή εξαργυρώνεται με ψήφους που διαμορφώνονται με το κριτήριο της θρησκευτικότητας (πάντα ένας καλός χριστιανός υποψήφιος σύμβουλος θα εκπροσωπεί τις πατριαρχικές οργανώσεις στο άλφα ή το βήτα ψηφοδέλτιο) και λειτουργεί ως δέσμευση τετραετίας για όποια «τριβή» στις σχέσεις πολιτείας – εκκλησίας ενσπείρει ο σατανάς…
ΟΙ ΚΑΛΕΣ δημόσιες σχέσεις όμως, δεν εξαντλούνται στη διαχείριση των κρίσεων ή των «τριβών» με χριστιανική αγάπη… Δρουν ως καταλύτης στην περίπτωση που φιλόδοξοι ιεράρχες αποφασίσουν να αυγατίσουν τα χρήματα της Εκκλησίας με μπίζνες (ξενοδοχειακές μονάδες, γήπεδα γκολφ κλπ) ή ανταλλαγές οικοπέδων, λιμνών, όρμων, ή νησιών… Τότε, ακόμη κι αν κάποιοι ορθώσουν το ανάστημά τους (είτε από αξιοπρέπεια, είτε από αίσθηση του καθήκοντος, είτε για να μην «βάλουν το κεφάλι τους στον τορβά») η αναμέτρηση θα κριθεί χωρίς εκπλήξεις: αργά ή γρήγορα δηλαδή, θα καταλάβουν ότι, καθώς οι πολιτικοί έκαναν το πρώτο βήμα, τον πρώτο ρόλο τον έχει το ράσο και όχι το παντελόνι, είτε φιλελεύθερης ραφής είναι, είτε σοσιαλιστικής… Η περίπτωση Τρίτση σας θυμίζει κάτι; Όταν ζητούσε την εκκλησιαστική περιουσία φορούσε παντελόνια, αλλά ήρθε ο αρχηγός του (που του είχε βάλει και την αρχική ιδέα) και τον ξεβράκωσε!

Ο θείος από την Ελλάδα!....

2010-09-20T01:20:00.000-07:00

ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ είναι χθεσινό και δημοσιεύθηκε στις οικονομικές στήλες του Τύπου: οι έλληνες βρισκόμαστε στην 22η θέση της παγκόσμιας κατάταξης των πλουσίων! Ασφαλώς πιο πίσω από τους Ελβετούς ή τους Αμερικανούς, αλλά και πολύ μπροστά από διαφόρους θαυμαστούς «αναδυόμενους» Κινέζους, Ρώσους, Ινδούς κ.λ.π…Και μόλις έξι θέσεις πίσω από τους Γερμανούς (τους δανειστές μας), που στη σχετική λίστα έρχονται 16οι!...
ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ οικονομικής κρίσεως το να δημοσιεύονται τέτοιες λίστες είναι προβοκάτσια…Αλλά, υπάρχει και η εκδοχή που θέλει τα ΜΜΕ να υπερβάλουν στην καταστροφολογία, οπότε μια τόσο αισιόδοξη καταγραφή της οικονομικής θέσης του σύγχρονου Έλληνα, μπορεί να έχει καταπραϋντικό χαρακτήρα…Σε κάθε περίπτωση παρουσιάζει ενδιαφέρον να δούμε πως καταλήγουν στο συμπέρασμα οι συντάκτες της λίστας που – σημειωτέον – δεν αμφισβητήθηκε από κανένα από τα εγκυρότερα οικονομικά έντυπα όλου του πλανήτη.
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ λοιπόν, παρ΄ ότι θεωρούνται μεταξύ των κύριων θυμάτων της χρηματοπιστωτικής κρίσης (έπονται οι Αμερικανοί και οι Ισπανοί), εξακολουθούν να ελέγχουν κατ΄ άτομο και κατά μέσον όρο σχεδόν 26.000 ευρώ σε τραπεζικές καταθέσεις, χρηματοπιστωτικά προϊόντα (μετοχές, ομόλογα) ή και ασφαλιστικά προϊόντα, πολύ περισσότερα από τις 17.500 ευρώ που είναι ο παγκόσμιος μέσος όρος. Στην κατάταξη αυτή (όπου δεν συνυπολογίζονται ακίνητα ή άλλα κινητά περιουσιακά στοιχεία) οι Ελβετοί έρχονται πρώτοι, με σχεδόν 164.000 ευρώ κατά κεφαλήν περιουσία, και ακολουθούν οι Αμερικανοί, με σχεδόν 102.000, ενώ κατά μέσον όρο οι «αναδυόμενοι» βρίσκονται πολύ πιο πίσω, με μόλις 3.900 οι Βραζιλιάνοι, 2.500 οι Κινέζοι, 1.400 οι Ρώσοι και ούτε 550 ευρώ οι Ινδοί!. Όλα αυτά τα συμπεράσματα πηγάζουν από την «Εκθεση για τον παγκόσμιο πλούτο» που εξέδωσε η γερμανική Αllianz, σύμφωνα με την οποία μπορεί οι απώλειες από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση να μην έχουν ακόμη πλήρως αποκατασταθεί, όμως ελάχιστα (κατά 4%) υπολείπονται από τα σχεδόν 86 τρισ. ευρώ όπου είχαν φτάσει πριν από την κρίση οι ιδιωτικές περιουσίες.
ΒΕΒΑΙΩΣ, οι «μέσοι» αυτοί αριθμοί βάσει των οποίων διαμορφώθηκε η λίστα, δεν παίρνουν υπ’ όψη τους τις ανισότητες στο εσωτερικό των χωρών. Όπως πολύ εύστοχα περιέγραψε ο Ουμπέρτο Έκο το «παράδοξο» των στατιστικών αναλύσεων, η στατιστική οδηγείται στο συμπέρασμα ότι «αντιστοιχεί σε κάθε άνθρωπο ένα πορτοκάλι» όταν ένας άνθρωπος έχει δύο πορτοκάλια κι ένας δεύτερος κανένα πορτοκάλι…Πλην όμως, παρά τις επιφυλάξεις που μπορεί να έχει κάποιος για μια λίστα που κατατάσσει εμάς τους έλληνες στους πλούσιους του κόσμου, η πραγματικότητα δεν διαφέρει κατά πολύ από την απεικόνιση της στη σχετική λίστα…Ίσως μάλιστα, να μας αδικεί και προς τα …κάτω, αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι οι αναλυτές της Allianz βγάζουν συμπεράσματα για την περιουσία μας μετρώντας ως περιουσιακά στοιχεία μόνο τις τραπεζικές καταθέσεις, τις μετοχές, τα ομόλογα και τα ασφαλιστικά προϊόντα και όχι τα αυτοκίνητα και κυρίως τα ακίνητα στα οποία οι έλληνες είμαστε πρωταθλητές!...Μη ξεχνάμε ότι έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης (σχεδόν 90%) και έξτρα κεφάλαιο σε ακίνητα (εξοχικά, διώροφες και τριώροφες κατασκευές κ.λ.π.)
Η ΑΞΙΑ της συγκεκριμένης έρευνας στην παρούσα συγκυρία είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά. Βοηθάει ν’ αξιολογήσουμε σωστότερα τη θέση μας και να συνυπολογίσουμε όλες τις παραμέτρους πριν οδηγηθούμε στην κατάθλιψη…

Τα δίχτυα του ψαρά κι οι αγρότες…

2010-09-15T00:48:00.001-07:00

«ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ αγροτική πολιτική από το Da Capo» σχολίασε σκωπτικά την ανάθεση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης σε βουλευτές που εκλέγονται στην Αθήνα, ο βουλευτής Πιερίας του ΠΑΣΟΚ Αθαν. Παπαγεωργίου…Ωραίο ως αστείο, δεν χωράει αμφιβολία…Και πιθανότατα, κοντά στην πραγματικότητα, αν φανταστείς την κυρία Μιλένα Αποστολάκη να ασχολείται με την τιμή των οσπρίων και την ποσόστωση στα σιτηρά…
ΟΜΩΣ, η εμπειρία άλλα μας έχει διδάξει…Τι ακριβώς; Ότι δεν συνιστά κριτήριο επιτυχίας το να προέρχεται ο υπουργός από αγροτικό νομό…Ούτε το να ειδικεύεται στο αντικείμενο…Θυμηθείτε τον προηγούμενο υπουργό Σωτ. Χατζηγάκη που και προέρχονταν από αγροτικό νομό και γνώριζε υποτίθεται το αντικείμενο: όταν είδε τους θεσσαλούς αγρότες στην εθνική οδό δεν είχε καμιά ξεχωριστή ιδέα που θα τον έκανε να ξεχωρίζει από τους βουλευτές του Κολωνακίου…Απλώς, «βούτηξε» πεντακόσια εκατομμύρια ευρώ (εν, μέσω κρίσεως και λίγο πριν ο πρωθυπουργός του μιλήσει για χρεοκοπία) από τον κρατικό κορβανά και τους τάδωσε για να του αδειάσουν τη γωνιά!...Αυτό μπορούν να το κάνουν και οι βουλευτές Κολωνακίου χωρίς να γνωρίζουν τίποτα από σιτάρια και ντομάτες…
ΙΣΩΣ μάλιστα να μην το κάνουν ποτέ αυτοί, γιατί δεν θα πιέζονται από την «πελατεία» τους και δεν θα καίγονται να την εξυπηρετήσουν…Αρκεί να μη μείνουν μόνον εκεί και να φροντίσουν ν’ ασχοληθούν λίγο περισσότερο…Οι Κινέζοι άλλωστε λένε ότι «τα δίχτυα του ψαρά, δεν τ’ ανακάλυψαν οι ψαράδες»!...

Ποιος νοιάζεται για επενδύσεις;

2010-09-13T02:25:00.001-07:00

ΑΠΟ τις αλλαγές στους τίτλους των υπουργείων που προέκυψαν κατά τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης, η πλέον ενδιαφέρουσα είναι αυτή που αφορά το υπουργείο του κ. Παμπούκη και δίνει έμφαση στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων…Η ραγδαία αύξηση της ανεργίας καθιστά υπόθεση πρώτης προτεραιότητας τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και σημαντικό ρόλο σ’αυτό μπορούν να διαδραματίσουν οι ξένες επενδύσεις που θα γίνουν στη χώρα μας…Χρόνια είναι το ζητούμενο αυτές οι επενδύσεις…Πλην όμως, χρόνιες είναι και οι παθογένειες που τις απομακρύνουν: γραφειοκρατία, έλλειψη σταθερού φορολογικού συστήματος, αδυναμία προστασίας του επιχειρείν από κακές συνδικαλιστικές νοοτροπίες και πολλά άλλα…Το χειρότερο όμως απ’ όλα, είναι η διγλωσσία όλων μας (και όχι μόνον της πολιτείας) απέναντι σε κάθε ξένη επένδυση στη χώρα μας…Σε σημείο που ν’ αναρωτιέται κανείς αν όλοι εμείς που αναζητούμε την πολυπόθητη ανάπτυξη μέσα από τις ξένες επενδύσεις, είμαστε ειλικρινείς ή όχι…Ας δούμε ένα παράδειγμα:
ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ διετία στη Λάρισα έγιναν δύο μεγάλες επενδύσεις, η μία από ξένους και η άλλη από έλληνες επενδυτές. Αμφότερες αφορούν εμπορικά κέντρα το PANTHEON PLAZA η μία και το ΙΚΕΑ η δεύτερη… Δημιούργησαν κοντά στις 1.000 θέσεις εργασίας (και πολύ περισσότερες μόλις αναπτυχθεί πλήρως το ΙΚΕΑ) και έδωσαν πολλή δουλειά στα περίφημα 108 επαγγέλματα που σχετίζονται με την οικοδομική δραστηριότητα, αφού οι κατασκευαστικές εργασίες ανατέθηκαν σε ντόπιους κατασκευαστές…Όλ’ αυτά τα εντυπωσιακά όμως στοιχεία ουδεμία θετική εντύπωση δημιούργησαν στην τοπική κοινωνία. Οι τοπικοί φορείς που κατά τα άλλα κόπτονται για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις προτίμησαν να συμμεριστούν τους (δικαιολογημένους) φόβους του εμπορικού κόσμου της πόλης κι αντί να σπεύσουν να υποδεχθούν με χαρά τις ξένες επενδύσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας, εσίγησαν για να μην εισπράξουν το πολιτικό κόστος…Στην καλύτερη περίπτωση εσίγησαν…Γιατί, υπήρξαν κι άλλοι που έγιναν μπροστάρηδες στον αγώνα κατά των «πολυεθνικών», των «μεγαλοκαρχαριών», των «κερδοσκόπων» κ.λ.π., κ.λ.π…Για πρώτη φορά ένας κόσμος τόσο ανοιχτός στην λεγόμενη «δημοκρατία της αγοράς» αναπαρήγαγε τη συνθηματολογία της σκοταδιστικής Αριστεράς, με προσχήματα άλλοτε την παραβίαση της νομιμότητας και άλλοτε του ωραρίου…
ΤΟΥ PANTHEON PLAZA και του ΙΚΕΑ είχε προηγηθεί μια ακόμη μεγάλη επένδυση…Αυτή του εμπορικού κέντρου GAEA που δεν ανήκε ούτε σε «μεγαλοκαρχαρίες», ούτε σε «πολυεθνικές» και «κερδοσκόπους», αλλά στον αγροτικό κόσμο της Λάρισας, με φορέα της επένδυσης την Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών…Και σ’ αυτή την περίπτωση, όλοι αυτοί που κόπτονται για επενδύσεις είδαν μάλλον με εχθρότητα το όλο εγχείρημα παρ’ ότι δημιούργησε νέες θέσεις εργασίας…Κι αντί να προσπαθήσουν να πείσουν τον φοβισμένο τοπικό έμπορο για την αξία του καλού ανταγωνισμού και το αγαθό της ανάπτυξης, υιοθέτησαν την ανασφάλεια του και άρθρωσαν τις πιο αντιαναπτυξιακές κραυγές που ακούστηκαν ποτέ…Το πρόσχημα εδώ ήταν «τι θέλουν κι ανακατεύονται με τα εμπορικά κέντρα οι αγρότες»!...
ΤΟ ΟΞΥΜΩΡΟ είναι ότι όλοι αυτοί που υποδέχονται τόσο ψυχρά ή εχθρικά κάθε ξένη ή ελληνική επένδυση και την αποθαρρύνουν, την απαξιώνουν ή τη διώχνουν, κάθε φορά που ανακοινώνεται αύξηση του ποσοστού ανεργίας που καταγράφεται επίσημα στη χώρα, αναδεικνύονται στις καλύτερες μοιρολογίστρες!...Μιλούν τόσο συμπονετικά για τα «λουκέτα» στην αγορά, που αναρωτιέσαι αν έχουν αλήθεια καταλάβει το πόσο συνέβαλλαν κι αυτοί με την πολιτική τους σ’ αυτά!...
ΚΑΛΟ είναι το υπουργείο Επικρατείας και ξένων επενδύσεων…Όμως, φαίνεται πως δεν μας λείπει το υπουργείο, αλλά η παιδεία ώστε να καταλάβουμε την αξία των επενδύσεων (ξένων και ελληνικών) την ώρα που χάνονται χιλιάδες θέσεις εργασίας!...

Υπάρχει θεός;

2010-09-08T05:36:00.000-07:00

Ο ΒΡΕΤΑΝΟΣ αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ είναι η λύση για να μην υποδεχτούμε το φετινό χειμώνα με μελαγχολία ανάλογη εκείνης με την οποία ζήσαμε τον περυσινό χειμώνα… Γιατί ο Χόκινγκ; Γιατί συνέγραψε ένα νέο βιβλίο που θα κυκλοφορήσει 9 Σεπτεμβρίου με τίτλο «Το μεγάλο σχέδιο». Σ’ αυτό ο διάσημος επιστήμων θεμελιώνει την άποψη ότι ο θεός δεν δημιούργησε το Σύμπαν, το οποίο – όπως υποστηρίζει – σχηματίστηκε από μόνο του εκ του μηδενός με τη λογική των νόμων της φύσης… Μπορεί σ’ αυτή την άποψη να κρύβεται το φάρμακο κατά της μελαγχολίας; Μπορεί…
ΩΣ γνωστόν η μελαγχολία όλων μας οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο τα ΜΜΕ (και κυρίως οι πρωινές εκπομπές) πραγματεύονται το ζήτημα της οικονομικής κρίσης: «χρεοκοπήσαμε», «πτωχεύουμε», «φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια μας» κλπ… Οι δημοσιογράφοι από καταβολής κόσμου γνωρίζουν ότι ο πανικός «πουλάει». Εξ ου και η σεισμολαγνεία, η πολεμολαγνεία, η ιολαγνεία, η εσχατολαγνεία κλπ που κατά καιρούς χαρακτηρίζουν τα ενημερωτικά προγράμματα των σταθμών. Συνεπώς, κανείς δεν προτίθεται να μετριάσει την ένταση της αποτίμησης του φαινομένου της κρίσης: είμαστε όλοι υποψήφιοι πελάτες ψυχολόγων, ψυχιάτρων κλπ.
ΕΚΤΟΣ από τον πανικό όμως «πουλάνε» και οι λεγόμενες «αιρετικές» απόψεις… Οι απόψεις δηλαδή που ανατρέπουν τις «λογικές» με τις οποίες μεγαλώσαμε… Ιδιαιτέρως οι περί την αμφισβήτηση του θεού απόψεις «μοσχοπουλάνε» αν στο απέναντι «παράθυρο» βάλεις τον Άνθιμο, τον παπα – Τσάκαλο, τη Λουκά και όσους υποθέτουν ότι μπορούν να ξεμπροστιάσουν τον Χόκινγκ στο πλαίσιο μιας εκπομπής… Αν επενδύσουν σ’ αυτή την «αναμέτρηση» τα media και περισσότερη τηλεθέαση θα έχουν κι εμείς θα απαλλαγούμε από το άχθος του να ξεκινάμε τη μέρα μας με επικήδειους περί την οικονομία και το βιοτικό μας επίπεδο…
ΕΠΙ ΤΗΣ ουσίας τώρα: πιστεύετε ότι το σύμπαν έγινε χωρίς να βάλει το χέρι του ο θεός; Γιατί όχι… Μήπως η χρεοκοπία δεν ήρθε χωρίς να βάλει το χέρι του ο Καραμανλής;

Θα τους αφήσουμε να τελειώσουν τη μακαρονάδα τους…

2010-09-06T00:38:00.000-07:00

ΚΑΤΑ τη διάρκεια των διακοπών μου, διάβασα σε δύο – τρεις εφημερίδες ρεπορτάζ για το «κράξιμο» πολιτικών από αγανακτισμένους πολίτες σε κοσμικά ρεστωράν της Πάρου και της Μυκόνου: η εικόνα των θαμώνων που γιουχάρουν τον κ. Σιούφα στο πανάκριβο ρεστωράν της Πάρου και τον αναγκάζουν να αφήσει στη μέση την αστακομακαρονάδα του και να φύγει άρον – άρον είναι πολύ σουρεάλ… Δείχνει ότι, εν μέσω κρίσης, η αστακομακαρονάδα είναι απαραίτητη, οι δε νεόπλουτοι που τρώνε σ’ αυτού του είδους τα εστιατόρια χουλιγκανίζουν όταν απειλείται το μήκος του πούρου τους… Πολύ περισσότερο μάλιστα από τους ανέργους κι εκείνους που τους κόβουν το επίδομα…
ΜΕΤΑ τις διακοπές μου, την περασμένη εβδομάδα είδα τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και διαπίστωσα (τεκμηριωμένα πια) ότι η οργή του κόσμου υπάρχει… Κι όταν δεν εκφράζεται με ντεκόρ το Αιγαίο, τον έναστρο ουρανό και μια αστακομακαρονάδα, εκφράζεται με εμφατική αποστροφή προς όσους κυβέρνησαν και κυβερνούν τον τόπο… «Φως φανάρι» βέβαια, το ότι ο κόσμος εκφράζεται με τον χειρότερο τρόπο για τους πολιτικούς και δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις… Πλήν όμως, τις ίδιες ακριβώς μέρες που οι δημοσκοπήσεις αποτύπωναν την αποστασιοποίηση της κοινωνίας από τα κόμματα και τους πολιτικούς, τα δύο μεγάλα κόμματα έχριζαν υποψήφιους που εκλιπαρούσαν για την παροχή στήριξης… Και τι υποψήφιους; Υποψήφιους που προέρχονταν από το στενό πυρήνα του πολιτικού σκηνικού που υποτίθεται πως κατέρρευσε… Πρώην βουλευτές που συνέδεσαν το όνομα τους με την στήριξη της χειρότερης κυβέρνησης που πέρασε από τον τόπο, η Νέα Δημοκρατία… Υπουργούς, υφυπουργούς, πρώην βουλευτές και κομματικά στελέχη το ΠΑΣΟΚ… Όπερ σημαίνει ότι οι πολίτες που «κράζουν» τους πολιτικούς στα γκουρμέ ρεστωράν και τις δημοσκοπήσεις θα κληθούν να τους ψηφίσουν! Και κάτι μου λέει ότι θα τους ψηφίσουν…
Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ είναι: «και τι να ψηφίσουν;» Και συμπληρώνεται απαξιωτικά: «…να ψηφίσουν ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ ή ΛΑΟΣ»; Πραγματικά, αν βάλεις στη Θεσσαλονίκη π.χ. τον Ψωμιάδη σε σύγκριση με τον υποψήφιο οποιουδήποτε άλλου κόμματος, ο άλλος φαίνεται ένα «τίποτα» μπροστά του (και χωρίς τη βοήθεια του αδελφού του!)… Αν βάλεις τον Μπουτάρη δίπλα στον Γκιουλέκα καταλαβαίνεις αμέσως τη διαφορά: ο Γκιουλέκας είναι η Μπαρτσελόνα κι ο Μπουτάρης η Δόξα Στεφανοβικείου!.. Αν βάλεις δίπλα στη Φώφη οποιονδήποτε, θα θυμηθείς τα ανέκδοτα με τον Πάπα και τον Μπιτσίδη: «ποιος είναι αυτός δίπλα στον Μπιτσίδη»!..
ΟΜΩΣ, όλοι ξέρουμε ότι η διαφορά που χωρίζει τον Γκιουλέκα από τον Μπουτάρη είναι ότι τον πρώτο τον στηρίζει κόμμα ενώ ο δεύτερος στηρίζεται στη δική του προσωπικότητα… Ο συνδυασμός κόμματος και πολιτικού προσώπου (Ν.Δ. συν Γκιουλέκας) ακόμη και στην εποχή της υποτιθέμενης απαξίωσης της πολιτικής μας ζωής παράγει τόση υπεραξία που ένας επώνυμος κι επιτυχημένος επιχειρηματίας δεν θα την προσεγγίσει ποτέ… Όχι γιατί του λείπει κάτι, αλλά γιατί η στάση του νεοέλληνα απέναντι στο πολιτικό σύστημα δεν αποτυπώνεται στα επεισόδια στους χώρους των γκουρμέ εστιατορίων και στις δημοσκοπήσεις, αλλά στην κάλπη… Και στην κάλπη επιβεβαιώνεται κάθε φορά (με ελάχιστες εξαιρέσεις) αυτό που ο μακαρίτης ο Καραμανλής εξέφρασε με το περίφημο «Σάββατο με βρίζουν, Κυριακή με ψηφίζουν, Δευτέρα με ξαναβρίζουν»… Το κακό είναι ότι πέρασαν ήδη σαράντα χρόνια από τότε και η συνήθεια μεταφέρεται από γενιά σε γενιά!..

Αν διοχέτευαν αλλού την ενέργεια τους….

2010-09-01T01:02:00.001-07:00

ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ του «τελετές μοτοσικλέτας», αν θυμάμαι καλά ο Δημήτρης Χρονάς γράφει κάπου ότι τα παιδιά που παίζουν το κεφάλι τους κορώνα – γράμματα τρέχοντας με 250 χιλιόμετρα την ώρα πάνω σε δύο ρόδες, στις εθνικές οδούς, θα μπορούσαν να είναι οι Κολοκοτρώνηδες κι οι Καραϊσκάκηδες επιδεικνύοντας το ίδιο θάρρος και την ίδια αυταπάρνηση σε άλλες εποχές…
ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΑ διαβάζοντας το ρεπορτάζ για τις τελευταίες (μαζεμένες) ληστείες που συνέβησαν στη Θεσσαλία και αλλού: ο περίφημος ληστής με τα «σημειώματα» που «χτύπησε» δυο τραπεζικά υποκαταστήματα στη Λάρισα κι οι ληστές της Αλοννήσου που με κινηματογραφικό τρόπο διέφυγαν με το φουσκωτό…Άνθρωποι με καινοτόμες ιδέες και όρεξη για δουλειά: σηκώθηκαν ξημερώματα ώστε να είναι στις οκτώ στην τράπεζα, ο ένας μάλιστα «δούλευε» ενώ βρισκόταν σε άδεια (από τις φυλακές βεβαίως, αλλ’ αυτά είναι λεπτομέρειες)…
ΣΕ ΚΑΘΕ περίπτωση πάντως, αυτοί οι άνθρωποι και ωραίες, πρωτότυπες, ιδέες είχαν και διάθεση να τις υλοποιήσουν και μεθοδικότητα και θάρρος ώστε ν’ αναλάβουν το ρίσκο…Αν διοχέτευαν αλλού την δημιουργικότητά τους μπορεί να είχαν κέρδη περισσότερα από τις ληστείες…Μάλιστα, πριν από ένα – δύο χρόνια τις καινοτόμες πρωτοβουλίες τις χρηματοδοτούσαν γενναιόδωρα και με χαμηλότοκα δάνεια οι τράπεζες, αλλά εμείς εκτός της μανίας μας να διοχετεύσουμε με λανθασμένο τρόπο τη δημιουργικότητά μας, έχουμε τη μανία όταν μας δίνουν φτηνά δάνεια να παίρνουμε σπίτια κι αυτοκίνητα κι όχι να ανοίγουμε επιχειρήσ

Να μάθουμε να ζούμε με την κρίση….

2010-08-30T00:41:00.000-07:00

ΤΟ ΟΞΥΜΩΡΟ σ’ αυτές τις διακοπές ήταν ότι δεν μπορέσαμε κατά τη γνωστή φράση «να τ΄ αφήσουμε όλα πίσω» και να τις χαρούμε…Γιατί, η κρίση κι οι επιπτώσεις της, το άγχος για το «αύριο» με δύο λόγια, δεν είναι κάτι που μπορείς να το ξεχάσεις δυστυχώς ούτε στις διακοπές…Δεν φταίει γι’ αυτό η εμμονή των ΜΜΕ που φροντίζουν με τα δελτία ειδήσεων τους να σε κάνουν να μην το ξεχνάς. Θ’ αρκούσε να μην ανοίξεις την τηλεόραση δεκαπέντε βράδυα και ν’ απέχεις από την ανάγνωση εφημερίδων…Όμως η κρίση δεν είναι δημιούργημα των ΜΜΕ (ο πανικός με τον οποίο την προσλαμβάνουμε, ναι, είναι δημιούργημα των ΜΜΕ) αλλά καθημερινότητα…
ΤΗΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ παντού: στην ταβέρνα που πας να φας και συγκρίνεις τα πολλά άδεια τραπέζια που βρήκες φέτος με τα λιγότερα που νομίζεις ότι έβρισκες πέρυσι…Στην «ουρά» των διοδίων που «παλιά ήταν πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με φέτος»…Στην παραλία όπου συμπεραίνεις ότι «πέρυσι τέτοια εποχή δεν βρίσκαμε ξαπλώστρα»…Στο μπαρ μετά τα μεσάνυχτα, όταν αδυνατώντας να βρεις στάντ το σαββατόβραδο αμφιβάλλεις προς στιγμήν: «υπάρχει άραγε κρίση;»…
Η ΥΠΟΘΕΣΗ θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο οι Αμερικανοί γιατροί αντιμετωπίζουν τον καρκίνο: δεν ωραιοποιούν την κατάσταση, ούτε καλλιεργούν όπως στην Ευρώπη την ελπίδα…Σου λένε από την πρώτη στιγμή της διάγνωσης «αγαπητέ μου έχετε καρκίνο και πρέπει να μάθετε να ζείτε μ’ αυτόν πλέον»…Νομίζω, ότι, πρέπει να το πάρουμε κι εμείς απόφαση πλέον: «πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την κρίση πλέον»…Κι ακόμη χειρότερα: «πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την κρίση ακόμα κι όσοι δεν έχουμε προσβληθεί απ’ αυτή ακόμα»….
ΑΠΟ ΤΟΝ κανόνα βεβαίως, εξαιρούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι…Διότι είναι η προνομιούχος εκείνη κατηγορία που απολαμβάνει ακόμη του προνομίου την μονιμότητος (κι απ’ ότι φαίνεται δεν θα το χάσει: ακόμη κι η Χούντα του Γ. Παπαδόπουλου που είχε εξαγγείλει την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων δεν τόλμησε να την κάνει, θα τολμήσει μια εκλεγμένη κυβέρνηση;). Οι δημόσιοι υπάλληλοι «πονάνε» βέβαια για τα χαμένα επιδόματα, για την παράταση του εργασιακού τους βίου, αλλά αυτού του είδους ο …«καρκίνος» είναι ο πλέον ανώδυνος…Ο επώδυνος αφορά τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα που βλέπουν καθημερινά να χάνονται χιλιάδες θέσεις εργασίας…
ΟΛΟ το διάστημα των διακοπών είτε συμμετείχες σε συντροφιές επιχειρηματιών, είτε σε συντροφιές εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα αυτό άκουγες: «θα μειώσω το προσωπικό» οι πρώτοι, «κινδυνεύω να μείνω άνεργος» οι δεύτεροι…Μπροστά στον εργασιακό θάνατο, η μείωση του επιδόματος του δημοσίου υπαλλήλου ακούγεται ως κακόγουστο αστείο…Πόσο μάλλον που ο εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα ξέρει ότι «πληρώνει» αυτός με τον χειρότερο τρόπο τα ελλείμματα που δημιούργησαν εκείνοι που απολαμβάνουν την ιδιότυπη δημοσιουπαλληλική ασυλία…
ΟΦΕΙΛΕΙ η κυβέρνηση να δει και αυτή την πλευρά της κρίσης…Μπορεί οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα να μην συγκροτούν συμπαγείς πολυμελείς συντεχνίες τύπου εργαζομένων στον ΟΣΕ, αλλά δεν είναι αμελητέα ποσότητα…Όπως αμελητέα ποσότητα δεν είναι και το τμήμα εκείνο της αγοράς που περνάει δύσκολες μέρες και προχωρεί στις απολύσεις…Για σκεφθείτε όμως πόσο επικίνδυνο είναι στο τέλος της κρίσης να αποδεχθεί ότι αυτή την κρίση την πλήρωσαν ακριβά όσοι δεν αποτέλεσαν ποτέ τμήμα του υπερτροφικού δημοσίου και γλίτωσαν με απλές «αμυχές» αυτοί που αποτελούν την κύρια αιτία του κακού!...

Το χρήσιμο άλλοθι...

2010-07-27T04:20:00.000-07:00

ΝΑ ΜΟΥ το θυμηθείτε ότι μια χαρά θα την αξιοποιήσουν οι φανατικοί της τέλεσης των Μεσογειακών Αγώνων σε Λάρισα και Βόλο, την κυβερνητική απροθυμία να σπαταλήσει χρήματα για κάτι που το θεωρεί πολυτέλεια σε εποχή οικονομικής κρίσης…
ΟΛΟΙ αυτοί που με τους «δεκάρικους» τους δίνουν υπεραξία στον ανυπόληπτο – εδώ και πολλά χρόνια – θεσμό για να τους εξαργυρώσουν αύριο σε χρήμα και ψήφους, θα είναι αναγκασμένοι να λογοδοτήσουν μετά το 2013 για τη σχέση κόστους – ωφέλειας και την απόδοση της επένδυσης. Κι επειδή, τόσο η «περιπέτεια» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 είναι κάτι που ακόμα το πληρώνουμε, όσο και η τραυματική εμπειρία των Νοτιοαφρικανών με το πρόσφατο Μουντιάλ (που τώρα αναρωτιούνται για πόσα χρόνια θα πληρώνουν το μήνα της ποδοσφαιρικής μέθης) είναι δύο πρόσφατα παραδείγματα ατυχών «εμμονών», η άρνηση της κυβέρνησης να χρηματοδοτήσει αδρά τη μη παραγωγική επένδυση που διεκδικούμε οι Θεσσαλοί σαν «μάνα εξ ουρανού» ήρθε στους διεκδικητές του ονείρου…
ΤΗΝ (αναμενόμενη, λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος από χορηγούς, αθλητικό κοινό και τηλεοπτικά κανάλια) αποτυχία των αγώνων θα τη «χρεώσουν» στην αδιαφορία της κυβέρνησης, χωρίς να χρειαστεί ποτέ να μας μιλήσουν για το πώς προγραμμάτιζαν να αναστήσουν έναν «πεθαμένο» θεσμό. Μια ματιά στα χαρακτηριστικά των αγώνων της Πεσκάρα (και στις προηγούμενες διοργανώσεις) αρκεί: άδειες εξέδρες, αθλητές δεύτερης και τρίτης κατηγορίας (οι καλοί «σνομπάρουν» τους Μεσογειακούς), χορηγίες μηδενικές και ούτε ένα κανάλι που να ενδιαφέρθηκε όχι για ζωντανή μετάδοση (ούτε λόγος), αλλά για μετάδοση τρίλεπτων έστω στιγμιοτύπων!..
ΑΞΙΖΕΙ άραγε να ξοδευτούν τόσα εκατομμύρια σε καιρό κρίσης για να κερδίσουμε ως περιοχή μερικές ακόμα εργατικές κατοικίες κι ένα – δυο τριτεύοντες οδικούς άξονες;

Η τράπεζα Πειραιώς και ο Σισέ….

2010-07-26T01:02:00.000-07:00

ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ότι, μια μέρα της επόμενη εβδομάδας ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Βόλου Αχιλλέας Μπέος καλεί τους δημοσιογράφους στο γραφείο του για να προβεί σε σημαντικές ανακοινώσεις. Τους λέει λοιπόν, ότι ο ιστορικός Ολυμπιακός ενδιαφέρεται για την αγορά του Σισέ από τον Παναθηναϊκό και πρόκειται να καταθέσει προσφορά 5 εκατομμυρίων ευρώ… Η είδηση «σκάει» ως βόμβα στα ποδοσφαιρικά στέκια και η αντίδραση της διοίκησης του Παναθηναϊκού είναι εξίσου ενδιαφέρουσα: «η οικογένεια Βαρδινογιάννη» - αναφέρει – «συζητάει κάθε πρόταση για μεταγραφή ποδοσφαιριστή του ΠΑΟ. Ειδικά στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, η οικογένεια Βαρδινογιάννη θεωρεί ότι οι μεταγραφικές κινήσεις στο ποδόσφαιρο είναι δείγμα υγείας γιατί αποδεικνύουν ότι η ποδοσφαιρική αγορά δεν πέθανε και γίνονται ακόμα επενδύσεις»…
ΤΗΝ επόμενη μέρα οι οπαδικές εφημερίδες του Παναθηναϊκού οργιάζουν: «ΠΟΥΛΑΕΙ τον Σισέ αντί πινακίου φακής», «ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ τον Γάλλο», «Κάτω τα χέρια από τον Σισέ», «Δεν θα επιτρέψουμε το ξεπούλημα της Παναθηναϊκής περιουσίας», «Δωρίζουν τον Σισέ στον Μπέο»… Και άλλα παρόμοια… Στο Βόλο, όλοι πανηγυρίζουν για το ενδεχόμενο μιας τέτοιας μεταγραφής, με εξαίρεση την Αριστερά που προβληματίζεται για τις θέσεις εργασίας που κινδυνεύουν στη επίθεση του Ολυμπιακού Βόλου γιατί «ο Σισέ αξίζει για τρεις επιθετικούς μαζί» κατά δήλωση του προπονητή της ομάδας…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ κείμενο – οφείλω να σας εξομολογηθώ - γράφεται υπό θερμοκρασία 40 βαθμών Κελσίου… Άρα, ο αναγνώστης διαβάζοντας το, δικαιολογημένα συμπεραίνει ότι «έσφιξαν οι ζέστες» και ο υπογραφόμενος λάλησε… Δεν φταίνε οι ζέστες όμως, αλλά η αδυναμία μας να εκτιμήσουμε με ψυχραιμία τις εξελίξεις. Και όχι βέβαια τις αθλητικές, αλλά τις υπόλοιπες που επηρεάζουν πολύ περισσότερο τη ζωή μας… Κι έρχομαι στο κυρίως θέμα…
ΟΠΩΣ ακριβώς μια πρόταση Μπέου για τον Σισέ δεν σημαίνει ότι πουλήθηκε, έτσι και μια πρόταση Σάλλα για εξαγορά ποσοστών της ΑΤΕ και του ΤΤ δεν σημαίνει ότι έχουμε αγοραπωλησία… Ο πρόεδρος της Πειραιώς έκανε μια προσφορά κι η κυβέρνηση τη χαιρέτησε ως μήνυμα κατά της ακινησίας της αγοράς… Από εκεί και πέρα, κανείς δεν μπήκε σε λεπτομέρειες ως προς το μέγεθος του ποσού της προσφοράς κι εκείνου που θα αντιπροτείνει με τη βοήθεια των ειδικών, το οικονομικό επιτελείο της Κυβέρνησης… Κανείς δεν μπήκε σε λεπτομέρειες για το πόσοι εργαζόμενοι χρειάζονται ώστε να είναι βιώσιμη η επιχείρηση αντιθέτως ο κ. Σάλλας εγγυήθηκε από την πρώτη στιγμή τη διατήρηση των θέσεων εργασίας… Όλα αυτά, προφανώς, θα συζητηθούν μεταξύ των δύο πλευρών που έχουν ως γνωστόν διαφορετικές η κάθε μία ευαισθησίες… Όταν καταλήξουν θα κριθεί αν είναι «ξεπούλημα» ή όχι, αν το ποσό είναι «πινάκιο φακής» κι αν η διαβεβαίωση για τις θέσεις εργασίας ήταν μια απατηλή υπόσχεση…
ΩΣ ΤΟΤΕ, όλοι οφείλουμε να καταθέτουμε τον προβληματισμό μας για το γεγονός, αλλά σε καμία περίπτωση να μην βγάλουμε πρόωρα συμπεράσματα σαν κι αυτά που ένιοι πολιτικοί αρθρώνουν με απίστευτη ελαφρότητα, στα «παράθυρα» και στα μπαλκόνια. Ακούγοντας π.χ. τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ αναρωτιέσαι αν διαφωνεί με την πώληση ή με την τιμή. Γιατί είναι άλλο να διαφωνείς με την πώληση κι άλλο με την τιμή. Κι όταν εμφατικά αναφέρεσαι σε «πινάκια φακής», προφανώς δηλώνεις «ανοιχτός» σε καλύτερες προσφορές… Καθόλου άσχημο για το βιογραφικό σου, αν είσαι οπαδός του Παναθηναϊκού και έχεις ως πρότυπο τον προκάτοχό σου στην ηγεσία του κόμματος…
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ: είναι πρόωρο να κρίνουμε μια πρόταση ως deal, όταν δεν έχει γίνει καμιά συζήτηση ως προς τα χαρακτηριστικά της συμφωνίας. Και μπορεί στο πλαίσιο της ποδοσφαιρικής φλυαρίας (που, κατά τον Έκο, είναι υποκατάστατο της πολιτικής φλυαρίας) αυτό να γίνεται κατά κόρον (δείτε πόσους παίκτες «έφεραν» κι αυτό το καλοκαίρι οι τίτλοι των εφημερίδων στην Ελλάδα!) αλλά στο πλαίσιο της δημόσιας πολιτικής συζήτησης, κάτι τέτοιο συνιστά έλλειψη σοβαρότητος…